Chris Fabrie

Dochterlief

2009

June Bug reist met haar vader in een camper door het land. Op een dag ziet ze in een supermarkt een compositietekening van zichzelf hangen met daaronder de woorden: Natalie Anne Edwards vermist.

De negenjarige June Bug valt haar vader lastig met vragen over hun zwerversbestaan en haar identiteit. Als ook de media op het verhaal van het vermiste meisje duiken, is er voor de vader van June Bug geen ontkomen meer aan. Hij moet terug naar de plek waar hij vandaan is gevlucht.

Een verbluffend mooie hedendaagse versie van Les Miserables

NBD|Biblion recensie

June (9) ontdekt in een supermarkt haar eigen foto op een affiche waarop een ontvoerd meisje gezocht wordt. Dat is de reden voor veel vragen en zoeken, terwijl ze met haar vader in een camper door de Verenigde Staten trekt. Als de media zich over de vermissing buigen, is dat de oorzaak voor een terugreis, naar Dogwood, West-Virginia. Daar vond volgens de televisie zeven jaar geleden een ontvoering plaats. De verdachte, de sheriff en de oma van het vermiste meisje bieden een ander perspectief op dit spannende, fascinerende verhaal. Alleen June wordt in de ik-vorm beschreven. De (niet al te nadrukkelijke) christelijke boodschap betreft geloof en vertrouwen. De roman wordt een hedendaagse interpretatie genoemd van Les Miserables van Victor Hugo. Na ruim vijftig boeken voor kinderen en tieners is dit Fabry’s (1961) tweede roman voor volwassenen. De journalist met eigen radioprogramma publiceerde eerder ‘Luchtbellen’ (2009), waarmee hij een Christy Award won.

DEEL 1

1

Sommige mensen weten allemaal dingen over zichzelf, van vroeger. Hoeveel ze als baby wogen en hoe lang ze precies waren, in welk ziekenhuis ze zijn geboren, enzovoorts. Ik heb weleens gehoord dat er mensen zijn die een vel roze papier hebben met een voetafdruk erop en dat ze dat bewaren in een doos met babyspullen. De enige bewaarplaats die ik heb, is mijn kleine koffer met het slotje erop. Daar zit mijn ondergoed in zodat alleen ik er maar bij kan.

Mijn papa zegt dat mensen allemaal spullen hebben die nergens voor nodig zijn. Ze kunnen de rommel niet kwijt in hun huis en dan bergen ze het op in de kelder en bij een overstroming gaat alles kapot en daarom is het beter om eenvoudig te leven en te doen wat je zelf wilt en te zorgen dat je niet aan een hypotheek vast komt te zitten. Alleen weet ik niet wat een hypotheek is. Ik denk dat wij daarom in een camper wonen. Mensen zeggen soms dat wij buiten leven, maar dat begrijp ik niet zo goed want we wonen natuurlijk in onze camper en niet ernaast. Papa slaapt in het bed bij het grote raam achterin en ik slaap in het bed boven het stuur. Je moet niet meteen rechtop gaan zitten als je ‘s-morgens wakker wordt, want dan heb je de hele dag hoofdpijn, maar het is wel fijn om een eigen plek te hebben.

Ik heb altijd alles geloofd wat papa zegt, tot die keer dat ik de supermarkt binnenliep en een foto van mezelf zag, naast waar de man met het blauwe hesje altijd staat. Hij heeft een slangetje in zijn neus en als hij ‘Welkom in Walmart’ zegt, hoor je zijn adem piepen.

Ik kon mijn ogen niet van die foto afhouden. Ik hoorde amper meer iets, behalve een vrouw bij kassa 1 die een of ander kleed terug wilde brengen dat ze volgens haar echt in deze winkel had gekocht. De kassajuffrouw zei met een bibberstem dat zij er ook niets aan kon doen, en daar werd de mevrouw heel boos om. Ze begon te schelden en zei zulke lelijke woorden tegen de kassajuffrouw dat alle andere klanten zich vast hebben geschaamd.

De klant is koning, dat is een oud gezegde, maar volgens mij zijn sommige klanten zo listig als een slang. Ik zie ze soms langs de kassa gaan met allemaal spullen onder op hun karretje waar de kassamensen ze niet kunnen zien en dan gaan ze weg zonder te betalen. Flessen limonade of broodjes pindakaas met jam uit de diepvries. Die zien er best lekker uit, maar papa zegt dat wanneer mensen een boterham met pindakaas en jam gaan invriezen, er iets helemaal fout zit. Ik denk dat dat waar is. Hij zegt dat het verkeerd is om de mensen bij Walmart te bedotten omdat we op hun parkeerplaats mogen staan. Hij zegt ook dat wanneer ze vitaminen en mineralen in de cola-light gaan stoppen, de apocalyps in zicht is. Ik weet niet wat de apocalyps is, maar het zou me niet verbazen als dat ook waar is.

Je kunt niet weten hoe het voelt om je eigen foto te zien in een winkel als je dat niet hebt meegemaakt. Volgens mij is dat maar een paar mensen overkomen. Ik kon een poosje niets anders doen dan een beetje blijven ademen en te zorgen dat mijn hart zou blijven kloppen, want ik voelde dat het bijna stilstond. Papa zegt dat het hart van een kolibrie iets van een miljoen keer per minuut slaat. Bij mij was het precies het tegenovergestelde daar voor die foto waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. De mensen moesten om mij heen lopen om naar de uitgang te gaan, maar ik kon me niet bewegen. Ik moet er vast raar uit hebben gezien toen ik naar die foto’s van vermiste kinderen stond te kijken, want ik voel me best verdrietig en eenzaam maar daar kan ik met niemand over praten. Het is zoiets als wanneer je iemand probeert te vertellen hoe het voelt als je vinger tussen de boodschappenwagentjes komt als het buiten koud is. Je kan het net zo goed niet zeggen. Er luistert toch niemand naar je, waarschijnlijk omdat ze allemaal naar hun huizen willen met al die spullen erin en de hypotheek die eraan vastzit.

Het was niet echt een foto van mij. Hij leek wel precies op mij, alsof ik in de spiegel keek. Links op de poster stond een foto van mij van toen ik nog klein was. Ik heb nog nooit zo’n foto gezien want mijn papa zegt dat hij er geen heeft. Dat is vast waar want ik heb al zijn spullen doorzocht. Of hij moet een heel goede verstopplaats hebben. Aan de rechterkant van de poster stond een foto van hoe ik er nu zou uitzien, en die was net echt. Omdat het met de computer is gemaakt, is het wat vaag bij mijn neus en mijn ogen, maar ik wist helemaal zeker dat ik naar hetzelfde gezicht keek dat ik elke morgen in de achteruitkijkspiegel zie.

Het meisje heette Natalie Anne Edwards. Ik zei die naam een paar keer in mijn gedachten terwijl de mensen met hun boodschappenkarretjes om me heen liepen naar het pad waar de cornflakes in de aanbieding waren, naast de apotheek. Twee pakken voor vier dollar, dat heb ik weleens goedkoper gezien, dus waar maken ze zich druk om?

Natalie Anne Edwards (meisje)

Geboren: 20 juni 2000

Huidige leeftijd: 9

Vermist sinds: 16 juni 2002

Geschatte lengte: 1,30 m

Geschat gewicht: 36 kg

Kenmerken: blauwe ogen, rood haar, blanke huidskleur

Laatste woonplaats: Dogwood, West Virginia (VS)

De foto van Natalie is met de computer veranderd zodat ze er negen jaar op is. Ze komt uit Dogwood in West Virginia. Ze heeft een moedervlek op haar linkerwang. Ze is op 16 juni 2002 door een onbekend iemand ontvoerd.

∗

Ik voelde aan mijn linkerwang waar mijn moedervlek zit. Papa zegt dat hij een beetje lijkt op iemand die Nixon heet en president was voordat hij werd geboren, maar ik probeer er niet naar te kijken behalve in de wc of in een spiegeltje als ik op bed lig en mijn zaklantaarn aanheb. Ik vraag me altijd af of die vlek het enige is wat ik van mijn moeder heb meegekregen of dat ze helemaal niks voor me over had. Papa praat niet vaak over haar behalve wanneer ik hem aan zijn hoofd zeur en dan zegt hij dat ze een goed mens was of iets dergelijks en daar blijft het dan bij. En als ik nog even verder vis dan zegt hij dat het zo wel genoeg is. Als je ergens aan peutert dan geneest het nooit, zegt hij altijd, maar aan sommige korstjes moet je gewoon wel pulken.

Ik bleef maar kijken naar die foto en mijn naam terwijl de deur achter mij open- en dichtging en er in de verte een trein floot, wat volgens mij een van de eenzaamste geluiden ter wereld is, zeker ‘s-nachts wanneer de krekels sjirpen. Mijn papa zegt dat hij juist graag gaat slapen bij het geluid van een treinfluit. Dan moet hij denken aan toen hij klein was.

De meneer met het slangetje in zijn neus kwam achter me staan. “Alles goed, meisje?” vroeg hij.

Daar schrok ik van. Niet zo erg als wanneer we over een brug moeten, maar wel bijna. Ik weet niet wat ik heb met bruggen. Misschien ben ik bang dat ze instorten. Ik ben niet echt bang dat we in het water komen, want ik kan al lang zwemmen, dat heeft papa me geleerd. Ik krijg alleen altijd de bibbers vanbinnen als ik een brug zie en daarom heeft papa bedacht dat ik in mijn bed moet gaan liggen en Til fly away’ moet gaan zingen en dat is denk ik mijn lievelingslied. Papa probeert me altijd van tevoren te waarschuwen als we een grote rivier over moeten, zoals de Mississippi. Anders ga ik heel hard gillen.

Ik knikte van ja tegen de man met het slangetje en liep weg, maar ik kon het niet laten om nog even om te kijken, naar mezelf. Ik ging naar de wc’s en zat een poosje in een hokje te luisteren naar de reclameboodschappen en de winkelmuziek uit de luidsprekers. En toen dacht ik: op de poster staat geboren op 20 juni maar papa zegt dat 9 april mijn verjaardag is. Misschien is het een ander meisje.

Ik ging weer naar de poster en keek nog eens en toen wist ik het zeker. Ik was het echt zelf. Maar ik kon niet goed bedenken hoe ik aan papa zou kunnen vragen waarom hij tegen me had gelogen en waarom hij me June Bug noemt en niet Natalie Anne. In de boeken die ik heb gelezen en de films die ik heb gezien toen de dvd-speler het nog deed, is er altijd iemand die aan het eind zegt: “Ik houd van je” en dan komt alles goed. Zou dat met mij ook gebeuren? Er zijn vast een heleboel mensen die dat willen. Iemand die “Ik houd van je” tegen ze zegt.

Ik liep naar het pad met elektronische apparaten waar de stereo’s en koptelefoons en zo zijn. Ik was niet naar iets speciaals op zoek maar keek zomaar wat rond zodat ik niet meer aan die foto hoefde te denken.

Drie meisjes renden door het pad naar de schoenenafdeling en begonnen teenslippers van de rekken te halen.

“Weet je wat leuk is?” vroeg een van de meisjes die twee gouden ringen aan haar vingers had. “Als ik vannacht bij jou blijf slapen. Mama vindt het vast goed.”

“Gaat niet, hoor,” antwoordde een meisje met lang bruin haar. “Ik moet morgen vroeg naar zwemles.”

“Je kunt wel bij mij komen slapen,” zei het derde meisje. Ze zei het een beetje zeurderig, alsof ze wel wist dat ze iets vroeg wat ze toch niet kreeg. Ze had een bril en was zo mager als een lat. “Ik hoef morgen nergens heen.”

Het ringenmeisje zei niks tegen haar en pakte een paar roze slippers met groene en gele stippen van een rek. Er stond 13,96 dollar op het kaartje. “Deze zijn perfect volgens mij.”

“Mama zei dat we gewone goedkope slippers moesten kopen die we zelf kunnen versieren,” zei het meisje met de bruine haren.

“Kun je morgenavond niet?” vroeg het ringenmeisje. “Dan huren we een film en blijf je bij mij slapen. Je hoeft op donderdagmorgen toch niet te zwemmen?”

Ze liepen kletsend en giechelend naar het volgende pad en ik vroeg me af hoe het zou zijn om bij een vriendinnetje te blijven logeren. Of om een vriendinnetje te hebben. Altijd onderweg zijn en een slaapkamer op wielen hebben is best leuk, maar soms heeft het nadelen, zoals dat je elke dag weer ergens anders bent. Behalve natuurlijk als de camper stukgaat en je moet wachten op een onderdeel voor de motor, wat de reden is waarom we al een hele poos op deze parkeerplaats van Walmart staan.

“Dag meisje. Zijn jullie hier nog steeds?” vroeg een stem achter mij.

Ik draaide me om. Het was de mevrouw met het blauwe hesje en het naamplaatje met Assistent-bedrijfsleider erop. De drie meisjes moesten snel hun teenslippers hebben uitgezocht want ze waren nergens meer te zien. De mevrouw had blond haar dat wel erg blond was, maar ze was best mooi. Ze zal wel het knapste meisje van de klas zijn geweest toen ze nog op school zat. Haar kleren zaten een beetje strak en ze droeg van die witte schoenen die je niet hoorde op een gladde vloer. Dat is natuurlijk handig als je meisjes wilt verrassen die rekken met slippers overhoophalen.

“Heeft je vader dat onderdeel al binnen waar hij op zat te wachten?” vroeg ze aan me.

“Nee mevrouw, nog niet.” Ze had vriendelijke ogen en ze leek me iemand aan wie je een heel groot geheim zou kunnen vertellen als je dat had. En toen dacht ik opeens dat dat ook zo was, maar ik was niet van plan om zomaar iemand te vertellen over mijn foto.

“Het is vast moeilijk om je familie te moeten missen. Waar is je mama?”

“Die heb ik niet.”

Ze keek me even aan. “Is ze dan overleden?”

“Ik heb er gewoon geen.”

“Iedereen heeft een mama, dat is nou eenmaal zo.” Ze ging op een krukje zitten waarop mensen schoenen kunnen passen en ik zag mezelf in de passpiegel. Ik moest meteen denken aan de foto bij de uitgang van de winkel van het meisje dat Natalie Anne heette.

“Zijn jullie met z’n tweeën op reis? Het lijkt me geweldig om in een camper rond te trekken. Lekker weggaan en al je zorgen achter je laten.”

Ze keek naar beneden toen ik niets terugzei, en ik zag dat ze donkere haarwortels had. Ze rook heel lekker als een veld vol bloemen in de lente. En ze had lange vingernagels met witte puntjes.

Ze wreef met een vinger in haar oog alsof ze er last van had. “Ik heb een prima baas, maar soms is hij wat chagrijnig. Hij had het er pas over dat jullie camper binnenkort weg moet.”

“Maar papa zei dat we van jullie mochten blijven zolang we wilden.”

Ze knikte. “Maak je geen zorgen, het komt allemaal wel goed. Vraag maar even of je vader met mij wil komen praten, oké? Het is het beleid van dit bedrijf dat…”

Ik had geen idee wat een beleid was en ik was al behoorlijk in de war omdat ik erachter was gekomen dat ik een andere naam had, dus ik luisterde niet goed naar wat ze verder nog zei. Toen keek ze naar me met haar grote bruine ogen en ik dacht eraan hoe het zou zijn om welterusten te zeggen tegen iemand met zulke ogen. Ik zag ook dat ze geen trouwring had. Vroeger lette ik niet op zulke dingen, maar een mens kan veranderen.

“Misschien kunt u met hem gaan praten,” zei ik.

Ze glimlachte even. “Wat hebben jullie vanavond gegeten?” vroeg ze toen.

“We hadden niet echt avondeten. Papa heeft me een paar dollar gegeven om een hamburger te kopen, maar die ben ik zat.”

Ze legde haar hand op mijn arm. “Het komt wel goed, maak je geen zorgen. Ik heet Sheila, en jij?”

“June Bug,” zei ik. En dat was voor het eerst dat ik wist dat dat gelogen was.

∗

Johnson keek door de achterruit naar de zon. De regen van die morgen had een willekeurig patroon van geelbruine vegen op de ruit achtergelaten. Drie Mexicanen stapten uit een pick-up. De laadbak was volgestouwd met gereedschap, een hoop aarde en een rol zwart zeil. Een man gaf een andere man een stomp tegen zijn schouders, met een stofwolk als resultaat. De derde man sloeg hem zijn hoed af, waar ze alle drie om moesten lachen.

De zon bescheen de bomen op de bergkam in de verte, zakte daarna snel achter de bomenrand en zette alles in een oranje gloed. Johnsons maag knorde. De neonletters van de slijterij naast de dealer in auto-onderdelen lichtten op aan de overkant van de parkeerplaats. Hij had een droge keel.

De man die zijn nieuwe camper, een Monaco Camelot, had geparkeerd aan de andere kant van het terrein trok de gordijnen dicht tegen de inkijk. Hij vroeg zich af hoe zo’n ding zou rijden. Hoeveel kilometer per uur zou hij halen? Vast een soepele wegligging. Net een rijdend hotel.

Hij ging overeind zitten en keek door de voorruit. De camper stond zo geparkeerd dat hij goed zicht had op de ingang van de supermarkt. Een oude man met een zuurstofcilinder reed twee winkelwagentjes naar binnen. De man lachte en groette een moeder en haar kinderen.

Johnson drukte op de pijl omlaag op het toetsenbord van zijn laptop. Eén groen lichtje: het draadloze netwerk van het café. Hij wilde dat hij aan de andere kant van het terrein had geparkeerd. Hij had natuurlijk niet gedacht dat hij hier zou stranden.

Een harde klop op de deur, alsof hij een hond had overreden die nu keffend onder de camper lag. Johnson kwam langzaam overeind en liep behoedzaam op blote voeten naar de deur. Hij zag een glimp van de man in de rechterbuitenspiegel. Blauw hesje. Gezet. Een jaar of dertig hooguit. Had deze baan vast via een vriendje gekregen. Johnson opende de deur.

“Ik wou even vragen hoelang u van plan was hier te blijven,” zei de man. Zijn stem klonk wat benepen, alsof hij zenuwachtig was.

Johnson klom de wagen uit. Het asfalt was nog warm, maar niet ondraaglijk. “Ik heb al eerder gezegd dat ik op een onderdeel wacht. Als ik weg kon, had ik dat zeker al lang gedaan.”

De man keek naar zijn schoenen. “Eh, u moet echt vertrekken. U staat hier nu al…”

“Drie weken.”

“…drie weken en dat kunnen er zomaar zes worden voordat dat onderdeel van u er is, dus ik vind dat u maar eens verder moest.”

“Kunt u me dan vertellen hoe ik dat moet doen? Zal ik de camper naar de snelweg duwen?”

“Ik kan een sleepwagen bellen.”

Johnson keek voor zich uit. Een paar padvinders stonden gloeilampen te verkopen bij de ingang van de supermarkt. De oranje-roze wolken begonnen blauw te kleuren, alsof iemand ze omroerde. Een zwart-witte politieauto reed langs hen het parkeerterrein op. De man met het blauwe hesje zwaaide en de agent zwaaide terug.

“U mag nog één nacht blijven,” zei de bedrijfsleider. “Wanneer u morgenochtend niet vertrokken bent, bel ik een sleepwagenverhuurder.”

Johnson wilde van alles zeggen, maar hij klemde zijn kaken op elkaar en knikte. De man waggelde met logge voeten terug naar de winkel.

Het meisje passeerde hem toen ze uit de winkel kwam. Ze lachte en zwaaide met een tasje met een nieuw schrijfblok. Ze had er al meer volgeschreven dan hij kon bijhouden, en er leek geen einde te komen aan haar geschrijf.

“Bent u klaar met uw werk?” vroeg ze toen ze de camper insprong en haar tas op bed gooide.

Johnson pakte een warm blikje frisdrank uit de koelkast. “Bijna.”

“Wat kwam de bedrijfsleider doen?”

“Hij kwam vertellen dat we vijf minuten gratis winkelen hebben gewonnen.”

“Echt niet.”

Johnson nam een grote slok en liet een boer. “Hij wilde weten hoelang we hier nog blijven staan.”

“Ik heb een aardige mevrouw ontmoet,” zei het meisje stralend. “Ze is heel leuk. En knap. En volgens mij is ze niet getrouwd. En ze heeft heel mooie ogen.”

“June Bug, we zitten toch niet te wachten op iemand die hebberig naar al dit moois komt kijken,” zei hij, terwijl hij de camper rondkeek. “Geen enkele vrouw zegt natuurlijk nee tegen zo’n kasteeltje.”

“Ze wil niks van ons, ze is gewoon vriendelijk. Ze zei dat de bedrijfsleider chagrijnig was omdat wij hier zo lang staan. Heeft hij dat ook tegen u gezegd?”

“Nee joh, dit is zo’n grote parkeerplaats. Er is niks aan de hand. Heb je iets gegeten?”

June Bug schudde haar hoofd en klom in haar bed. “Mijn dagboek is bijna vol. Ik wil vanavond in een nieuw schrijfblok beginnen.”

“Wat schrijf je toch allemaal in die dingen? Waarover gaat het?”

“Weet ik niet. Dingen die ik belangrijk vind. Waar we allemaal geweest zijn. Het is een beetje alsof je geheimen vertelt aan iemand die ze niet verklapt.”

“Wat voor geheimen?”

Ze trapte haar plastic schoenen uit en liet ze op de grond vallen. Daarna pakte ze een donkergroen schrijfblok uit het tasje. “Ik vertel wat ik in mijn dagboeken schrijf wanneer u vertelt wat u op de computer schrijft.”

Johnson glimlachte, nam nog een slokje frisdrank en gooide het blikje in de afvalbak.

De politieauto was naar de ingang van de winkel gereden. De bedrijfsleider boog zich over naar de bestuurder.

2

Het was een opwelling die Sheila Lempis niet kon en wilde verklaren. Er was trouwens niemand die om een verklaring vroeg. Ze had een complete maaltijd gekocht van kip, aardappelschijfjes en sla en liep met haar rammelende sleutelbos in haar hand de winkel uit.

“Een goede avond, Ed.”

“Jij ook, Sheila,” zei de man piepend.

Ze legde haar tas in haar auto en deed die op slot. Ze haalde diep adem. De camper stond in het midden van het parkeerterrein, vlak bij de ingang van de groenteafdeling. Er stonden wel vaker wagens een nachtje geparkeerd, maar het was lang geleden dat ze er een had gezien die in slechtere staat verkeerde dan deze. Verroest, een barst in de voorruit en gladde banden. Het was een vierkante bak, veel minder gestroomlijnd dan moderne campers. Met de huidige benzineprijs moest het bijna onbetaalbaar zijn om hierin te rijden. Het was vast een oven in de zomer en een vrieskist in de winter. Ze stelde zich voor dat ze de zon zouden opzoeken in het najaar en naar koelere streken rijden in de lente. De voorste nummerplaat was helemaal verroest, maar op de achterste kon je nog net de contouren van West Virginia zien met de woorden Wild, wonderful eronder.

Het was donker en stil in de camper. Ze stond met het blauwe tasje in haar hand en vroeg zich af aan wie ze de maaltijd kon geven als ze er niet waren. Misschien aan haar buurman Taylor, een weduwnaar die alleen woonde met slechts zijn paarden als gezelschap.

Sheila draaide zich om en wilde naar haar auto lopen toen ze plotseling aan de rand van de parkeerplaats een vosje zag lopen. Die zag je het hele jaar door vaak, maar deze zag eruit alsof hij net uit een lange winterslaap was gekomen. Zijn knokige schouders staken bijna door zijn vlekkerige vacht vol klitten heen. Het dier stond stil, keek naar haar en snoof de geur in de wind op om vervolgens om de hoek van het gebouw te verdwijnen.

Het gezicht van het kleine meisje kwam haar voor ogen als in een droom. Sheila besloot dat ze niet zomaar weg kon gaan zonder te kijken of ze echt niet thuis waren. Die ogen, zo helder, intelligent en vol leven. Een blik die te veel leek te weten en tegelijkertijd te weinig. Sheila had haar door de winkel zien slenteren; hoe ze bij de sieraden rondkeek en de tijd doodde met boeken inkijken, op zoek naar iets. Naar een hanger. Naar iets om te lezen. Naar een thuis misschien.

Haar vader ging meestal niet met haar mee de winkel in en Sheila vermoedde dat ze geen kooktoestel en koelkast hadden die functioneerden, gezien het soort eten dat het meisje kocht. Sheila had niet met de anderen over de twee gesproken. Zodra de bedrijfsleider ‘die schroothoop’ op de parkeerplaats had gezien, wist ze dat er problemen van zouden komen.

De vader zag er zeker niet slecht uit. Hij was lang, met stevige kaken en doordringende ogen. Hij had de baardschaduw van een zwerver, alhoewel ze hem soms met een klein, zwart tasje naar de wc’s had zien lopen en er gladgeschoren uit had zien komen. Zijn haar hing bijna in zijn ogen en was lang, wat onverzorgd zelfs, maar wel dik en donker. Hij betaalde met een steeds kleiner wordende bundel contant geld en knoopte nooit een praatje aan met een caissière. Hij kwam over als een sterke man, wat niet zozeer met spierkracht te maken had, ook al had hij daar voldoende van.

Sheila had slechts één keer met hem gesproken toen hij in de kapsalon zat te wachten terwijl zijn dochter werd geknipt. Hij had afwezig in een opinieblad gebladerd.

“Wat een leuke meid,” had Sheila gezegd.

Hij had opgekeken alsof iemand hem had betrapt terwijl hij een greep in de kas deed. Verrast. Even niet op zijn hoede. Hij had achteromgekeken, naar het meisje in de spiegel en had geknikt. “O ja. Ze is heel bijzonder.”

“Kun je alles een beetje vinden?” had ze gevraagd en ze hoorde zichzelf praten. “Ik heb jullie camper al een paar dagen zien staan hier.”

Hij had geknikt. “Ik wacht op een onderdeel. Het ding deed het opeens niet meer.”

Sheila had gelachen en er was een ongemakkelijke stilte gevallen. “Er komen hier veel mensen langs op weg naar Californië of het noordwesten.” Ze had gegrinnikt, ook al was daar geen reden toe geweest, en ze had moeten blozen.

“Eh, als we ergens mee kunnen helpen, dan zijn we graag van dienst.”

Ze was met bonzend hart weer naar de klantenservice gelopen. Het was lang geleden dat haar hart dat gedaan had.

Sheila bracht een paar verdwaalde winkelwagentjes terug naar het rek om wat herrie te maken en klemde haar kaken op elkaar. Nu of nooit. Gewoon naar de deur lopen en aankloppen. Wat is het ergste wat er kan gebeuren?

Ze klopte aan. Stilte. Een grote kraai landde op de flikkerende lamp boven de deur en kraste. Misschien hadden ze het niet gehoord, ze had erg voorzichtig geklopt.

Toen ze haar hand optilde om nog eens aan te kloppen, helde de camper plotseling krakend over.

“Het is die mevrouw,” zei het meisje in de wagen. Het zijraampje stond open. “Die waar ik over vertelde.”

Sheila zag zichzelf vaag weerkaatst in de vieze ruit. Een bleke versie van haar vroegere zelf: wat pondjes rijker en wat illusies armer. Haar krullen waren lang geleden al uitgezakt en de hoop ooit nog iemand te vinden om het leven mee te delen die zich niet de vernieling in dronk, was vervlogen als de ochtendnevel. Haar man was eerst zijn baan kwijtgeraakt en daarna zijn rijbewijs. Hij had een paar vergeefse pogingen gedaan om van de drank af te blijven. Zo goed en kwaad als het ging had zij geprobeerd de hypotheek en de groeiende stapel rekeningen te betalen terwijl hij naar oude westerns en tv-series keek. Hij had geprotesteerd toen zij hun kabelabonnement had opgezegd, maar er had niets anders opgezeten. De dichtstbijzijnde slijterij was tien kilometer bij hen uit de buurt. Wanneer hij niet voor de tv hing, knapte hij een oude brommer op in de garage. En toen hij het ding ten slotte aan de praat had gekregen, was hij op weg gegaan naar het beloofde land.

Maar goed, hier stond ze dus op een vreemde deur te kloppen. De hoop was blijkbaar nog niet helemaal vervlogen.

De man verscheen in de deuropening. Hij droeg een wit T-shirt en een vieze spijkerbroek. Sheila keek naar de grond in een poging om haar verlegenheid te verbergen en zag een stuk zwart zeil liggen op de plek waar hij aan de motor had gewerkt.

“Ik heb de bedrijfsleider al gezegd dat we zo snel mogelijk weggaan,” zei hij beslist en enigszins geïrriteerd.

Ze hield haar tas omhoog. “Ik kom je niet wegsturen. Ik heb wat te eten meegebracht voor jou en je dochter.”

Hij keek haar even aan en stapte toen de camper uit. “Dank je, maar we redden ons wel.”

“Natuurlijk, ik ben ervan overtuigd dat jullie voor jezelf kunnen zorgen,” antwoordde Sheila, bijna fluisterend. “Ik sprak haar vandaag even…het is zo’n leuke meid. Ik heb dit in een opwelling gekocht omdat ik dacht dat jullie wel trek in iets warms zouden hebben.”

Hij keek haar zwijgend aan met een peinzende blik vanonder de lange lok op zijn voorhoofd, alsof hij een geneesmiddel tegen kanker probeerde te vinden. Ten slotte stak hij zijn hand uit en nam de tas aan. “Eet je met ons mee?”

“Sorry, nee, ik moet er weer vandoor.”

“Tja,” zei hij met een spottend lachje. “Als wij je gulheid kunnen accepteren, zul je toch ten minste met ons mee moeten eten. Vind je niet?”

Sheila hoorde geklap en gebonk in de wagen, alsof het meisje een rondedans deed. “Goed, als je erop staat.”

“Wacht even,” zei hij, en deed de deur dicht. Geluiden als van een wervelwind in de camper. Er werd driftig opgeruimd. De gordijnen werden opzijgeschoven. Daar was hij weer. “Het is niet superschoon hier binnen.”

“Geeft niks. Ik heb zelfs papieren bordjes en plastic vorken meegebracht.”

∗

Papa had eerder al een pindareep gegeten, maar toch schepte hij een stuk kip en wat aardappels en sla op een bordje en viel aan. Toen ik dat zag, wist ik dat het een leuke avond zou worden. Het is heel lang geleden dat er iemand op bezoek was in de camper. De laatste keer was waarschijnlijk geweest toen we in Florida op die camping stonden waar ik een vriendinnetje had. Samen met haar moeder hebben we toen de camper schoongemaakt. Niet lang daarna gingen we midden in de nacht plotseling weg, naar South Carolina.

Ik denk dat papa van de kip at omdat hij dan niet hoefde te praten. Sheila knabbelde aan een kippenvleugel en grijnsde naar mij en zei dat als ik niets at, ik waarschijnlijk zou verschrompelen en wegwaaien. Maar dat zal mij niet zo snel overkomen want ik heb altijd wel trek in eten.

“Hoelang werkt u hier al?” vroeg ik.

“Sinds deze supermarkt openging, vier jaar geleden. Ik ben begonnen achter de kassa en ben daarna opgeklommen. Daarvoor werkte ik in een winkel in Falcon. Dat is iets verder naar het oosten.”

“Bent u getrouwd geweest?”

“June Bug, dat zijn even genoeg vragen.” Papa veegde zijn handen af aan een servetje en wreef zijn mondhoeken schoon.

Sheila lachte. “Geeft niet hoor. Heet je echt June Bug of is dat een bijnaam?”

Normaal zou ik meteen antwoord hebben gegeven, maar nu nam ik snel een hap van mijn kippenpootje en keek papa aan.

Hij schudde zijn hoofd. “Allebei. Ze heet echt June, maar ik heb er Bug achtergeplakt. Mijn junikevertje.”

Het leek alsof Sheila veel zenuwachtiger was nu ze in de camper zat en niet in de supermarkt, en dat kan ik begrijpen. Ik voel me namelijk veel beter in de camper dan in Walmart, waar alle mensen naar je kijken alsof je er niet thuishoort.

“Ik ben getrouwd geweest. Met een lieve man, maar hij raakte aan de drank,” zei ze. “Dat is uiteindelijk verkeerd afgelopen.”

“Wat is er gebeurd?” vroeg ik.

Papa keek me heel strak aan.

“Hij had al een hele maand niet meer gedronken. Hij had zijn brommer opgeknapt en is daarmee naar de slijterij gereden. Toen ik die avond naar huis reed, zag ik politieauto’s langs de weg. Ik dacht dat iemand met een terreinwagen een hert had aangereden. Maar toen ik thuiskwam en mijn man er niet was, begreep ik wat er was gebeurd.”

“Wat erg,” zei ik.

“Het zat eraan te komen,” antwoordde Sheila. “Ik ben alleen blij dat hij geen ongeluk heeft veroorzaakt terwijl hij dronken achter het stuur zat. Hij was geen gewelddadige man of zo. Ik denk dat hij het leven gewoon niet aankon.”

Papa pakte het zout van het aanrecht en strooide wat over zijn aardappelschijfjes. Hij kneep een paar zakjes ketchup uit tot er een meer van ketchup op zijn bord lag; dat doet hij altijd zo.

“Denkt u dat u ooit nog eens gaat trouwen?” vroeg ik.

Papa vond zeker dat het geen zin had om nog iets van mijn gevraag te zeggen, want hij deed alleen maar zijn ogen dicht en at verder.

“Soms denk ik van wel,” zei Sheila. “Ik wil alleen niet weer dezelfde fout maken. Mijn vader vindt dat ik bij hem en mijn moeder op de boerderij in Wyoming moet komen wonen.”

“Op een echte boerderij?” vroeg ik. “Met paarden en koeien en alles wat erbij hoort?”

Sheila knikte. “Heel veel paarden en koeien en werkelijk alles wat erbij hoort. Vijftig jaar lang is er daar niets weggegooid. Ik geloof niet dat ik zou kunnen ademen in zo’n pakhuis.”

“Ik zou heel graag op een boerderij willen wonen en een eigen paard en een hond hebben.”

“Waarom rijd je er niet heen wanneer dat onderdeel er is?” zei ze tegen papa. “Er is een meer vol vis en bergen rondom. Het is er geweldig, zolang je niet te dicht bij het huis komt. Ik weet zeker dat mijn ouders het goed zouden vinden.”

“Als het er zo geweldig is, waarom ga je dan zelf niet terug?” vroeg papa.

Sheila glimlachte. “Waarschijnlijk vanwege dezelfde reden dat jij in zo’n wagen rondrijdt. Ik heb ruimte nodig. Mijn eigen leven leiden. Teruggaan zou betekenen dat ik het erbij laat zitten.”

We moesten eten bij het zwakke licht van de parkeerplaats omdat we geen elektriciteit meer hadden. De generator was al kapot voor we hier kwamen. Toen we een poosje hadden gegeten, wilde ik mijn zaklantaarn pakken, maar papa zei dat ik even moest wachten. Papa heeft altijd en overal een kleine zaklantaarn bij zich en ik heb er een onder mijn kussen. Papa pakte een glazen pot met een kaars erin en stak die aan. Ik mag nooit een kaars van papa omdat ik er eens een had aangestoken bij mijn bed en toen ben ik in slaap gevallen. Hij was echt heel boos die keer. Het flakkerende kaarslicht scheen mooi op onze gezichten en heel even had ik een blij gevoel, alsof we net gewone mensen waren.

“En hoe zit het met jullie tweeën?” vroeg Sheila. “Hoe komen jullie helemaal hier in Colorado verzeild?”

“We zijn al op weg zolang ik me kan herinneren,” zei ik. “Volgens mij wil papa overal zo kort mogelijk blijven.”

“Helemaal niet,” mopperde hij. “Een boerderij lijkt mij ook wel wat, ooit. Met een paar koeien erbij.”

“Wat doe je voor werk?” vroeg Sheila.

“Ik ben schrijver. Ik schrijf artikelen die ik verkoop aan diverse tijdschriften.”

“Hij maakt ook verhalen,” zei ik.

“Mja, maar die verkopen niet zo goed. Ik schrijf wel webteksten voor bedrijven en zo. En ik doe losse klusjes. Genoeg om van rond te komen.”

Sheila’s ogen schitterden. “Wat spannend, je bent vast beroemd.”

Papa schudde van nee.

“Hoe krijg je betaald?” vroeg ze toen. “Ik bedoel omdat je rondtrekt; hoe krijg je het geld binnen?”

Papa aarzelde. “Ik heb hier en daar een postbus.”

“Ik zou weleens wat van je willen lezen. Misschien kun je me een stuk sturen?” zei ze en ze schreef haar e-mailadres op een servetje.

“Hij zet zijn echte naam niet onder de artikelen. Hij gebruikt een suikernaam.”

Papa verbeterde me. “Een pseudoniem.”

“Dat is een nepnaam,” legde ik uit.

Sheila moest lachen. “Wat lijkt me dat heerlijk om rond te reizen. Nergens aan vastzitten. Gewoon weggaan wanneer je maar wilt. Dat is beter dan werken bij Walmart.”

“Er zijn wel wat nadelen,” zei papa. “Als je ziek wordt, kun je niet even snel naar de huisarts. En geen basisverzekering.”

“Ja, maar je hebt geen hypotheek of lening voor de auto. Ik neem tenminste aan dat dit jouw camper is.”

“Ja, lang geleden gekocht en afbetaald.”

“Wat is een hypotheek?” vroeg ik.

“Geld voor je huis,” zei papa.

Toen we klaar waren met eten was er nog wat kip over. Sheila vond dat wij dat moesten houden, maar papa deed de koelkast open en liet haar zien dat het er donker in was. Daarna nam ze de doos zelf mee.

Ik bedankte haar voor het eten en zei dat ze best nog een keer mocht komen. Papa deed de deur voor haar open en liep met haar het parkeerterrein op. Ik blies de kaars uit en ging naar de voorruit met het hor erin om te luisteren.

“Dat was heel aardig van je,” zei hij. “Dank je voor alle moeite, ze heeft het op prijs gesteld.”

“En jij?”

“Ik ook.”

“Ik hoorde de bedrijfsleider tegen een van onze medewerkers zeggen dat hij een sleepwagen gaat bellen wanneer jullie hier morgen nog steeds zijn.”

“Denk je dat hij dat doet? Zou hij ons zomaar wegsturen?”

“Hij zou zijn moeder nog wegsturen als hij vond dat ze hier te lang was. Hij is iemand van de regeltjes. Zwart-wit, geen grijstinten bij hem.” Ze keek naar hem op en het flikkerende lamplicht kwam precies van de goede kant. Haar gezicht tegen een stralende achtergrond. Dit was een beeld dat ik misschien wel altijd zou onthouden: de scène waarin ik eindelijk een moeder zou krijgen.

“Ik hoop dat je het niet vervelend vindt als ik het zeg, maar…” begon Sheila.

Papa liep een stukje weg, waarschijnlijk omdat hij niet wilde dat ik zou meeluisteren, maar ik drukte me nog dichter tegen het hor aan. “Laat me eens raden,” zei hij. “Dit is geen leven voor een meisje. Ze heeft een moeder nodig. Zoiets?”

Sheila lachte. “Ze moet naar school, met vriendinnen spelen, op de padvinderij gaan en leren koken.”

Goed gezegd, Sheila.

“Ze heeft onderweg van alles geleerd wat je nooit op school kunt leren. Ik heb haar leren lezen en schrijven. Ze weet meer van ons land dan de meeste volwassenen. Ze kan zo alle hoofdsteden van elke staat in Amerika opdreunen.”

“Maar ze heeft geen fiets,” zei Sheila. En toen zei ze niks meer, alsof ze spijt had dat ze dat had gezegd, maar ik vond het juist goed.

Er kriebelde iets warms op mijn wang. Ik veegde het weg. Het leek wel of deze mevrouw die ik amper kende mij beter kende dan hij.

Papa knikte. “Dat klopt.”

Ze draaide zich om om weg te gaan en dat maakte me heel verdrietig. Toen stond ze even stil. “Ik heb ook mijn huisadres en telefoonnummer op het servetje met mijn e-mailadres gezet. Je zou kunnen vragen of de sleepwagen je ernaartoe brengt. Bij mij voor de garage is wel ruimte voor je camper. Totdat dat onderdeel binnen is.”

“Ik was van plan om morgen langs die zaak te gaan. Ik weet zeker dat het onderdeel er is en dan kunnen we op weg.”

“Voor de zekerheid dan.”

Ik keek haar na tot ze een donker stuk van de parkeerplaats in liep. Voordat papa binnenkwam lag ik al in bed en in mijn slaapzak, zodat hij mijn ogen niet kon zien. Hij legde een hand op mijn schouder en fluisterde welterusten. Ik deed alsof ik sliep en zei niets en ik voelde me tegelijkertijd warm en leeg vanbinnen.

Natalie Anne, aan die naam moest ik telkens denken. Zou er ergens een moeder zijn die op mij wachtte?

∗

Ik werd wakker uit een diepe slaap doordat er hard op de deur werd geklopt. De rode rotsen van de bergen aan de andere kant van de snelweg fonkelden in de zonneschijn. Het chauffeurscafé langs de weg was al open en de ene truck na de andere reed de weg op. Papa’s bed achter in de camper was leeg, zijn sprei lag op een hoop, dus klom ik uit bed en stapte op het zeil.

De bedrijfsleider van de supermarkt drukte bijna zijn neus tegen het raam om naar binnen te kunnen kijken. Toen ik de deur opendeed, zag ik iets tegen de voorbumper van de camper staan. Een roze fiets met voorop een wit mandje en van die linten aan het stuur. Ik wist niet wat ik zag. Ik vroeg me af waar die fiets vandaan kwam en wie hem had gekocht en of het misschien een vergissing was.

“Is je papa er?” vroeg de bedrijfsleider.

“Nee, meneer.”

De man zuchtte alsof ik hem net had verteld dat de wereld aanstaande donderdag zal vergaan terwijl hij die vrijdag juist een vrije dag had om te gaan vissen. “Weet je wanneer hij terugkomt?”

Ik schudde van nee.

“Als hij terug is, zeg dan dat hij met mij moet komen praten, in de winkel.” Hij wees naar de supermarkt alsof ik die nog nooit gezien had, of te dom was om te begrijpen wat hij zei. “Snap je?”

“Ja, meneer. Ik zal het hem zeggen.”

“Als hij hier niet is voor de middag dan bel ik de sleepwagen. Is er geen manier om hem te bereiken?”

De man had volgens mij een burrito als ontbijt gegeten, want er zaten witte stukjes tussen zijn voortanden en ik rook het aan zijn adem. Ik wou dat ik niet met hem hoefde te praten en dat papa er weer was.

“Nee, meneer.”

Hij zei iets lelijks en mompelde toen iets over kinderen zomaar alleen laten en daarna haalde hij een pakje sigaretten uit zijn zak en stak er een op. Hij wees naar de fiets en keek afkeurend. Tenminste, ik dacht dat hij zo keek; het was niet echt een spottende blik. “Heb je een nieuwe fiets?”

“Weet ik niet.”

Hij zuchtte nog een keer. “Zeg dat hij met me moet komen praten.” En toen liep hij snel weg. Hij duwde een paar boodschappenwagentjes in de rij en ging naar de ingang van de groenteafdeling. Ik keek op mijn horloge. 6.54 uur.

Er zat een briefje op het fietszadel geplakt. Ik klom uit de camper om het te pakken. Er stond met grote letters JB op de envelop. Er zat een vel papier in met zijn krabbels erop. Toen hij me leerde schrijven, gebruikte hij altijd papier met lijntjes en schreef hij heel mooi en netjes, maar normaal doet hij niet zo zijn best en dan is zijn handschrift moeilijk te lezen.

JB,

Ik heb nagedacht over wat die mevrouw gisteren zei. Je hebt vast een beetje meegeluisterd. Straks zoeken we een rustig plekje op en dan leer ik je fietsen. Er ligt een tasje bij mijn bed, daar zit je helm in. Kijk maar of hij past, maar je mag niet gaan fietsen voor ik terug ben. Ik wil er graag bij zijn als je het doorkrijgt. Ik ben naar de monteur voor dat onderdeel, zeg dat maar als die bedrijfsleider langskomt. Ik kom zo snel mogelijk terug. Papa

Even wilde ik achter de man aanrennen om hem te vertellen waar papa was, maar toen dacht ik: ach, laat ook maar. Ik sprong de camper in en probeerde de helm uit de verpakking te halen. Dat was een heel gedoe, maar het lukte. Toen ik alle plakkers eraf had gepeuterd, deed ik hem op en bekeek mezelf in mijn spiegeltje. Het was het glimmendste en mooiste wat ik ooit had gehad, maar ik kreeg de band onder mijn kin niet vast. Veel te strak. Op het aanrecht lag een zakje met een donut erin. Die at ik buiten op terwijl ik om mijn fiets heen liep. Hij had witte banden en witte handvatten en witte pedalen en de rest was roze.

Als er zoiets gebeurde wanneer je een moeder had, dan was ik daar helemaal voor.

∗

Sheila nam een halfuur voor haar normale werktijd met bonzend hart de afslag en reed over het winkelcomplex langs de andere supermarkten en warenhuizen. Meestal ging ze rechtstreeks naar Walmart, maar ze wilde nog niet gezien worden, dus nam ze een omweg via de bouwmarkt vanwaar ze een goed zicht op het parkeerterrein had.

De camper stond er nog.

Ze pakte het bananen-notenbrood dat ze had gekocht en klopte aan. Geen gehoor. Ze deed de deur open en legde het brood op het aanrecht. Bij daglicht en met de gordijnen open kreeg ze een beter beeld van hun leven. Alles wat het meisje bezat, lag op haar bed. Eigenlijk niets meer dan een stapel schrijfblokken. Waar waren haar kleren?

De rommel in de camper had erger gekund. Alhoewel Sheila zich niet goed kon voorstellen hoe dan precies. Misschien als er brokken rauw vlees op de grond lagen met wat ratten eromheen? Gisteravond had de kleine leefruimte wel grappig geleken. Nu zag het er alleen maar deprimerend uit. Het was vast niet gemakkelijk om zo’n krappe ruimte netjes te houden, maar deze twee mensen konden zeker wat schoonmaaktips gebruiken. Op het bed van het meisje lag een slaapzak. Een permanent kampeer-avontuur.

Op het aanrecht stond een pak muesli. Een open bus Pringles ernaast. Een halfleeg pakje koekjes. Een stapel oude kranten. Blauwe plastic supermarkttasjes. Op de bank, een versleten ding vol scheuren en bezaaid met kruimels, lag een gescheurde kartonnen doos. Zijn bed was onopgemaakt; slechts een sprei over een kale matras zonder lakens. Zijn laptop lag naast zijn bed op de grond. Een halfleeg bekertje koffie stond op het randje van een plank. Misschien laadde hij zijn laptop wel op in een koffietentje en gebruikte hij daar het internet.

Plotseling bekroop haar het gevoel dat er iets niet klopte aan wat hij over zijn werk had gezegd. Zodra ze gisteren thuis was gekomen, had ze gekeken of hij haar een e-mail had gestuurd, maar er was niks. Alleen een bericht van haar zus, die ergens had gelezen dat aspartaam ongezond was en dat ze ging stoppen met lightfrisdrank. Verder alleen spam.

Ze had maar een glimp opgevangen van hun leven, slechts een korte blik geworpen op hun leefomstandigheden, maar ze bemerkte afkeuring bij zichzelf – vooral voor hem. Allerlei vragen drongen zich op. Waar was de moeder van het meisje? Was hij op de vlucht? Zo ja, voor wie? Of voor wat?

Ze had dit gevoel weleens eerder gehad. De indruk dat er ergens wat fout zat, iets niet klopte. Een diepgeworteld gevoel, een emotie die haar zei voorzichtig te zijn. Bij die gelegenheden had ze dat gevoel van zich afgezet; gewoon koudwatervrees of angst om een stap te zetten. Maar als ze die stap dan toch had gezet, had dat soms rampzalige gevolgen gehad.

Hier klopt iets niet.

Over één ding in de camper verbaasde ze zich. Aan het hoofdeind van het bed, op een van de ingebouwde kastjes naast een stapel wc-rollen, lag een versleten bijbeltje. Het lag open, alsof iemand er onlangs in had gelezen. Toen zij klein was, lag de gezinsbijbel van haar ouders altijd op de salontafel. Meer als een mascotte, er werd in ieder geval nooit uit gelezen. En naar de kerk gingen ze alleen met Kerst en Pasen.

Ze had opeens de neiging om ervandoor te gaan. Alsof ze op heilige grond stond. Het gaf haar de bibbers.

Als die man nou eens een seriemoordenaar was en het meisje de dochter van een van zijn slachtoffers? Tenslotte lijken ze niet erg op elkaar; eigenlijk alleen de ogen. Of misschien is het zo’n engerd die een kind kidnapt en dan van hot naar haar reist tot hij het zat is en weer een ander ontvoert.

Ze pakte snel het brood op, stopte het in haar tas en vluchtte de camper uit. Het zweet liep langs haar rug en ze wiste haar voorhoofd terwijl ze zich in de warme ochtendzon over het parkeerterrein haastte.

Bij de ingang blies een stroom koude lucht haar tegemoet.

“Goedemorgen, Sheila,” zei een gastvrouw. Delores was een pezige vrouw op leeftijd die altijd vriendelijk lachte. Hier en daar schemerde haar schedel door haar dunne haar.

Sheila wilde liever geen medewerkers tegen het lijf lopen, die ongetwijfeld allemaal wat te vragen hadden, dus liep ze direct rechtsaf de winkel in. Ze had nieuwe pillen nodig voor haar bloeddruk, een kwaal die ze van haar moeder had geërfd. Er was niemand bij de balie voor in de apotheek, dus liep ze door de paden met pijnstillers, voedingssupplementen en hulpmiddelen voor diabetici tot ze de apotheker en twee medewerkers aantrof. Ze keken naar het zwart-witscherm van het geneesmiddelenloket.

“Is dat niet schattig?” zei de jongste medewerker. Ze was knap en had golvend zwart haar en Sheila vroeg zich vaak af of die jongen met dat donkere haar, het zwarte jack en die piercing in zijn wenkbrauw die haar ‘s middags altijd opwachtte, wel goed voor haar was. Een assistent-bedrijfsleider weet nu eenmaal van alles over het personeel. Al was het soms lastig te bepalen wat te doen met de informatie.

“Het is haar gelukt,” riep de apotheker lachend uit. “Kijk haar eens gaan! Ik wou dat ik dit kon opnemen.”

Sheila liep naar het einde van de balie zodat ze het beeldscherm kon zien. Op de lege binnenplaats achter de winkel stond een grote figuur te kijken naar een kleine figuur op een fiets.

“Dat is toch geweldig,” zei de medewerker ontroerd. “Ik herinner me goed dat mijn vader me leerde fietsen.”

“Alsof je kind voor het eerst aan het avondmaal gaat.”

Sheila draaide zich om en liep weg.

∗

Johnson stond roerloos toe te kijken naar die perfecte combinatie van wendbaarheid, snelheid en evenwicht. Roze, wit, een lachend meisje: iets mooiers had hij nog niet gezien deze dag. Misschien het hele jaar nog niet. Hij had er niet aan gedacht een fiets voor June Bug te kopen, maar nu leek het precies de steeds groter wordende leegte op te vullen. De leegte van het nu en straks.

Hij had de band van de helm losgemaakt en die volgens de aanwijzingen op de verpakking onder haar kin vastgegespt. De binnenplaats achter de winkel was een goede oefenplek, weinig verkeer en geen helling. Het enige probleem was de geur van gegrild vlees uit het Texaanse restaurant, die hem een knorrende maag bezorgde.

Ze had het fietsen in nog geen vijf minuten onder de knie gekregen en reed nu enthousiast in het rond. Met remmen was ze nog wat minder bekend, maar zo ging dat nu eenmaal bij kinderen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je je richt op stoppen en hoe minder op vooruitgaan. Kinderen willen alleen maar vooruit en hij wilde nu zeker geen spaak in haar wiel steken. Remmen leerde ze vast snel genoeg. Sneller dan haar lief was.

Terwijl hij in zijn spijkerbroek en witte T-shirt stond toe te kijken, herinnerde hij zich flarden uit zijn jeugd, als een lappendeken van kwetsbare momenten. Daar fietste hij zonder hulp over het grindpad bij hun huis. Weg evenwicht, onderuit, geschaafde huid. Bloed. Lachende stemmen op de achtergrond. Sommige mensen hadden ouders gehad die naast hen stonden en hen aanmoedigden om te leren lopen, met vallen en opstaan en nog eens proberen. Johnson had het tegenovergestelde meegemaakt. Het had jaren geduurd voordat hij de gevoelens van spot en minachting van zich af kon schudden die hij telkens verwachtte bij elke stap die hij probeerde te zetten. Van kinds af aan had hij gedacht dat mensen – en zelfs God – alleen maar wachtten tot hij onderuitging, om hem vervolgens nog een trap na te geven. Zich laag bij de grond houden en overleven was zijn succesformule.

Het was nog maar kort geleden dat Johnson was begonnen aan de klim uit het dal van mislukking en dat hij een sprankje hoop had gekregen dat God hem niet zo’n nul vond als hij vroeger dacht. Iets wat hij hoorde tijdens een radiokerkdienst. Woorden op papier over een zacht juk, een lichte last. Hij had altijd gemeend dat geloof een kruk was waarop mensen steunden die te bang waren om zelf te leven. Nu was hij daar niet zo zeker meer van.

Hij had ook goede herinneringen aan zijn jeugd: lome zomermiddagen met limonade en boterhammen met jam en pindakaas. Samen met zijn vrienden glimwormen vangen en touwtjes vastbinden aan de poten van junikevers waarmee ze dan konden vliegeren. Toch zou hij het verleden het liefst achter zich laten, samen met al die herinneringen die lagen opgeslagen, achter slot en grendel in de koffer van zijn geheugen. Soms lag hij ‘s-nachts in bed te luisteren naar de zachte ademhaling van het meisje en het voorbijgaande verkeer en dan probeerde hij aan iets moois te denken uit zijn jeugd, een herinnering die hij kon koesteren, maar de goede gedachten waren meestal ongrijpbaar. Sommige mannen kunnen alles achter zich laten en verdergaan. Om de een of andere reden kon hij dat niet. Misschien was het meisje ook daarom nog bij hem.

June Bug slalomde om de afvalbakken en de truck die achter de winkel geparkeerd stond. Ten noorden lag een veldje met gras waarop bloemen bloeiden. In het westen hingen donkere wolken boven de bergen, als een dreiging die op het punt stond af te dalen.

Er klonk een ronkende dieselmotor achter hem, en toen hij zich omdraaide zag hij bij de verkeerslichten een sleepwagen optrekken en het parkeerterrein oprijden. Hij wenkte June Bug, maar ze had haar hoofd gebogen. Ze keek naar haar voeten, ook al had hij gezegd dat ze dat niet moest doen. Het voorwiel slingerde heen en weer.

“Niet naar je voeten kijken, domkop!” had zijn vader vanaf de veranda geroepen. “Naar voren kijken in de richting waar je naartoe wilt. Als je naar je voeten kijkt, val je omver!”

“June Bug, we moeten ervandoor,” riep Johnson. Zijn stem weerkaatste tegen de winkelmuur.

Ze fietste door alsof ze hem niet had gehoord.

Een winkelmedewerkster in een blauw vestje kwam naar buiten en stak een sigaret op. De vrouw keek naar het meisje en blies een lange sliert tabaksrook uit. “Haar eerste fiets?”

“Jep.”

“Als een vis in het water, hè,” zei ze lachend.

“Scheelt niet veel.” Hij riep, harder nu. “June Bug! We gaan.”

Ze keek op en stak meteen haar beide benen uit en schraapte met haar schoenen over straat om af te remmen. “Waarom? Het gaat nu net goed.”

“We komen later weer terug. Ik moet nu iets regelen met de camper.”

“Oké. Gaat u het regelen, dan blijf ik hier.”

“Ik kan je hier niet alleen laten. Kom nou, dan mag je later weer fietsen.”

Ze liet haar schouders hangen en schuifelde met haar fiets centimeter voor centimeter dichterbij. “Beloofd?”

Hij knikte en gebaarde dat ze voor hem uit kon fietsen; ze passeerden de autoservice en gingen bij de tuinafdeling het parkeerterrein op. Hij haalde haar in en greep de bagagedrager vast voordat ze onder een auto kon komen. Oranje flitslicht gleed over de parkeerplaats. De grote dieselwagen stond al voor de camper en reed met uitgestoken takel achteruit.

June Bug stapte van haar fiets. “Wat gaan ze met ons huis doen?” vroeg ze.

“Ik denk dat we ontruimd worden.”

“Maar ik wil hier niet weg. Ik vind het hier net leuk.”

“Dat weet ik, maar…”

“Zo gaat het altijd.” Ze graaide naar de kinband van haar helm en probeerde die tevergeefs los te trekken. “Zodra ik het ergens leuk vind, gaat er iets mis en dan moeten we weg.”

Hij hield de omvallende fiets tegen. “Ik snap dat je dat denkt, maar…”

“Ik vind dit stom,” gilde ze. Ze had haar helm los weten te krijgen en gooide hem met een harde klap op de grond. De deur naar de tuinafdeling was dicht, en Johnson keek haar na terwijl ze het trottoir afrende en een andere ingang binnenstormde.

Hij pakte de fiets op, liep ermee over het parkeerterrein en zette hem in de camper.

Daar stonden de bedrijfsleider en de bestuurder van de sleepwagen, een magere man met stoppels op zijn kin en smeer aan zijn handen. “Vervelend voor je, zeg,” zei hij.

“Jij kunt er niets aan doen,” antwoordde Johnson. Hij keerde zich naar de bedrijfsleider. “Ik ben vanmorgen naar dat onderdeel gaan vragen. Ze zeiden dat het over een paar dagen binnen is.”

De bedrijfsleider keek langs hem heen. “Dit is geen kampeerterrein. Je mag hier maar één nacht blijven staan.”

De magere man deed zijn handschoenen aan, trok een sleepkabel los en bevestigde die aan een haak op de bumper van de camper. “Waar kan ik je heen slepen?”

Johnson krabde aan zijn hoofd. “Het beste is misschien naar de parkeerplaats van de monteur die mijn onderdeel heeft besteld.”

De man keek even naar de bedrijfsleider. “Ik mag je niet naar een ander parkeerterrein slepen. Alleen naar een huisadres of anders naar onze opslagplaats. Het kost aardig wat om hem daar weer op te halen.”

De geur van diesel hing om hen heen. De bedrijfsleider stak zijn handen in zijn zij, alsof hij er ook niets aan kon doen.

“Breng hem maar naar dit adres,” klonk een vrouwenstem. Het was Sheila. June Bug was bij haar. Ze gaf de man een papiertje. “Hij kan onder de carport bij de garage staan, die heb ik gisteren leeggeruimd.”

“Sheila…” begon de bedrijfsleider.

“Ik help ze even uit de brand tot ze weer verder kunnen.”

De bedrijfsleider keek naar Johnson en schudde zijn hoofd. “Die bezorgt je alleen maar problemen. Samen met dat meisje. Ze plukken je kaal.”

3

Mae Edwards was geboren in Dogwood in West Virginia, in het schamele huisje dat nog steeds bij de beek stond die vanuit het noorden onder de snelweg door kronkelde om vervolgens langs de spoorlijn het slaperige stadje in te stromen. En zoals dat gaat bij water vond de beek zijn bestemming door op te gaan in iets groters, in dit geval in de Mud River. Van Dogwood wordt gezegd dat mensen er al hun illusies verliezen en braaf verder leven als in de laatste drie slagbeurten van een uitzichtloze honkbalwedstrijd. Een puntenachterstand die niet meer in te halen is, maar te veel trots om op te geven. En achterstand, daar wist Mae alles van. Ze had er vaak genoeg de brui aan willen geven, al was ze nooit gezwicht.

Iets hield haar op de been.

Ze zat aan de keukentafel met het plastic tafelzeil vol koffiekringen en de vlekken van duizenden eenvoudige maaltijden. Ze knipte een artikel uit De Nieuwskoerier en legde dat op een stapeltje krantenknipsels.

Leason, haar man, kwam binnenlopen met een nieuwe krant. Hij rook nattig, als een oude hond die in de tuin door het vochtige gras had gerend. “Hier, een verse,” zei hij, terwijl hij de krant naast haar op tafel gooide.

“Ik dank je.” Ze nam een slok koffie.

Ze spitte de kranten grondig door; met als spade een schaar die wel aan haar rechterhand vastgeplakt leek. Man doodgeschoten in Huntington. Politie wil nog geen nadere bijzonderheden vrijgeven. Bus met kerkgangers verongelukt in Wayne County. Reparatie van de brug over de Ohio valt duurder uit dan begroot. Vandalisme in Ritter Park.

Hij liep naar de koelkast, die was volgestouwd met voedsel en tupperwarebakjes. Hij zuchtte. Zij kon nog weleens wat weggooien, maar hij niet, zodat het altijd een verrassing was: een gastronomische ervaring of een ritje naar de eerstehulpafdeling van het Cabell Huntingtonziekenhuis, al naar gelang het bakje dat hij koos. Sommige potjes jam en bakjes saus dateerden nog van voor de moord op president Kennedy.

“Er ligt er een voor je op het aanrecht,” zei Mae, zonder op te kijken van de krantenkop Padvindster verkoopt de meeste koekjes.

Leason deed de koelkast dicht en liep naar het aanrecht, waar de grapefruit, nog fris van de koeling, op een plastic snijplankje lag. Het mes dat hij gisteren had geslepen had ze ernaast gelegd. Hij rook aan de doorgesneden vrucht en snoof de rijpe citrusgeur op, een van zijn gewoontes. De grapefruitlepels lagen in de vieze besteklade die telkens weer van de rollers liep. Ze had hem al honderd keer gevraagd om dat op te knappen. Hij nam het sportkatern van de nieuwe krant, ging aan tafel zitten en strooide een flinke snuf dieetzout op zijn grapefruit.

“Iets gevonden?” vroeg hij.

Mae zuchtte. “Niet veel. Niet wat ik zoek.”

Leason viel aan op zijn grapefruit, wat een sapregen over tafel veroorzaakte waarvan hij zich niet bewust was. Hij concentreerde zich op de honkbaluitslagen van Cincinnati. Het was alweer een slecht jaar, maar Mae waardeerde de trouw aan het team. Beter in ieder geval dan die spelers die zomaar van de ene club naar de andere overstapten omdat ze een miljoentje of twee meer kregen aangeboden. Leason had het vaak over vroeger, toen je nog kampioen werd door de liefde voor de sport en niet vanwege het geld. Hij bekeek de uitslagen elke dag door de bril van die herinnering, om vervolgens met het katern Ontspanning de gang in te lopen.

Mae schudde haar hoofd. Op de darmwerking van die man kon je de klok gelijkzetten.

Het komende halfuur zou hij daar zitten, de kruiswoordpuzzel maken en de stripverhaaltjes lezen. Dag aan dag. Ze wist niet zeker of ze zo’n ijzeren regelmaat irritant moest vinden of er juist dankbaar voor moest zijn.

Een halfuur later gorgelde het water door de roestende leidingen en werd de boodschap geloosd in de septic tank. De oude man kwam de keuken weer binnen, met zijn riem in het verkeerde gaatje en de spataderen zichtbaar boven zijn sokken, en gooide zijn afgekloven grapefruit weg.

Mae legde haar krant en schaar neer en leunde achterover terwijl ze haar koffiekopje aan het oortje ronddraaide. Ze keek hem onderzoekend aan. “Je denkt dat ik het maar op moet geven, niet?” vroeg ze. “Je denkt dat het gek is om elke dag de kranten door te spitten.”

Leason leunde tegen het fornuis en veegde zijn handen af aan een stukje keukenrol uit de houder die hij onder de keukenkastjes opgehangen had. “Dat heb ik niet gezegd.”

“Ik zeg niet dat je dat hebt gezegd, ik zeg dat je dat denkt”.

Hij maakte een prop van het stuk keukenrol en mikte die in de richting van de papieren tas die als prullenbak dienst deed. Mis. “Wanneer het jou helpt om te blijven spitten naar een antwoord op je vragen, dan vind ik het prima. Al groef je een gat naar China. Jij moet doen wat je nodig vindt. Wat maakt het uit of iemand anders dat een goed idee vindt?”

“Jij zou me hierbij moeten steunen.”

“Ik heb toch net een krant voor je gekocht?”

“Dat bedoel ik niet. Ik bedoel steunen met je woorden en je gedachten.”

“Maar je kunt toch helemaal niet weten wat een ander denkt? Mae, je praat onzin. Absolute onzin.”

Mae streek met haar handen over het tafelkleed. Ze verplaatste er alleen maar kruimels mee, maar het gaf haar tenminste het gevoel iets te doen. Zijn woorden troostten haar en deden tegelijkertijd pijn. Ze wilde zo graag weten wat hij dacht, maar als ze hem af en toe zover kreeg dat hij iets zei, herinnerde dat haar vooral aan wat er aan hun communicatie ontbrak. Zijn woorden waren als een groot glas koud water op een warme dag, en met de jaren waren ze steeds schaarser geworden. “Je denkt dat ze voorgoed verdwenen is.”

“Ik denk dat de kans om haar te vinden het grootst was op de avond van haar vermissing. Daarna wordt het spoor koud. En met al die engerds tegenwoordig weet je het nooit. Je weet het echt nooit.”

“Je bedoelt dat wat ik doe na zeven jaar geen zin meer heeft?”

Hij sloeg zijn armen over elkaar, als een scheidsrechter die naar de tegenwerpingen van een trainer luisterde. “Ik denk niet dat we ooit zeker zullen weten wat er gebeurd is,” zei hij met al het medeleven in zijn stem dat hij kon opbrengen. “Maar ik kan ernaast zitten. Misschien vinden ze ooit nog iets.”

Ze kneep haar ogen stijf dicht, alsof ze op die manier meer licht op het verleden kon werpen. “We zien iets over het hoofd. Er is iets aan deze zaak wat ons ontgaat.”

“Wat ons ontgaat,” sprak Leason snel, “is dat jouw dochter weet wat…”

“Laat Dana erbuiten,” onderbrak ze hem. “Sinds het is gebeurd, zit ze helemaal in de knoop.”

“Dat is dan wel een heel bijzondere knoop.”

Hij sprak over Dana alsof ze niet ook zijn dochter was. Altijd al. Het was alsof er kortsluiting tussen die twee was, en Mae had altijd tussen hen in gestaan.

“Ze uit het gewoon op een andere manier,” zei Mae. “Net zoals wij tweeën; ik verzamel al precies zeven jaar lang krantenknipsels en jij doet al vanaf het begin of er niets aan de hand is.”

“Dat doe ik helemaal niet. Hoe kun je dat zeggen?”

“Je doet alsof het helemaal nooit is gebeurd.” Mae voelde de tranen opkomen en wendde zich af. Ze hadden er sinds de gedenkdag, twee jaar geleden, niet meer zo’n uitgebreid gesprek over gehad. Het was telkens weer als zout in een amper geheelde wond.

Leason keek afwezig naar de lege vogelkooi bij de koelkast en klemde zijn kaken op elkaar. Hij zou een heleboel kunnen zeggen, dat wist ze, maar hij stond daar maar als een vijfde kop op Mount Rushmore; zwijgend trok hij zich terug uit de strijd. Een paar maanden na de verdwijning van Natalie – in de herfst, de bladeren begonnen net te verkleuren – had Dana hetzelfde gedaan. Ze ging ervandoor met een of andere vent, kwam pas na een week of twee terug, en raakte haar baan kwijt. Mae schreef haar gedrag toe aan het verdriet, maar Leason geloofde dat niet. Hij dacht dat Dana meer wist dan ze kwijt wilde. Hij was het ermee eens geweest dat de sheriff haar had ondervraagd toen het spoor steeds kouder werd.

Leason slikte; misschien was het wel zijn trots die hij inslikte, en verzamelde moed om de stilte te verbreken. “Waardoor zou je je meer gesteund voelen?”

Mae liet de vraag tussen hen in hangen. Ze liet haar voorhoofd tegen haar hand rustten. “Als ik had geweten dat het zo zou gaan, dan had ik liever geen kind gehad.”

“Je weet nooit van tevoren hoe het zal gaan. En je kunt het leven van iemand anders niet sturen. Dat gaat niet.”

Mae voelde een inzinking opkomen, en ze zag dat Leason het ook merkte. Zo gebeurde het telkens: zij zou weer in haar schulp kruipen. Ze vroeg zich af wat Leason van die perioden vond. Hun huwelijk was niet geweldig, zeker geen klassiek liefdesverhaal, maar ook niet slecht en beslist waard om voor te vechten.

Ze begreep dat het hem nog steeds pijn deed dat hij aanvankelijk verdacht werd. Die eerste tijd zochten mensen naar een zondebok, ook al had Dana gezegd dat een blanke man met een leren jack haar auto had gestolen, met Natalie erin.

“Ik herinner me nog dat we vanuit de mijnstreek hierheen verhuisden toen ik klein was,” zei Leason. “Er was een zwarte hond bij ons komen aanlopen, een straathond. We hadden geen idee waar hij vandaan kwam, hij was er opeens. We hadden het niet breed, pa zei dat we amper zelf genoeg te eten hadden en dat we hem niet mochten houden. Maar ik vond het een grappige hond, dus ik bewaarde restjes eten, broodkorsten en zo, en die zette ik bij de achterdeur als niemand het zag.

De hond bleef bij ons, hij voelde zich thuis. Hij schooierde rond het vuilnis op zoek naar eten. Soms ving hij een korhoen en hij sliep onder onze veranda. Niemand van ons haalde hem aan, behalve ik, maar hij was zo trouw als maar enigszins mogelijk is.

Na de oorlog besloot pa om te stoppen met het werk in de mijn vanwege de machines en het roet en de stoflongen. Hij laadde al onze spullen op een wagen en stuurde ons vooruit, de bergen over. Geen idee hoe hij die kar helemaal hierheen heeft gekregen met die twee ploegpaarden van hem, maar ik weet nog goed dat hij op een dag bij oma voor de deur stond. Breed lachend naast die wagen volgestouwd met al onze bezittingen.

Ik vroeg waar de hond was, en eerst deed hij alsof hij niet snapte waar ik het over had. Toen zei hij dat de hond in de rivier was verdronken. Ik wist meteen dat hij hem waarschijnlijk een schop had gegeven of iets naar hem had gegooid zodat het beest hem niet langer zou volgen. Ik jankte als een klein kind om die hond en smeekte God of ik mijn hond terug mocht hebben. Ik had hem een strik van zeegras omgebonden, als een soort halsband, met een stukje leer eraan waar ik zijn naam in had gebrand. We noemden hem Percy. Geen idee waarom, ik vond dat toen een mooie naam.

Ik heb zelfs een keer van hem gedroomd. Hij liep langs slapende daklozen, doorkruiste bossen en ontsnapte aan gevaren. Stormen en overstromingen en dat soort avonturen.

Ongeveer een jaar later, in het voorjaar toen alles begon uit te botten en de wormen weer bovenkwamen en de grond blubberig was, hoorde ik mijn zus plotseling van de veranda roepen. Ma zei dat ze stil moest zijn voor de buren. ‘Percy, Percy, Percy!’ riep ze.

Pa was ontbijt aan het maken. Hij bleef bij de eieren, die knetterden en sputterden in de grote ijzeren steelpan, en keek uit het raam terwijl wij met z’n allen naar buiten renden om te zien wat er aan de hand was. Toen zag ik de hond. Van een afstand leek hij op Percy, maar ik wist het niet zeker. Hij kwam heel voorzichtig aanlopen, alsof hij er ook niet zeker van was dat wij het waren. Maar toen zag hij mij en nam een sprint. Hij droeg een strik van zeegras.

Ik ben er een keertje teruggeweest. Zomaar, nog eens een kijkje nemen. Toen ik hier wegreed, heb ik de ritmeter op nul gezet. Eenmaal bij ons oude huis stond de teller op ruim honderdveertig kilometer. Die hond had honderdveertig kilometer gelopen om ons te zoeken. Hij had er een heel jaar over gedaan en dat was hem ook aan te zien, maar hij had het gehaald. Geen idee hoe hij ons gevonden heeft, maar het was hem gelukt.”

Mae had tijdens Leasons verhaal naar zijn handen gekeken. Nu nam ze een flinke slok van haar lauwe koffie. “Is er ook een reden waarom je me dit hele verhaal vertelt?”

“Dat dacht ik wel, ja. Wanneer iets wat je dierbaar is verdwijnt, komt het meestal weer bij je terug. Dat kan een poos duren, maar wat verloren is, komt weer.”

“Ze zou nu negen jaar zijn,” zei ze. “Ze is bijna jarig.”

“Je moet loslaten. Dat wilde ik ook met mijn verhaal zeggen. Laat het idee varen dat er ook maar een kleine kans is dat ze terugkomt. Pas dan kan er iets gaan gebeuren.”

Ze keek haar man aan. “Het meisje leeft nog. Zo zeker als wij hier zitten te praten. Ze leeft nog.”

Hij knikte. “Goed. Ik steun je tot je haar gevonden hebt.”

“Ik geef het niet op.”

“Ik had niet anders verwacht.”

“Iedereen die heeft gezegd dat ze dood en begraven is, zal zijn woorden moeten terugnemen. Ze komt weer terug en dan voed ik haar op als mijn eigen kind.”

Leason likte een verdwaald stukje grapefruit van zijn lippen. “En als jullie dan samen willen gaan winkelen, rijd ik jullie naar de stad.”

Een auto kwam het grindpad op. Leason draaide zich om. “Wie kan dat nou zijn?”

Mae kwam overeind en keek naar de voordeur, langs de tinnen soldaatjes, familiefoto’s, beschilderde borden, mondgeblazen glazen zwanen en presse-papiers waarmee de planken in de hal vol stonden. De twee zwaailichten op de auto zeiden haar genoeg.

“O nee. Wat is er nu weer gebeurd?”

4

Sheila had gezegd dat ze niet ver weg woonde, maar de chauffeur van de sleepwagen keek niet heel erg blij toen hij met de camper door het bos en over een paar steile heuvels en langs kronkelwegen moest rijden. Ik was de weg al kwijt toen we het parkeerterrein afreden. De chauffeur mopperde over hoe duur de benzine tegenwoordig was en dat hij deze maand bijna niks overhield. Ik zat op de middelste stoel met papa rechts naast me. “Ik weet precies waar je het over hebt,” zei hij.

Toen we eindelijk bij het huis waren, reden we er voorbij en moesten we achteruitrijden. De chauffeur zei iets lelijks toen hij zag dat er dennenbomen langs de oprit stonden en dat die zo bochtig was als een slang.

“Als ik tegen een boom rijd, zul je meer moeten repareren dan alleen dat kapotte motoronderdeel,” zei hij.

Papa stapte uit en loodste de chauffeur de oprit op tot aan een vlak stuk bij de garage. “Sheila zei dat-ie hier kon staan,” zei hij.

Het eerste wat mij opviel was geblaf in de garage. Het was een heel diep geblaf, alsof er een monster binnen zat. Het beest krabde driftig aan de deur.

Terwijl ze de camper losmaakten ging ik op onderzoek uit. Het huis had rode planken aan de buitenkant. Er was een houten veranda met een paar stoelen gezellig bij elkaar en in de tuin stond een vuurhaard. Ik kon geen andere huizen in de buurt zien. Pas toen ik een heel stuk had gelopen tot waar ik door de bomen kon kijken. Daar vond ik de omheining van prikkeldraad. En waar prikkeldraad is zijn meestal dieren, en toen ik een paardenstal zag ging mijn hart meteen boem boem.

Ik rende de heuvel af en ontdekte een oud basketbalveldje waar ik mooi kon fietsen. Er liep een soort draad van boven in een boom helemaal tot achter het huis en later kwam ik erachter dat zoiets een tokkelbaan heet. Er was een katrol met handvatten en dan kon je langs het touw naar beneden glijden.

Toen zag ik een schitterend paard bij de schuur staan en ik moest me inhouden om niet meteen door het prikkeldraad te kruipen om het paard even gedag te gaan zeggen. En toen ik zag dat mijn vader en de sleepwagenmeneer nog steeds bezig waren de camper te parkeren, deed ik het toch.

Ik houd al heel lang van paarden en ik maak vaak tekeningen van ze in mijn dagboeken. Ik ben een keer op een kermis geweest waar je rondjes mocht rijden op een pony. Iets mooiers kun je hier op aarde niet meemaken volgens mij. Ik zat in het zadel met de teugels in mijn handen en dat was zo fijn dat ik dacht dat ik zou barsten. Ik deed mijn ogen dicht en stelde me voor dat ik in de bergen reed, helemaal alleen met mijn paard in de natuur en dat ik kon gaan waarheen ik maar wilde. Een beetje zoals rondtrekken in een camper maar dan zonder te hoeven tanken.

Ik was net dichtbij genoeg om het paard te kunnen aaien toen mijn vader begon te roepen. Het dier schrok van zijn stem en steigerde en ik viel achterover. Een ander paard liep uit de schuur naar mij toe. Hij kwam zo dichtbij dat de grond ervan schudde. Ik rolde om en trok mijn benen naar mijn knieën om me zo klein mogelijk te maken. Niet expres maar zonder erbij na te denken.

Een seconde later vloog ik door de lucht en werd ik over papa’s schouder geslingerd. Hij zette me aan de andere kant van het hek neer en klom me achterna. Er waren niet twee maar zes paarden. Het leek wel of we de hoofdprijs hadden gewonnen!

“Je moet van de spullen van anderen afblijven,” zei mijn vader hijgend. Hij wees op een bordje bij het hek dat ik natuurlijk had moeten zien. “Je kunt niet zomaar iemands terrein oplopen. Je komt nog eens in de problemen of je raakt gewond. Of allebei.”

“Ja, pap.”

De takelmeneer liet papa een handtekening zetten en daarna moest hij betalen. Ik heb geen idee hoe, want ik stond bij de omheining en keek naar de rennende paarden. Ik had er al twee een naam gegeven. Die met de witte vlek boven de neus heette Giselle en de zwarte die de grond deed dreunen was Goliat. Papa vindt het onzin om dieren of auto’s een naam te geven. Volgens mij heeft hij daar niet genoeg fantasie voor. Of misschien mocht hij dat soort dingen niet toen hij klein was.

“Mag ik gaan fietsen?” vroeg ik toen we weer naar het huis liepen.

“Niet hier op de weg. Als er een auto om de hoek komt, ben je er geweest.”

“Ik bedoelde op het veldje daar.”

“Dat mag. Ik zal je fiets pakken.”

Hij had mijn fiets met een touw op het dak van de camper gebonden en daarom klom hij op het trapje aan de achterkant. Hij zegt niet veel, maar hij is wel supersterk want hij bracht de fiets met één hand naar beneden. Daarna droeg hij hem naar het veldje.

“Hoelang blijven we hier?” vroeg ik toen ik op mijn fiets zat.

“Weet ik niet. Dat onderdeel is er vandaag of morgen.”

“Vindt u haar leuk?”

“Wie moet ik leuk vinden?”

“Grapje,” lachte ik, “Sheila natuurlijk. Ik vind haar knap.”

“Het gaat jou alleen maar om de paarden,” zei papa. Hij liep naar de camper en bleef toen naar de veranda staan kijken.

Ik liet de fiets vallen en liep naar hem toe. “Waar kijkt u naar?”

“Nergens naar. Kom, we lopen eens om het huis heen.”

Bruine dennennaalden kraakten onder onze voeten. Er groeiden hier en daar bosjes prairiegras en verder was er alleen maar rode aarde. Niet die zanderige klei zoals in Alabama maar juist stoffige grond, alsof er allemaal steentjes onder verstopt lagen. Papa zegt dat door de wind en het water grote rotsen in steeds kleinere stukjes breken tot ze als stof worden weggeblazen. Dat stof zag je op alle ruiten van het huis. Volgens papa zit er daarom ook een barst in de voorruit van elke auto in deze staat, omdat je hier op de autoweg telkens steentjes tegen de ruit krijgt.

“Hebben hier indianen gewoond?”

“Je zegt niet ‘indianen’, June Bug. We noemen ze oorspronkelijke Amerikanen.” Papa wees naar de paardenstallen. “Niet ver hier vandaan is ooit een enorm bloedbad geweest. Tijdens de Burgeroorlog.”

“Wat is er gebeurd?”

“Dat is te naar om over te vertellen.”

“Wat is er gebeurd?”

Als ik dat maar vaak genoeg vraag vertelt hij het me toch wel. Zo ging dat altijd wanneer we een van de plaatsen uit de Burgeroorlog bezochten. Papa zei dan telkens dingen als: “Hier zijn veel moedige mannen gestorven, maar daar kan ik beter niets meer over zeggen.” Dat maakte mij alleen maar nieuwsgieriger en dan bleef ik net zolang vragen stellen tot hij het niet meer uithield en toch ging vertellen.

Papa ging op een grote steen zitten en vouwde zijn armen over elkaar. “Het waren de Arapaho en de Sioux. Of nee, de Arapaho en de Cheyenne. Ze werden door de overheid steeds verder naar het westen gedreven, waar ze stukjes land kregen om te jagen. Maar sommige stamleden waren het niet eens met de verdragen die hun leiders gesloten hadden. Zij vonden het vervelend dat er telkens mensen over hun land trokken op weg naar de goudmijnen en dat zij van hun gebied werden verdreven.

De stam had een kamp opgeslagen bij Sand Creek. We kunnen er misschien gaan kijken als we weer naar het oosten trekken. In ieder geval kwam het leger daar langs, en toen heeft een van de kolonels het bevel gegeven om aan te vallen. In het kamp waren alleen maar vrouwen, kinderen en oude mannen. De jonge mannen waren gaan jagen.”

“Werden ze doodgemaakt?”

Hij knikte. “Een tijdje deden ze alsof de soldaten heel moedig waren geweest in een gevecht met oorlogszuchtige krijgers, maar dat konden ze niet volhouden. Uiteindelijk kwam de waarheid aan het licht. Want dat gebeurt altijd.”

Ik deed mijn ogen dicht en probeerde me zoiets ergs voor te stellen. Het was in het echt vast erger geweest dan ik kon bedenken.

“Sommige mensen kunnen anderen echt heel verschrikkelijke dingen aandoen,” zei hij. “Het is moeilijk om te begrijpen wat er in hun hoofd omgaat.”

∗

Toen Sheila die avond thuiskwam, lachte ze heel vrolijk en ze behandelde ons als bijzondere gasten uit een ver land. Ze had een paar boodschappentassen bij zich en in een daarvan zat zo’n verse pizza die je thuis kunt bakken en die me altijd al lekker had geleken. Peperoni is mijn lievelingspizza en dit was er een. Hoe kon ze dat nou weten? Of had ze dat geraden?

Papa vroeg of hij even mocht bellen, en ze zei dat we binnen moesten komen. Ik hield mijn adem in toen we het huis in gingen omdat ik dacht dat ik het er misschien niet leuk zou vinden, maar daar had ik helemaal niet bang voor hoeven zijn. Het begon al toen ze de deur naar de garage opendeed en een hond met een rode vacht de keuken in rende met een kwispelende staart en een tong uit zijn bek. Het leek net alsof hij lachte. Hij had witte vlekken om zijn ogen waardoor hij een beetje op een oude professor leek. Hij liep meteen naar mij toe, langs mijn vader die obstructie pleegde (zo zeg je dat volgens mij bij honkbal) en toen likte hij mij in mijn gezicht (niet papa, hoor, maar de hond).

“Walter, niet doen,” zei Sheila en trok hem weg aan zijn halsband.

Walter gromde toen papa hem wilde aaien.

Sheila vond dat niet zo leuk en gaf hem een standje. “Dit zijn onze gasten. Als je niet lief voor ze bent, sluit ik je de rest van je leven op in de garage.”

Het leek wel alsof Walter haar verstond, of in ieder geval hoorde hoe haar stem klonk, want hij liet zijn kop hangen en ging naar buiten om te plassen. Er waren overal witte vlekken waar hij graag plaste. Je vraagt je af waarom iemand een hond nou Walter noemt, maar het was wel een goede naam. Eigenlijk zou er ook nog een vrouwtjeshond moeten zijn en die heette dan Eloïse of Mabel.

Sheila wees papa waar de telefoon in de keuken was en ik keek met grote ogen naar de woonkamer. In een hoek stond een van die superplatte tvs die ze in Walmart hebben waarop ze de hele dag dezelfde film laten zien en er was een boekenkast zo groot als de hele muur. Het bankstel en een stoel waren een beetje oud, maar de stoel zat zo lekker dat ik daar wel mijn hele leven wou blijven zitten om boeken te lezen en tv te kijken. En er was een open haard. Niet met van die haardblokken die gaan gloeien als je op een knopje drukt, maar eentje met echt hout. Ik zag het al voor me: buiten sneeuwde het en ik zat lekker te lezen op de bank bij het haardvuur, met een plaid over mijn benen.

“Je houdt van lezen, toch?” zei Sheila, die achter me was komen staan.

“Ik heb altijd al een boekenkast gewild, maar er is geen plek in de camper. Deze is super.”

Ze liet me zien waar de bekende boeken stonden. Helemaal bovenaan was een plank met boeken over huwelijk en relaties en presidenten en ook een paar over oorlogen. Ik had wel de hele avond naar de ruggen van al die boeken kunnen kijken, maar Sheila vroeg of ik de rest van het huis wilde zien en daar was ik ook wel benieuwd naar.

Op de benedenverdieping was nog een woonkamer met een open haard (de mensen die dit huis hadden gemaakt waren nogal dol op open haarden en geef ze eens ongelijk), maar die kamer stond vol dozen en spullen, alsof er iemand pas was komen wonen of juist wegging. Aan de andere kant was een slaapkamer.

“Dit is de logeerkamer,” zei ze en ze deed het licht aan.

In de kamer stond een groot bed, een nachtkastje en een kledingkast. Het rook er muf, alsof er al lang niemand had gelogeerd.

“Wat zit er in al die dozen?” vroeg ik.

Ze stak een hand uit en streek ermee over een doos. “Het zijn de spullen van mijn man. Ik zou ze eigenlijk naar de kringloopwinkel moeten brengen, maar dat stel ik telkens uit.”

“Als het kleren zijn, past papa ze misschien wel.” Wij kopen heel vaak in de kringloopwinkel en ik dacht dat het haar vast niet zou uitmaken omdat ze de spullen toch weg ging geven.

“Misschien kan hij er eens naar kijken. Mijn man was wat korter dan jouw vader en nogal mager, maar wie weet.”

Er waren een douche en wc beneden en ook een op de eerste verdieping met de keuken en de woonkamer en op de tweede verdieping waren drie slaapkamers en nog een badkamer. Alle kamers hadden een houten vloer die kraakte als je eroverheen liep, behalve beneden want daar lag een dun kleed. Het kleed was versleten en zat vol vlekken en rook een beetje vreemd. Ik vroeg me af of Walter daarom in de garage moest blijven.

Op de tweede verdieping was Sheila’s slaapkamer. In de badkamer was een groot bubbelbad. Er stonden allemaal flessen shampoo en bodylotion op een plank en zo veel kleuren nagellak had ik nog nooit gezien.

De slaapkamer was heel netjes. Het bed was opgemaakt alsof het een hotel was, het dekbed mooi gladgestreken. Op het nachtkastje stond een foto van Sheila met een klein meisje. Ze lachten. Ik vroeg wie dat was en ze zei dat het haar nichtje was en dat ze ziek is en het slecht met haar gaat.

“Hebt u geen kinderen?” vroeg ik.

Ze lachte en keek tegelijkertijd een beetje moeilijk, alsof ik iets gevraagd had wat te persoonlijk was. Toen zei ze dat ze geen kinderen had, maar dat ze dat altijd wel graag had gewild.

“Waarom woont u helemaal alleen in dit grote huis?”

Ze ging op het bed zitten. “Ik ben niet alleen, Walter is er ook.”

“Ja, maar die zit in de garage.”

Ik hoorde mijn papa beneden praten. Hij was aan het bellen en klonk boos, alsof iemand tegen hem had gelogen.

Ik moest lachen en ging op het bed zitten. In de hoeken bij het plafond hingen spinnenwebben. Het huis was zeker niet perfect, maar als het aan mij lag bleef ik er de rest van mijn leven.

Onderweg hierheen waren we langs een houten kerkje gekomen en ik zag het helemaal voor me: papa droeg een zwart pak en was naar de kapper geweest, Sheila liep naar het altaar in een witte lange jurk en ze had rouge op haar wangen zodat ze niet zo bleek zag en ik liep voor haar uit en strooide bloemblaadjes op de grond. Ik stelde me ook voor dat de kerk vol zat, vooral met mensen die haar kenden. En toen dacht ik aan de foto in de Walmart en dat ik niet Johnson heet. Als dat waar is, is papa niet mijn echte vader. Ofwel, maar dan had hij mij bij mijn moeder weggehaald. Tjonge, wat is het soms moeilijk om je hoofd erbij te houden.

“Ik ben getrouwd geweest,” zei Sheila zachtjes. Haar stem klonk als een klein meisje. “Een paar jaar geleden is hij doodgegaan.”

“Het ongeluk met de brommer,” zei ik. “Had hij wel een helm op? Want papa zegt dat je altijd een helm op moet, ook al ga je de parkeerplaats niet af.”

“Je papa is niet dom. Nee, hij droeg geen helm.”

Haar kast was vol met kleren op nette stapeltjes en aan kleerhangers. Ze had kleren in allemaal kleuren. Waarschijnlijk had ze voor alle kleren bijpassende nagellak. Ik vroeg me af hoe het zou zijn als je zo veel ruimte had voor je spullen, en toen moest ik denken aan wat papa had gezegd. “Hebt u een hypotheek?”

Ze schudde van nee. “Een paar jaar voor zijn dood had mijn man een verzekering afgesloten, zodat het huis werd afbetaald als hij zou overlijden.”

Dat was nog eens een geluk, dacht ik, behalve natuurlijk dat hij dood was gegaan. “Dus u zit niet aan een hypotheek vast?”

“Nee, daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Maar ik moet nog best veel rekeningen betalen, hoor, en Walter eet bijna alles op wat ik verdien.”

Van papa had ik altijd gehoord dat in een huis wonen vervelend was. Maar als ik onderweg al die huizen zag, vroeg ik me weleens af waarom niet iedereen in een camper woonde, als dat zo fijn was. Als we langs die enorm grote huizen in Kentucky reden, met van die witte hekken eromheen, bedacht ik soms hoe het zou zijn om een slaapkamer te hebben in iets wat op dezelfde plek bleef en waar geen onderdelen voor nodig waren. En omdat mijn gedachten altijd alle kanten opgaan, vroeg ik me af of mijn moeder ergens in een huis woonde en op mij wachtte. Maar misschien was ze zonder helm op pad gegaan, zoals de man van Sheila.

Aan de overkant van de weg brieste een paard. Ik kon het door het raam zien staan. Het was hier helemaal niet verkeerd.

“Van wie is die boerderij daar?” vroeg ik.

“Van meneer Taylor. Hij woont er alleen sinds zijn vrouw vorig jaar is overleden.”

Ik had plotseling een idee. We konden onze camper ruilen voor de boerderij van meneer Taylor en dan kon hij gaan reizen. Je komt een heleboel mensen tegen onderweg.

“Zei je gisteren niet dat je van paarden hield?” vroeg Sheila.

“O ja. Paarden vind ik het allerliefste op de wereld, op puppy’s na.”

Ze stond op en keek naar buiten. “Nou, we kunnen we dit weekeinde samen naar hem toe gaan en misschien mag je dan wel paardrijden.”

“Denkt u dat echt?”

“Misschien moeten we hem eerst in de goede stemming krijgen met een zelfgebakken appeltaart of een notenbrood, maar dat is te regelen.”

Ze lachte en streek met haar hand over mijn haar. Dat voelde heel fijn. Ik kon me niet bedwingen en gaf haar een stevige knuffel en legde mijn hoofd tegen haar aan. Ze had zulke lekkere parfum op dat ik haar niet meer los wilde laten.

Sheila keek om en schrok. Papa stond in de deur.

“Ik hoorde je niet boven komen,” zei ze. Ze wist nog niet hoe goed hij kan rondsluipen zonder dat iemand dat merkt. Geen idee hoe hij dat doet en waar hij dat geleerd heeft, maar het is niet eerlijk als je op een kampeerterrein verstoppertje aan het spelen bent.

“De monteur zegt dat ze de bestelling van dat onderdeel kwijt zijn. Zal wel op een verkeerde stapel terechtgekomen zijn. Het gaat nog een paar dagen duren. Ze kunnen het per koerier sturen, maar dat kost minstens…”

“Maak nou maar geen onnodige kosten,” viel Sheila hem in de rede. “Jullie kunnen hier zo lang blijven als jullie willen. Ik heb ruimte zat.”

Ik zag aan zijn gezicht dat dat niet zou gaan gebeuren, dus ik begon meteen te ratelen. “Je zou het huis moeten zien, pap. Ze heeft zo veel boeken dat het jaren duurt om die allemaal te lezen. Ook al die bekende verhalen die u mooi vindt. En ze zei dat ik van meneer Taylor mag…”

“Rustig aan, June Bug. We hebben zelf een huis. We bezorgen Sheila zo al genoeg last.”

“Het is geen probleem voor mij, hoor. Je staat alleen maar met je camper op mijn parkeerplaats. Waarom zou je geen gebruik maken van dit huis zolang het nog overeind staat?”

Ik hoopte nog steeds vurig dat ik dat weekeinde mocht gaan paardrijden. Vandaar dat ik hem om de hals viel toen hij zei: “We slapen in de camper. Maar het zou geweldig zijn als ik jouw elektriciteit zou kunnen gebruiken.”

“Sheila gaat pizza met peperoni voor ons bakken’. ‘Wat jij wil,” zei Sheila en daarna liep ze heel snel de trap af. Papa keek rond in haar slaapkamer alsof het een afgelegen oerwoud was waar weleens een stad van goud in verborgen kon zijn. Toen pakte hij mijn hand. “Raak je niet te veel gehecht aan de dingen hier?” zei hij zachtjes. “We moeten misschien al snel weer weg.”

“Ik wil alleen maar paardrijden. Ze zei dat het mocht’. ‘Als je je maar niet te veel aan de dingen hecht.”

∗

Sheila gaf me een glas frambozenlimonade voor bij de pizza en vroeg of papa koffie of thee wilde, maar hij koos ook limonade en zij toen ook.

Na het eten liep ik de veranda op. Ik ging naast Walter zitten en aaide hem over zijn kop terwijl de anderen in de keuken bleven. Er vloog een of andere vogel uit een dennenboom langs het hek en vandaar over de schuur. Hij was zwart met witte randen aan zijn vleugels en hij maakte een krassend geluid. Volgens mij was het een ekster, maar zeker weet ik dat niet.

“Hoe heb je het met haar scholing geregeld?” vroeg Sheila.

Ik schoof dichter naar het raam toe om ze beter te kunnen horen.

“Ik geef haar huisonderwijs. Of beter gezegd, camperonderwijs.”

Sheila lachte. “Nou, dan doe je het heel goed. Ze lijkt me zo slim als Einstein en een leuke meid.”

“Eerlijk gezegd kost het mij niet veel inspanning. Ze verslindt boeken alsof haar leven ervan afhangt. Ik zou graag willen dat ze lid van een bibliotheek kon worden, maar dat gaat wat lastig onderweg.”

Het bleef even stil. Heb je dat ook weleens, dat er iets gebeurt en je zou willen dat iemand het geluid in de wereld wat zachter zette of helemaal uitdeed? Dit was zo’n moment waarop het geluid voor mij wel harder mocht. Ik denk dat Sheila heel goed nadacht over wat ze ging zeggen en daarom juist heel zachtjes begon te praten.

“Ik wil me niet met jou zaken bemoeien…”

“Daar had je gisteren op de parkeerplaats anders niet zo’n last van.”

Sheila moest weer lachen. “Voor een meisje van haar leeftijd, in deze fase van haar ontwikkeling…Het is belangrijk dat ze een aantal dingen opsteekt. Zoals leren koken, een bed opmaken, wat huishoudelijke dingen.”

“Ze kan al wel een beetje koken.”

“Ik zeg niet dat je geen goede ouder bent. Er zijn alleen een paar zaken die een meisje van een vrouw moet horen. Dingen die ze van een andere vrouw oppikt. Hoelang is haar moeder al niet meer in beeld?”

Het was weer even stil. “Al een hele tijd.”

Ik hoorde de deur van de koelkast open- en dichtgaan en servies kletteren.

“Je bedrijfsleider vindt het zeker dom van je om ons hier te laten blijven,” zei papa.

“Laat ik het zo zeggen: als ik advies nodig heb over belangrijke beslissingen, denk ik niet direct aan hem.”

Papa moest lachen.

“Ik geloof dat hij bezorgd is. Hij is vast bang dat je niet deugt.”

“En jij?”

“Jullie zijn hier nu toch?”

“Ja. Trouwens, hij heeft ons langer laten blijven dan ik had verwacht. Begrijpelijk dat hij voorzichtig is. Is dit de eerste keer dat je je over een paar zwervers hebt ontfermd?”

“Ja. Op Walter na, natuurlijk. En dat is een blijvertje.”

Ik zeur papa al tijden aan zijn hoofd omdat ik een hond wil, maar hij zegt telkens dat je het een dier niet kunt aandoen om rond te trekken zoals wij. Nu ik zag hoe fijn Walter het vond dat ik hem aaide wilde ik nog liever een hond.

“Ze kan niet bij vriendinnetjes gaan spelen,” zei Sheila. “Ik zie hoe ze soms in de supermarkt naar andere meisjes kijkt. Ik bedoel het niet als een verwijt, je doet duidelijk je uiterste best, maar sommige dingen kun je als vader gewoon niet. Daar is een moeder voor nodig.”

Ik dacht dat papa nu vast zou weglopen, maar dat deed hij niet.

Toen begon Sheila weer te praten. “Ze is geboeid door de paarden van de buurman. Vind je het goed als ik hem vraag of ze eens mag rijden?”

Walter stak zijn kop omhoog.

“Ik denk niet dat we daarvoor lang genoeg hier zullen zijn.”

“Het duurt misschien nog een paar dagen voordat dat onderdeel arriveert. Ik help Taylor in de weekeinden vaak met het schoonmaken van de schuur. Als zij nou eens meehelpt, mag ze in ruil daarvoor vast een keer paardrijden. Dan leert ze meteen wat verantwoordelijkheidsgevoel; dat een huisdier ook werk betekent…”

“Ik snap waarom je in een winkel werkt. Je bent een goede verkoper.”

Sheila grinnikte. “Ik denk echt dat het haar goed zou doen.”

“Ik zal erover nadenken.”

Weer een stilte. “Ik zag dat er een paar dakpannen loszitten,” zei papa toen. “Het kan hier flink waaien, zeker?”

“Ja, in de lente en herfst op orkaansterkte.”

“Zal ik het dak voor je repareren? Ik kan je niet betalen voor de parkeerplaats en voor het gebruik van je elektriciteit…”

“Geen sprake van, jullie zijn hier als vrienden. Als je me niet wilt beledigen, dan heb je het niet meer over betalen.”

“Goed. Maar laat me in ieder geval je dak maken. En wanneer die Taylor hulp in de schuur kan gebruiken, houd ik me aanbevolen.”

“Mag June dan paardrijden?”

“Vooruit dan maar. Als je er wel voor zorgt dat ze niet te veel gehecht raakt aan die paarden. Ze heeft vast al namen voor ze verzonnen.”

Walter liet zijn kop weer zakken en zijn poten trilden. Ik aaide hem zeker precies op de goede plek. En wat papa zei klopte ook precies.

“Ben je dan zo’n klusser?”

“Ik kan wel het een en ander opknappen, ja.”

“Is een schrijver daar goed in?”

“Een schrijver doet wat nodig is.”

Walter spitste zijn oren en sjokte de tuin in. Ik had wel achter hem aan willen gaan, maar ik wilde horen wat ze verder zeiden. Het bleef lang stil. Ik kon me zo voorstellen dat Sheila een hele kiepwagen vol vragen wilde gaan uitladen.

“Wat is er met haar moeder gebeurd?” vroeg Sheila. “Is ze overleden? Maar als je er niet over wilt praten, dan begrijp ik dat natuurlijk.”

“Het zit ingewikkeld in elkaar. Laten we het erop houden dat ik opeens in een onverwachte situatie verkeerde. Het vaderschap en zo was niet gepland.”

“Maar je wende eraan.”

“Ja, dat wel.”

“Dus haar moeder is niet dood.”

“Voor zover ik weet niet, nee.”

“Spreek je haar niet meer? Weet ze waar haar dochter is?”

“Hoor eens, ik stel het erg op prijs wat je doet. Ik had niet geweten wat ik zonder jouw hulp aan had gemoeten.”

Er verschoof een stoel.

“Sorry, ik ben te nieuwsgierig.”

“Nee hoor, je hebt het volste recht te vragen wat je weten wilt.”

“Ga alsjeblieft weer zitten. Ik stel te veel vragen.”

De stoel kraakte onder zijn gewicht. “Waarom hebben we het niet over jou?”

“Vraag maar raak.”

“Makkelijke vraag: waarom woon je zo afgelegen in je eentje?”

“Ik vind het hier prima. Het is rustig. Het huis is afbetaald. Het is vlak bij mijn werk. De perfecte combinatie: het buitenleven en de beschaving om de hoek.”

“Het is hier aangenaam, al verklaart dat nog niet waarom je hier alleen woont. Je man is overleden, maar dat is toch al een poos geleden?”

“Klopt. En dat was te verwachten. Het was een kwestie van tijd: zou hij zijn leven overgeven aan God of aan het bier? Maar het is niet makkelijk om de draad daarna weer op te pakken.”

“Ben je religieus?”

“Ja, maar ik probeer niet te dogmatisch te zijn. Ik vind het zo betweterig: als je je maar aan de regels houdt. Ik heb ergens gelezen dat godsdienst de route van de mens naar God is. We bedenken leefregels die goede mensen van ons moeten maken, maar we vergeten rekening te houden met wat God wil.”

“Ik lees af en toe in de Bijbel.”

“Waarom?”

“Ik denk om leiding te vinden. Je weet wel, of er misschien iets in staat waar ik wat aan heb.”

“Wat voor leiding?”

“Nou, om beslissingen te nemen. Wat goed is voor haar. Dat soort dingen. Ik ben nooit zo kerks geweest. Naar een kerk gaan is lastig onderweg.”

“Toch wil je haar blijkbaar wat geestelijks meegeven.”

“Ik heb een poos geleden een boek met Bijbelverhalen voor haar gekocht. Om te lezen voor het slapen gaan. David en Goliat. Daniël in de leeuwenkuil. Ze heeft het verslonden. In één avond had ze het boek uit.”

“Dat is goed. Ze is leergierig.”

“Precies waar ik mee zit. Ik merk dat ze van alles nodig heeft wat ik haar niet kan geven. Meisjesdingen. Maar ik wil ook niet zonder haar.”

Ik had papa nog nooit over dat soort dingen horen praten. Zou het zo gaan als je een vader en een moeder had? Twee mensen die samen voor jou wilden zorgen?

“Waarvoor ben je op de vlucht?”

“Pardon?” zei papa. Hij was iets aan het drinken, want hij verslikte zich bijna.

Ze moesten er allebei om lachen. “Ik heb het idee dat je graag gesetteld zou willen zijn,” zei Sheila na een poos. “Dus als je anoniem rondtrekt door Amerika moet je wel ergens voor op de vlucht zijn.”

“Is er zo’n groot verschil tussen ons en jou? Wij trekken rond en jij woont hier in je eentje in een groot, oud huis.”

“Misschien is iedereen wel op de vlucht voor iets wat vanbinnen zit. Bij jou valt het alleen wat meer op.”

“Zou kunnen,” zei papa. “Het is alleen lastig wegvluchten met een onderdeel dat ergens in Michigan op een plank ligt.”

“Waarom slaap je vanavond niet in huis,” zei Sheila ineens. “Geen verplichtingen, je kunt de hele benedenverdieping gebruiken. En de deur naar boven kan dicht.”

“Nee, dat kan ik niet.”

“Schone lakens. Een zacht bed. Ik houd Walter wel boven, dan heb je geen last van hem.”

“Daar gaat het niet om. Ik wil niet nog meer bij je in het krijt staan dan ik nu al doe. Ik voel me al zo’n klaploper.”

“Klaploop zo veel als je maar wilt, dat maakt mij niet uit. Jullie bezoek is het eerste lichtpuntje hier in huis sinds jaren. Je doet me er een plezier mee.”

“Dank je, dat stel ik op prijs. Maar dat kan ik niet.”

“Laat het meisje dan in ieder geval eens in een echt bed slapen. Boven is een logeerkamer met allemaal tierelantijntjes en een hemelbed. Het zal zijn alsof ze in een kasteel slaapt.”

“Hoezo slaapt ze niet in een echt bed?”

“Je begrijpt wat ik bedoel. Blijf jij vooral in je zwerfauto, maar gun haar ook eens wat. Zolang jullie hier zijn, kan ik haar een paar dingen leren. Taarten bakken en pizzadeeg maken. Samen een film gaan kijken en haar popcorn en snoep voeren tot ze er ziek van is. En ik wil wat leuke kleren voor haar kopen in plaats van die jongensachtige dingen die ze nu draagt.”

“Ik heb nooit een zus gehad,” zei papa en het klonk een beetje beledigd.

“Jij kunt dat ook allemaal niet weten. Dat bedoel ik nou net. Je moet een beetje toegeven, anders komt ze tekort. Laat mij haar een beetje helpen. Jullie allebei.”

5

Mae Edwards stond in de schaduw aan de oever van het stuwmeer van Dogwood. Het gras, nog nat van de ochtendnevel, liet vochtplekken achter op haar schoenen. Regenwolken pakten zich samen in de lucht. Dansende lichtjes zetten de bomen en struiken in een onheilspellende gloed terwijl de zon langzaam opkwam. De vuurvliegjes die in verwarring uit de vochtige aarde tevoorschijn kwamen, boden haar weinig troost, al gaf dat tafereel haar ‘s-avonds altijd een vertrouwd en vredig gevoel. Telkens als ze de vuurvliegjes zag verschijnen, leek het haar alsof er weer harmonie in de wereld was en de dolgedraaide aarde tot rust kwam. Een wereld waarin oude vrouwen in het ziekenhuis verbleven zonder dat iemand een vinger naar hen uitstak. Waarin kinderen werden ontvoerd, in kelders opgesloten en daarna vermoord. Slechte mensen, overal. Sommigen zelfs heel dichtbij.

“Ik had nooit gedacht dat deze dag zou komen,” mompelde ze.

Leason wipte van zijn ene been op zijn andere, alsof hij weer last had van zijn rug, en ijsbeerde over het pasgemaaide gras langs de strook zand waar de sheriff had gezegd dat ze achter moesten blijven staan. De gammele steiger waar de kinderen op stonden te vissen of naar het vuurwerk keken op Onafhankelijkheidsdag was al afgezet met geel lint. Een paar vissers stonden te wachten bij een inham waar boomtakken over het meer hingen.

“Er is geen enkele reden om aan te nemen dat ze daar is,” zei Leason.

“De sheriff denkt daar anders over,” antwoordde Mae.

Leasons gezicht stond ongewoon strak. “De sheriff weet niet alles.”

“Hij zou het ons niet gezegd hebben als hij dacht dat dit loos alarm was.”

Een jonge man met stropdas kwam uit het bos lopen. Een notitieblokje met een pen stak uit het zakje van zijn overhemd. Hij vertoonde een combinatie van onschuld en de vasthoudendheid van een vechthond en Mae kon direct wel raden wat hij hier kwam doen. Het kostte Leason iets langer voordat hij hem zelfs maar zag aankomen.

“Mógge, mensen,” zei de man net hard genoeg om verstaanbaar te zijn. Zijn broekspijpen zaten vol klitten, waaruit bleek hoever hij was gegaan om de politie te omzeilen. “U bent Leason en Mae Edwards, toch?”

“Wat gaat jou dat aan?” vroeg Leason. Doorgaans was hij vriendelijk, een man van weinig woorden die het plannen van bezoekjes en zelfs het voeren van gesprekken grotendeels aan zijn vrouw overliet. Maar de spanning van het moment liet hem nu niet onberoerd. Een zenuwtrekje bij zijn rechteroog deed Mae denken aan het begin van een oogontsteking.

“Jij bent van De Nieuwsknoeier, nietwaar?” zei ze.

De man glimlachte om de bekende scheldnaam. “Jazeker, Todd Bentley is de naam.” Hij stak zijn hand uit, maar ze bleven er allebei naar kijken tot hij hem weer terugtrok. “Ik zou u graag een paar vragen willen stellen.”

“Ik heb je artikel gelezen over de herdenking van Buffalo Creek,” zei Mae.

“Dank u wel.”

“Er valt helemaal niks te danken. Volgens mij probeerde je een uitgeefcontract te regelen. Met sommige verhalen haal je oude wonden open; ik heb medelijden met de mensen die je had weten op te sporen.”

Bentley lachte. “Ik kan u verzekeren, mevrouw, dat ik niet aan het hengelen ben naar een boek- of filmcontract. Dat lukt hier in de omgeving niet erg. Ik probeer alleen maar mijn werk te doen.”

Iemand van de hulpdienst gaf een gil en een dieselmotor sloeg aan. Een zwarte rookpluim steeg op tussen de bomen en dreef als een dreigende wolk het dal in.

“Hoe heb je hiervan gehoord?” vroeg Mae.

Bentley kwam dichterbij. “Ik heb een vriendje die voor de sheriff werkt. We wachten al tijden op een doorbraak in deze zaak.”

Mae zag de krantenkop al voor zich: Mysterieuze verdwijning na zeven jaar opgelost. “Hiermee verkopen jullie morgen zeker een heleboel extra kranten.”

“Nou, met alle bezuinigingen hebben we dat wel nodig. Sinds ik er werk is de helft van het personeel al ontslagen. Wanneer je niet zelf met verhalen aankomt, kun je je spullen pakken voor je het weet.” Bentley kwam nog dichter bij Mae staan. “Mevrouw Edwards, er zijn echt veel mensen al vanaf het begin geïnteresseerd in dit verhaal. In hoeveel kerken zijn er geen bijeenkomsten gehouden en gebedsketens gevormd? Mensen zijn altijd blijven hopen dat deze dag zou aanbreken en het in ieder geval bekend werd wat er met Natalie is gebeurd.”

Mae kromp ineen toen hij haar naam zei. Alsof hij het meisje kende, persoonlijk kende. Alsof hij om haar gaf. Hij had geen flauw benul. Het kind was zo levenslustig geweest, met haar sprankelende ogen. Mae koesterde de dvd die iemand had samengesteld met filmpjes erop van haar verjaardag, haar eerste keer op een pony en het uitje naar het pretpark – Natalie van top tot teen onder de suikerspin. Mae had haar ‘s-avonds in bad gedaan en zich verwonderd over hoe plakkerig-mooi het leven was. En hoe bespottelijk betekenisloos alles was, een paar dagen later.

Hij had gelijk wat die gebedsketens betrof. Elke kerk in de wijde omgeving had Natalie op de voorbedelijst gezet, maar na verloop van tijd werd haar naam langzaamaan vervangen door een andere. Of God was niet bij machte om iets aan de situatie te doen, of het kon Hem niet schelen. En de mensen konden er net zomin iets aan doen.

“Ik wil zo accuraat mogelijk zijn zodat mijn lezers de waarheid krijgen,” zei Bentley. “Dat is mijn doel.”

“De waarheid,” zei Mae, het verdriet weglachend. “Jij zou de waarheid nog niet herkennen als ze op je toe kwam sluipen en je in je achterste beet.”

Een fotograaf nam foto’s van een paar medewerkers van de hulpdiensten aan de oever van het meer. Een agent gebaarde naar hem dat hij terug moest gaan, achter het gele lint. De man gehoorzaamde terwijl hij nog een paar foto’s maakte.

Bentley speelde zenuwachtig met zijn stropdas en glimlachte. “Touche. Maar als de waarheid zich stevig zou vastbijten, hadden we er waarschijnlijk wel goede foto’s van.”

Leason keek nog steeds naar het tafereel en schudde zijn hoofd. “Aasgieren, dat zijn jullie. Jullie jagen op het ongeluk van anderen. Net als gieren die azen op een kadaver. Schandalig zoals jullie een slaatje slaan uit menselijk leed.”

“Is de sheriff jullie komen halen?” vroeg Bentley.

“Nee, een hulpsheriff. Hij zei dat iemand gisterenmorgen tijdens een duikles een auto op de bodem had gezien. Het drong pas later tot hem door dat die beschrijving paste bij de zaak en toen hebben ze een team hierheen gestuurd.”

“Vroeg hij of u wilde komen?”

“Integendeel,” zei ze. “Hij wilde ons het circus besparen, maar sommige dingen moet je nu eenmaal weten.”

Todd maakte aantekeningen van wat ze zei terwijl hij haar strak bleef aankijken. “U hebt altijd beweerd dat uw kleindochter nog in leven was. Waarom denkt u dat?”

Het was zover. Het gevis aan deze oever van het meer was begonnen. Op zoek naar een pakkend citaat terwijl de auto nog niet eens boven water was. Er was van Natalie waarschijnlijk niet meer dan een geraamte over. De vissen en kreeftjes en wat er verder nog was daar beneden zouden hun werk wel hebben gedaan. Een lichaam valt uit elkaar na een poos in het water. Mae had erbij gestaan toen ze het stoffelijk overschot van haar oom uit de Ohio visten. Hij had er nog maar drie dagen in gelegen en was opgezwollen en bijna onherkenbaar geweest. De man had te veel gedronken en kon niet zwemmen. De stroming was hem te snel geweest. Hoe zou Natalie eruitzien na zeven jaar?

“Ik geloof dat ze nog steeds in leven is,” zei Mae, “dat meisje was zo levenslustig. Sommigen vinden dat ijdele hoop. Mijn volharding wordt zwaar op de proef gesteld, neem dat maar van mij aan.”

“Waar is haar moeder? Waar is Dana?”

Leason keerde zich naar de man om als een stier die niemand in zijn domein duldt, maar Mae gebaarde naar hem en hij hield zich in, zijn gezicht vertrokken van woede.

“Laat maar,” zei Mae, alsof ze tegen een hond sprak die net een stevige vuilniszak had stukgebeten, op zoek naar een kippenbotje.

Leason strompelde de hobbelige helling af naar het meer en liep met onzekere passen langs de oever, op weg naar de plaats waar gedregd werd.

“Ik praat niet met jou over haar,” zei Mae. “Je hebt er niets mee te maken. Dat gaat niemand aan.”

“Het is toch vreemd dat de moeder van het kind nu niet hier is? Heeft de sheriff haar geïnformeerd? Of woont ze niet meer in de buurt?”

“Je kunt iemand die je niet kunt vinden niet informeren,” zei Mae. Ze klemde de kiezen op elkaar van het kunstgebit dat ze al had sinds ze een jaar of twintig was. “Kun je je voorstellen hoe het is om je enige dochter op zo’n manier te verliezen? Niet te weten waar ze is? Om elke dag het bericht te verwachten dat ze het lichaam hebben gevonden? Al die mensen die het slechtste van je denken? Ik neem het haar niet kwalijk dat ze haar leven weer probeert op te pakken.”

Bentley knikte en maakte aantekeningen.

Mae maakte een soort van afscheidsgebaar naar hem en wilde weglopen.

“Mevrouw Edwards, wilt u nog iets zeggen tegen de mensen hier? Tegen de mensen die om u heen hebben gestaan?”

Mae draaide zich om en keek Bentley indringend aan. “Die mensen heb ik zelf al bedankt. Degenen die voor ons hebben gebeden, eten kwamen brengen en dat soort dingen, die weten wel hoezeer we hun steun op prijs hebben gesteld.” Ze was nog niet uitgesproken. “Maar al diegenen die er eindeloze discussies over hebben gevoerd en achter onze rug hebben geroddeld alsof wij iets verkeerd hadden gedaan…nou, ik ben christen, dus wat ik daarvan vind wil ik niet in druk zien.”

“Mae!” riep Leason vanaf de oever. “Ze takelen hem op.”

∗

Sheriff Hadley Preston had meer dan genoeg gruwelijkheden gezien tijdens zijn carrière bij de politie en daarvoor in het leger. De afgelopen jaren had hij zijn dagen meestal doorgebracht met het afhandelen van telefoontjes over diefstallen en huiselijk geweld, met af en toe de vondst van een partij voor de afwisseling. Hij had een aardige stapel bekeuringen uitgeschreven, mede dankzij zijn feilloze neus voor beschutte parkeerplekken waar nietsvermoedende passanten hem niet zagen, totdat hij opeens achter ze reed. Hij bleef het leuk vinden, die verbaasde blikken in die achteruitkijkspiegel.

Maar ook tijdens die doorsnee dagen als Bromsnor, met patrouilleren en routineklusjes op kantoor, kwam hij weleens afschuwelijke dingen tegen. Voordat hij sheriff van het district Dogwood werd, had hij in een paar dorpen gewerkt. Hij was als eerste ter plaatse geweest in de buurtwinkel in Red House waar die gewapende overval uit de hand was gelopen. De overvaller was gevlucht na een kogelregen uit een halfautomatisch wapen.

Het meisje van achttien achter de balie was al dood voor ze de grond raakte. Twee jongeren lagen achter in de zaak in een plas van rode frisdrank en hun eigen bloed. Een oudere tiener hurkte achter de hotdogmachine, bevend en niet in staat iets te zeggen. Dat was niet zo’n leuke dag geweest.

Uiteraard was zijn sterkste herinnering die de meeste dagen kleurde – en vaak ook zijn dromen – die aan de nacht van 14 november 1970. Preston was toen zeventien, een van de jongste leden van de burgerbescherming in Wayne County. Het was koud en regenachtig die avond, dat was het de hele dag al geweest. Een typische novemberdag in West Virginia. Echt een avond om binnen te blijven en tv te kijken. Natte bladeren op de grond. Zompige aarde die rook naar humus en wachtte op de winter die alles zou bedekken en hard maken.

Zijn ouders waren bij vrienden gaan eten in Barboursville. Waarschijnlijk zouden ze een spelletje doen met een biertje erbij tot laat in de avond. Preston had niet mee gewild. In de jaren daarna had hij zich vaak afgevraagd wat er zou zijn gebeurd wanneer hij hun uitnodiging had aangenomen en niet als eerste ter plaatse was geweest.

Zijn sigaretten lagen nog in zijn pick-up, en hij was zonder jas naar buiten gegaan om ze uit het dashboardkastje te pakken. In de dreigende lucht vol duisternis en mist en regen en vochtigheid hoorde hij opeens het geluid van een vliegtuigmotor.

Oei, die vliegt veel te laag, dacht hij.

Hij stapte uit de pick-up en wendde zich meer luisterend dan kijkend in de richting van het vliegveld, hopend dat het onvermijdelijke niet zou gebeuren. Toen klonk er een afgrijselijk geluid van over de bergkam, onwerkelijk, onvergetelijk. De laatste seconden voor sommigen. Het geluid werd snel gevolgd door een vuurbal die door de nevel en de mist en het invallende duister sneed.

Preston wachtte niet op het telefoontje. Hij stak het pakje sigaretten in zijn borstzakje en reed Route 75 op tot hij bij de weg naar het vliegtuig kwam. Daar zag hij brandende brokstukken liggen, verspreid over de heuvels. Hij parkeerde zijn pick-up in een greppel en sprong eruit met bonzend hart en een onaangestoken sigaret tussen zijn lippen. Hij rende, eerst door kreupelhout en daarna door de modder die tot aan zijn enkels reikte. En vervolgens tot aan zijn knieën.

Aan het geluid van de motor te horen was dit geen klein vliegtuigje, en dat bleek ook uit de hoeveelheid wrakstukken. Ze lagen overal in een gebied zo groot als een paar voetbalvelden.

Hij liet het drassige terrein achter zich, bereikte de voet van de bergen en bleef daar even staan. Het was stil om hem heen. Een kraai vloog krassend voorbij. Banden over nat asfalt. Een Volkswagen Kever met een zwaailicht op het dak stopte langs de kant van de weg. In de verte kwamen brandweerauto’s met gierende sirenes aanrijden.

Een tijdlang stond Preston te luisteren naar het getik van regen op natte bladeren. Vuur likte aan brandende motoren, koude regen viel sissend op heet metaal. Maar geen enkele stem die om hulp riep. Hij hoorde niemand roepen.

Daarna verdreef het lawaai van de sirenes de geluiden van de nacht.

Een scherpe kerosinegeur hing om hem heen en hij vroeg zich af of hij zich niet in een soort niemandsland bevond waar geen reddingswerker een voet durfde te zetten. Zou de hele heuvel straks in lichterlaaie staan net als bij een napalmbombardement in Vietnam? Maar iets dwong hem om verder te gaan, ervan overtuigd dat hij overlevenden zou vinden. Het vliegtuig was zo groot, iemand moest het toch overleefd hebben? Het leek of het de boomtoppen op de bergkam had gescheerd en als dat zo was, zou de bodem misschien uit het vliegtuig zijn gescheurd en dan lagen er misschien overal stoelen…

Er kwamen anderen de heuvel op lopen, schreeuwend. Preston had er gelukkig aan gedacht om zijn zaklantaarn uit de pick-up mee te nemen. Hij scheen daar nu mee over de heuvel, als een baken van hoop. Hij stootte zijn voet aan een steen en zei een lelijk woord toen die wegrolde over de natte bladeren. Hij scheen met zijn lantaarn die kant op en schrok toen een gezicht hem aankeek. Een oude vrouw. Oorbel met parel in een oor. Hij had gedacht dat haar hoofd een steen was.

Dat was het moment waarop hij besefte dat dit geen reddingsoperatie zou worden. Hij viel op zijn knieën in het natte gras, de zaklamp op het gezicht van de vrouw gericht. Waterdruppels liepen langs haar wangen en hals en vielen op de grond.

“Heb je iemand gezien?” vroeg een stem vlakbij, gevolgd door stilte toen de man de lichtstraal van de zaklantaarn volgde. “Allemensen,” zei de man.

Preston wist niet hoelang hij daar had gestaan en hoeveel van zulke stenen hij al had gepasseerd. Of tegenaan was gelopen.

Ten slotte legde een oudere man een hand op zijn schouder. “Zit je bij de burgerwacht?”

Hij knikte en stelde zich voor. “Ik hoorde de motor. Hij vloog veel te laag. En toen die enorme klap. Ik ben in mijn pick-up hierheen gereden. Die heb ik van mijn vader gekregen voor mijn verjaardag…”

“Hadley, luister goed naar me,” onderbrak de man hem. “Hoor je wat ik zeg?”

“Ja, meneer.”

“Ga naar huis en trek andere kleren aan. Haal een jas. En ook een regenjas. Trek een paar truien over elkaar aan, en laarzen als je die hebt, met een paar droge sokken. Het wordt een heel lange nacht.”

En dat was zo: de langste uit zijn leven. Hij volgde de raad van de man op en ging zo snel hij kon naar huis.

Toen hij weer terugkwam bij de heuvel, werd er gepraat over de herkomst van het vliegtuig en wie de passagiers konden zijn. Een journalist had een portemonnee gevonden en met zijn redactie gebeld. Daar had iemand de naam op het rijbewijs herkend. Een rugbyspeler van het Herds-team van Marshall University. Plotseling had iedereen op de hele heuvel de adem ingehouden. Het verhaal was als een lopend vuurtje rondgegaan. Het was het vliegtuig van de Herds. Mensen liepen stijf en doelloos rond, als robotten, toen dit nieuws tot hen doordrong.

“East Carolina,” zei iemand. “Ze speelden tegen het team van East Carolina. Ze hebben hun laatste wedstrijd verloren.”

Er kwamen nieuwsgierige mensen aangereden; sommige parkeerden de auto en renden het bos in om een kijkje te nemen. Op de heuvel stond de touringcar van het team bij het vliegveld te wachten. Daarna begon de bus aan zijn trieste kronkelweg naar het dal, leeg.

Ze hadden geen van allen een kans gehad toen het vliegtuig de bomenrij op de heuveltop had gescheerd en uit balans was geraakt. Een vliegtuig dat de landing heeft ingezet heeft een snelheid van ruim driehonderd kilometer per uur. De klap van de crash was zo hevig dat alle vijfenzeventig inzittenden op slag dood waren geweest.

Preston vroeg zich af hoe die laatste ogenblikken waren. Was er tijd geweest om te reageren? Hadden ze hun handen in wanhoop opgeheven? Hadden ze gebeden? Iemands naam geroepen?

De rest van die nacht had hij de bevelen opgevolgd van het hoofd van de burgerbescherming. Ze moesten de lichaamsdelen verzamelen en opruimen. Hier een arm. Daar een hand. Benen. Rompen. Hij had geen enkel lichaam gevonden dat nog heel was. Nergens lag iemand op de natte grond alsof hij sliep. Ze waren in stukken gereten en verspreid zoals een boer mest uitstrooit. Door elkaar. Verbrand. Die geur van verschroeid vlees was hij nooit kwijtgeraakt. Hij vroeg zich af of dat ooit zou lukken.

Telkens als hij zich vooroverboog, bijvoorbeeld om een voet op te rapen, was er een golf misselijkheid in hem naar boven gekomen en moest hij zich afwenden. Al snel bleef het bij kokhalzen.

Daarna raakte hij eraan gewend. Dat was nog het ergste: dat je sneller went aan iets gruwelijks wanneer je erdoor wordt omringd.

Hij kamde het terrein af, op zoek naar menselijke overblijfselen, toen hij aan de rand van het bos op een rokende boomstronk stuitte. Toen hij eromheen liep, drong het tot hem door dat het geen stronk was. Het was de romp van iemand die nog vastgegespt zat in zijn zitplaats. Hij liep terug en hurkte ernaast, gebiologeerd door die afgrijselijke aanblik.

“Alsjeblieft,” zei iemand die hem een fles Jack Daniels aanbood. “Neem een slok. Dit heb je wel even nodig.”

De drank brandde in zijn slokdarm. Hij nam nog een slok en gaf de fles terug. Daarna nam zijn lichaam het over. Hij deed gewoon wat hem werd opgedragen. De klus moest geklaard.

In de tijd die volgde, de dagen van de begrafenissen waarin het drama dat hij had gezien tot hem door begon te dringen, besloot hij dat hij het van zich af zou zetten. Hij zou er niet meer aan denken en er niet over praten. Het gebeuren zou geen grip op hem krijgen. Toen zijn moeder ernaar vroeg, zei hij dat het was meegevallen; iedereen was op slag dood geweest. Maar haar bezorgde gezicht had hem genoeg verteld.

De dieselmotor maakte bijna eenzelfde geluid als de brandweerwagens in die nacht, bijna veertig jaar geleden. Hadley Preston opende zijn ogen. De kabel werd strakgetrokken als de lijn van een hengel met een dikke baars eraan. De auto kwam langzaam, tergend langzaam, omhoog uit het water.

Leason Edwards stond met zijn handen in zijn zij het spektakel te bekijken. Hadley liep op hem af.

“Akelige toestand,” zei Leason.

“Dat is het zeker.”

“En de pers krioelt hier al rond.”

Preston had nog niet gezien dat er een verslaggever was. Hij draaide zich om en zag hoe Mae de man hoofdschuddend aankeek. “Zal ik hem wegsturen?”

Leason schudde zijn hoofd. “Dan komt hij toch wel weer terug en stelt dezelfde vragen. Aasgieren zijn het. Op zoek naar een prooi.”

“Ik wou dat jullie thuis waren gebleven,” zei Preston.

“Ze moest en zou hier heen komen. Was met geen tien paarden tegen te houden.”

“Dat dacht ik al.”

De hulpsheriff, Mike, zwaaide vanaf de oever naar hen. “Hij is boven, sheriff.”

Leason deed een pas in de richting van het stuwmeer, maar Preston hield hem tegen. “Je kunt beter even hier wachten. Ik roep je straks wel.”

“Goed,” zei Leason. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd. “Wordt een warme dag vandaag, denk je niet?”

“Ik denk van wel.”

De auto hing nog met de achterbak in het water, als een schildpad die naar adem happend boven water komt. Preston had deze auto duizenden malen in gedachten gezien; net als de brandende heuvel en de geur van kerosine kwamen de herinneringen weer boven toen hij de bemodderde nummerplaat zag waar hij al zolang naar op zoek was.

Je leeft en dan ga je dood en meer niet, dacht hij. Het regent over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

Zijn vrouw zei altijd dat je het verleden niet moest oprakelen. Geen slapende honden wakker maken. Hij vroeg zich af wat ze hiervan zou vinden.

6

Ik moest er wel even aan wennen, aan slapen in een bed zonder dat je hoefde te zorgen dat je je hoofd niet stootte als je overeind kwam. Maar toen dat eenmaal was gelukt, vond ik het super. En de lakens waren zacht en schoon en er zaten niet allemaal zand en steentjes tussen. Papa sliep in de camper, en we zaten aan het ontbijt met zijn drieën net als zo’n gezin op tv of in de film. Sheila bakte eieren met spek voor ons en ze had sinaasappelsap met van die echte stukjes erin en niet dat slappe sap waarvan je weet dat er geen sinaasappel in de buurt is geweest.

Sheila zou naar haar werk gaan, die morgen nadat ik voor het eerst in het bed had geslapen, maar eerst keek ze me een beetje vreemd aan, alsof iemand een bosbrand in haar hoofd had aangestoken. “Momentje,” zei ze tegen me.

Ze kwam na een paar minuten aanzetten met een paar grote pakketten waar weer verpakkingsspul in zat en toen ze eindelijk alle lagen plastic had losgekregen, kon ik mijn ogen niet geloven. Er zat een grote pop met een gezichtje in, zo mooi heb je het nooit gezien. Net een echt iemand. In het andere pakket zaten nog twee poppen die er anders uitzagen en andere kleren hadden. Ik kon er alleen maar naar kijken, ik durfde ze amper aan te raken.

“Toe maar,” zei Sheila. “Je mag ermee spelen, hoor.”

Ik was zo blij dat ik geen hap meer weg kreeg en ik nam een van de poppen de hele dag met me mee. Sheila zei dat ik een theepartijtje met de poppen kon spelen, maar daar leek me niet veel aan. Ik heb wel tussen de middag buiten gegeten terwijl papa op het dak aan het werk was. Hij maakte losse dakpannen weer vast en liep over het dak, net een kat. Hij had zijn overhemd uitgedaan en ik kon zijn spieren zien en die dikke littekens waarover hij niks wil vertellen, ook al heb ik er vaak naar gevraagd.

Toen Sheila die avond thuiskwam hebben we weer samen gegeten. Ze had het allerlekkerste maïsbrood gebakken dat ik ooit heb geproefd, het smolt bijna in mijn mond, en verder hadden we maïskolven om af te kluiven en chili con carne. Chili is niet mijn lievelingseten, maar dat heb ik niet gezegd want ik wilde niet onbeleefd zijn. Ze vroeg wat ik had gedaan die dag, dus ik vertelde dat ik met Walter op het veldje bij het huis had rondgerend en van de tokkelbaan af was gegaan en naar de paarden had gekeken. Ik had een oude deken gevonden in de garage en daarmee had ik een tentje gemaakt zodat ik in de schaduw kon zitten kijken hoe ze met hun staarten zwaaiden en graasden.

Na het eten ging ik op de veranda zitten doen alsof ik in gedachten was, want ik wilde papa en Sheila de kans geven om met elkaar te praten. Ik had namelijk een plannetje bedacht om ze bij elkaar te brengen, want dat leek me het beste wat ons kon overkomen.

Eerst hadden ze het over de camper en dat we verder konden reizen zodra het onderdeel er was. Sheila zei een hele poos niets en er klonk gerinkel van servies. Ze was zeker de tafel aan het afruimen.

Papa zei iets over het dak en dat hij een gat had gezien en toen werd hij stil. “Wat is er?”

“Je snapt er niks van, hè,” zei Sheila. “Heb je gezien wat June Bug deed toen ik haar die poppen gaf?”

“Ze heeft de hele dag met een van die poppen gespeeld, toch?”

“Precies. Met maar één pop. De meeste kinderen zouden met zulke poppen meteen een theepartijtje houden; ze in een kring zetten en met elkaar laten praten. Maar zij koos er een uit en trok zich ermee terug in haar eigen wereldje.”

“Daar is toch niks mis mee? Misschien vond ze die ene gewoon leuk.”

“June is eenzaam, John. Ze gaat al een tijd niet meer om met leeftijdgenoten. Ze hunkert ernaar, maar heeft het zelf niet eens in de gaten.”

Mijn papa gaf niet meteen antwoord, maar toen hij wat zei, klonk het beledigd. “Ik heb mijn uiterste best gedaan. Ze kan lezen en schrijven, daar kan niemand iets op aanmerken. Misschien heeft de omgang met anderen wat aandacht nodig, maar…”

“Natuurlijk heb je je best gedaan. Ik zeg ook niet dat je een slechte vader bent. Maar June Bug heeft een stabiele omgeving nodig. Ze heeft vrienden nodig. Ze moet ook eens uit logeren kunnen en rond een kampvuur zitten en marshmallows roosteren. Ze heeft een moeder nodig die haar ‘s-avonds instopt en haar verhalen vertelt. Ze moet weten wat haar afkomst is, wie haar grootouders zijn. Ze heeft een thuis nodig. Een plek waar ze thuishoort. Ze vertelde me toen we aan het koken waren dat ze soms tot ver na middernacht opblijft om te lezen. Ze heeft iemand nodig die zegt wanneer het haar bedtijd is en controleert of ze zich daaraan houdt.”

Er schoof een stoel over de vloer. Ik kon aan de krakende vloerplanken horen dat papa was opgestaan. “Moet je eens horen; ik stel alles wat je doet erg op prijs, maar je moet ook naar de pluspunten kijken. Ik geef toe dat ze geen modelleerling is, maar ze heeft meer gereisd en meer gezien van dit land dan de meeste mensen in hun hele leven. We hebben de Vrijheidsklok aangeraakt, we zijn bij de Alamo geweest en hebben de route van de expeditie naar het westen gevolgd. Heb jij ooit een zonsopgang gezien in de Grand Canyon?”

“Nee, maar dat bedoel ik n…”

“Laat me even mijn zin afmaken. Ik weet dat ik het op een heleboel terreinen laat afweten. Ik kan haar inderdaad niet alles geven wat ze verdient. Maar ik kan wel van haar houden, en als ze met één pop wil spelen in plaats van met vijftien, dan schiet ik daar niet meteen van in de stress. Misschien is ééntje wel beter dan vijftien tegelijk, heb je daar weleens bij stilgestaan?”

“Ik zeg helemaal niet dat het verkeerd is om met één pop te spelen. Het is alleen zo dat meisjes verschillende ontwikkelingsfasen doorlopen en ze hebben een moeder nodig om ze te helpen bij de veranderingen. Of in ieder geval een vrouw die ouder is dan zij, die haar dat soort dingen kan leren.”

“Mee eens. Dus wat stel je voor?”

“Waarom mag ze niet een poos hier blijven. Ik heb erover nagedacht, en ik zou haar graag in huis nemen. Jullie allebei, als je dat wilt. Je zou hier op het terrein kunnen blijven staan en een baan in de buurt zoeken. Ik ga af en toe naar de kerk, en ik weet zeker dat daar mensen zijn die zich graag om jullie bekommeren. Er is een goede school. Geen verplichtingen of zo wat mij betreft; ik wil alleen maar helpen.”

“Kamelenneus onder de tent,” zei mijn vader.

“Hè?”

“Een oud gezegde. De kameel steekt zijn neus onder het tentdoek en even later is hij binnen.”

Sheila’s stem klonk scherp toen ze antwoord gaf, en ik kon me amper bedwingen om naar binnen te gaan en een einde aan hun ruzie te maken. “Dat is niet fair. Je doet alsof ik een berekenend iemand ben. Maar dat is niet zo. Ik geef gewoon om haar, vandaar dat ik erover na liep te denken. Als ik haar zie, dan…” Ze maakte haar zin niet meer af en het klonk als een auto die in de verte een berg op rijdt en dan op de top blijft steken.

Ik kon het niet geloven. Dat iemand zo over mij praatte. Ik had wel het huis in willen rennen om haar een enorme te knuffel geven. Alleen was ik ook wel weer best kwaad dat ze vond dat ik geen goede vader had. Ik heb best veel vaders gezien die hun kinderen een klap gaven, alleen maar omdat ze aan het winkelwagentje wilden hangen in de supermarkt. Papa zou het niet in zijn hoofd halen om mij te slaan. Natuurlijk is hij weleens boos als ik iets niet goed doe, maar ik ben nooit bang dat hij me een klap zal geven.

Wat Sheila had gezegd, had me wel aan het denken gebracht. Misschien omdat ik nog nooit een foto van mijn moeder had gezien. Of misschien kwam het van die films die we soms huurden voor een dollar uit de dvd-automaat. Soms gaan die films over gezinnen waar ze ruzie hebben of een moeder wil bij haar man weg omdat hij altijd maar werkt of met een andere vrouw zoent. Ik wou dat ik zulke problemen had. Dat ik een moeder had die er met mij vandoor wilde gaan. En nu ik mijn foto in de Walmart heb gezien, denk ik dat er misschien wel iemand is die op mij wacht.

“Sorry. Ik stel het echt op prijs,” zei papa. “Je bent heel vriendelijk geweest voor ons allebei en ik weet dat je het goed bedoelt. Het is voor mij alleen geen goed moment om ergens aan vast te zitten.”

Mijn hart deed een radslag en het leek wel of mijn longen ineens vol stroop zaten in plaats van lucht.

“Waarom praatje niet eens met haar?” zei Sheila. “Vraag wat zij wil. Dat zou weleens een verrassing kunnen zijn.”

∗

Mae klemde haar kaken op elkaar toen de auto boven water kwam en daar een poos bleef hangen, terwijl er jaren van modder, slijm en algen uit stroomde als bij een zandloper. Een minder sterke vrouw dan Mae zou haar blik hebben afgewend of zich in de omarming van haar man hebben verscholen, maar Mae was wel sterk. Zeker nu.

Sheriff Preston vroeg hun achteruit te gaan omdat wat ze te zien kregen misschien onaangenaam zou zijn, maar Mae weigerde weer ook maar een stap te verzetten. Leason wilde haar omdraaien toen de auto op het droge werd gezet, maar ze duwde hem van zich af en liep dichterbij.

Een nieuwswagen van Channel 3 kwam het terrein bij het stuwmeer op en reed voorbij de afzetting. Die verslaggevers wilden vast dat ze de auto weer in het water lieten zakken zodat zij een mooi filmpje konden schieten. Zo gaat het nou altijd. Nieuws in alle kranten. Vermist meisje gevonden na al die tijd. Een verhaal dat als een lopend vuurtje rondgaat over internet. Ongeveer een dag lang en daarna zou iedereen het weer vergeten en andere dingen belangrijk vinden. Olympisch kampioen moet zijn medaille teruggeven. Een domineesvrouw die haar man op de kansel doodschiet. Of een leraar die zijn handen niet kan thuishouden. Mae snapte niet waarom een handjevol mensen kon bepalen wat belangrijk nieuws was en wat niet. Wat een onzin dat zo’n klein clubje meende te weten wat een heel land interessant vond.

Preston riep naar zijn hulpsheriff en samen trokken ze een zeil over de auto. De cameraman van het Channel 3-nieuws kwam al filmend aanrennen. Het lukte hem om zo dichtbij te komen dat de hulpsheriff ten slotte zijn hand uitstak en de camera opzij schoof. Dat beeld zou de dagen die volgden telkens weer worden uitgezonden op CNN en andere nieuwszenders.

“Is ze daar?” hoorde Mae zichzelf zeggen. Ze drong door de menigte naar voren. De hulpsheriff wilde haar tegenhouden, maar zijn poging leek op iemand die een vloedgolf probeert terug te dringen met een tandenstoker.

“Mae, niet doen!” riep Leason haar achterna.

Toen ze bij de auto was, deed de sheriff net het portier achter de bestuurdersplaats open. Een flinke baars viel door een gat in het raam op de grond en spartelde door het gras. Een van de duikers pakte de vis op en gooide hem terug in het meer.

Na zeven jaar zag de achterbank er helemaal niet meer uit als een achterbank. Een dikke laag zwarte blubber vormde samen met vissen en rivierkreeften een tijdloos tableau. Op de zitting, bedekt onder modder en algen, lag een kinderdeken en een amper nog herkenbaar knuffeldier.

De sheriff boog zich voorover in de auto en probeerde ergens in een hoek iets los te wrikken. Zijn schouders kromden zich onder de inspanning. Uiteindelijk klonk er een droge klik en kwam hij overeind; in zijn handen een kinderzitje met alleen wat blubber en slib erin. De gesp zat nog dicht, maar de riem, of wat daarvan over was, hing er slap en levenloos bij. Hij stak zijn hoofd weer in de auto om te controleren of er nog meer was, en kwam weer naar buiten. Hij keek naar Mae. “Ze zit er niet in.”

Leason kwam achter haar staan en pakte haar bij de schouders om haar om te draaien, maar ze schudde hem van zich af. “Ik wist het. Ik heb toch altijd gezegd dat iemand haar ontvoerd heeft. Precies zoals Dana het gezegd heeft. Ik zei het toch!” Toen ze zich omdraaide zag ze een camera op zich gericht. Ze gaf het ding een duw. “Weg daarmee.”

“Wat is er met het meisje gebeurd?” vroeg de journalist, Bentley.

“Ze is niet in de auto,” zei de sheriff, terwijl hij het zwarte zeil weer over het raam trok. Hij gaf de duikers opdracht om het meer weer in te gaan.

De verslaggever van de tv-zender riep iets, en Mae baande zich een weg terug door de mensen. Ze had genoeg gezien.

“Wat is uw reactie, mevrouw Edwards,” vroeg Bentley, die achter hen aanliep.

“Eentje die niet geschikt is om af te drukken,” zei Leason.

Mae stond stil. “Ik heb altijd al tegen iedereen gezegd dat Natalie Anne nog leeft. De afgelopen zeven jaar heeft niemand het lef gehad te geloven dat ze in leven is. Misschien verandert dat nu.”

De zon had de dauw al verdampt toen Mae en Leason over de stoffige toegangsweg het toneel verlieten. De cameraman van het tv-nieuws filmde hun vertrek. Mae keerde het autoraampje haar rug toe toen een politieagent het gele lint omhooghield zodat Leason eronderdoor kon rijden.

“Ze hadden Dana meteen moeten geloven,” zei Leason.

“Waarom zouden ze? Jij geloofde haar ook niet.”

Ze reden zwijgend naar huis, terwijl de vragen naar het wie en wat door Maes hoofd tolden. Het zou een lange dag worden vol telefoontjes van mensen met vragen en bezoekers die eten kwamen brengen en ook weer vragen hadden. Maar ze had nu iets tastbaars wat ze zeven lange jaren niet had gehad. Mae had nu gegronde hoop.

7

Sheriff Preston had opdracht gegeven om de auto weg te laten slepen; een akelige aanblik van een gestold verleden. De nieuwswagen vertrok niet lang daarna en een voor een gingen ook de omstanders naar huis. Een klein meisje, waarschijnlijk niet veel ouder dan tien jaar, legde een boeketje van madeliefjes en veldbloemen aan de oever van het meer. Preston keek haar hoofdschuddend na toen ze wegliep.

De duiker kwam op hem aflopen. Hij hield iets in zijn handen en vroeg om een plastic tas. Hij liep naar zijn auto en keek op de achterbank en daarna in de kofferbak en vond ten slotte een witte vuilniszak. Hij hield de zak open en de duiker liet een mes met een flink heft zien.

“Hier kun je flink wat schade mee aanrichten,” zei de duiker. “Ik weet niet of het iets met de zaak te maken heeft, maar ik vond het in de modder vlak bij de auto.”

Preston bekeek het mes in het licht van de ochtendzon. Het had lang in het water gelegen. Het lemmet was verroest en het heft was bedekt met aangroeisels, zodat de kans klein was dat er iets anders op te vinden zou zijn dan het serienummer. Misschien zelfs dat niet. Maar hij had een dergelijk mes eerder gezien.

“Wat denkt u dat er is gebeurd, sheriff?” vroeg de duiker.

Hij deed het mes in de zak, knoopte die goed dicht en gooide hem in de open kofferbak. Hij pakte nog een vuilniszak en stopte het stinkende kinderzitje erin, samen met het dekentje en het overblijfsel van het knuffeldier en legde een knoop in de zak. “Er is iets helemaal uit de hand gelopen, en dat heeft het meisje misschien wel haar leven gekost. Eerlijk gezegd weet ik het niet precies. Ik ben van plan vragen te blijven stellen tot ik erachter ben.”

Preston deed de kofferbak dicht en reed weg, in gedachten verzonken. Hij was erbij geweest toen de moeder haar verhaal voor het eerst deed. Dana was erg aangeslagen overgekomen, begrijpelijk als je kind zojuist is ontvoerd. Ze zei dat ze iemand had ontmoet in de Dew Drop Inn, een onbekende man. Niemand die in dat café was geweest, had zich de man herinnerd. Hij had haar gedwongen de stad uit te rijden en had haar met een mes bedreigd. Daarna had hij haar uit de auto gezet. Ze had toegegeven dat het verkeerd was geweest om haar dochter mee te nemen en in de auto achter te laten terwijl zij naar de kroeg ging. Preston had haar verhaal daardoor geloofwaardig gevonden. Ze had haar verhaal niet mooier gemaakt. En ze leek echt ontroostbaar om de verdwijning van haar dochtertje.

De man had haar vastgebonden aan een boom met een stuk touw uit zijn rugzak en had haar daar achtergelaten. Hij had gedreigd dat hij het kind zou doden als zij zou proberen te ontsnappen. Ze had striemen op haar polsen door haar pogingen zich los te worstelen en later had ze de boom aangewezen waar aan één kant stukken schors waren afgeschuurd. Haar verhaal klopte helemaal, maar de auto en het meisje waren spoorloos verdwenen.

Er zat hem echter wat dwars. Dat kinderzitje. Dat klopte niet helemaal. Toen hij een heuvel op reed, passeerde hij een wasstraat en besloot om te keren. Hij reed de middelste baan op. In de eerste baan stond een brede kerel zijn oldtimer te wassen, een Mustang. Blote voeten in gympen, afgeknipte spijkerbroek en mouwloos T-shirt. Een vrachtwagenchauffeur waste zijn cabine op de derde baan. Op de spatborden stond een cartoonfiguur afgebeeld met een revolver in elke hand.

Preston deed de kofferbak open en haalde de plastic zak met het kinderzitje eruit. Hij viste een paar munten uit zijn broekzak en liet ze een voor een in de gleuf van de betaalautomaat rollen. De slang vulde zich met water, gevolgd door een sissend geluid in de sproeier, waarna een dun straaltje in de plas op het beton begon te stromen.

Hij drukte het spuitpistool in en voelde de druk op de slang toenemen, als een adder die zich aan zijn greep wilde ontworstelen, en opeens werd de stof van het kinderzitje zichtbaar. Het materiaal was van blauw corduroy en begon te scheuren door de kracht van het water. Toen hij de straal op de achterkant van het zitje richtte en het ding omkieperde bedacht hij dat hij beter wat voorzichtiger te werk kon gaan. Hij draaide de sproeier op verstuiven en de modder en het slib sijpelden van de stof en het plastic af.

De man met de Mustang droogde zijn auto af, terwijl hij verholen blikken op hem richtte. Preston vroeg zich af wat een controle van de nummerplaten van die Mustang zou opleveren.

Hij liet het spuitpistool los en de slang stond weer strak. Hij legde hem weg, zakte door zijn knieën en pakte de voorste gesp. Het was een ouderwets kinderzitje met een riem die schuin over een schouder en de romp van het kind liep. Hij had genoeg verstand van kinderzitjes om te concluderen dat dit een tweedehandsje was geweest. Tegenwoordig kochten de mensen de duurste kinderzitjes, maar ze hadden geen idee hoe ze die moesten vastmaken. Hoeveel auto’s had hij niet aangehouden waarin de kinderen een centimeter of dertig naar voren schoten als hij ze maar een klein zetje gaf?

De voorste gesp van het kinderzitje zat nog vast. Daarboven hing de gerafelde en gescheurde riem los. Preston bekeek de achterkant van het zitje waar het andere eind van de riem zich een weg gebaand had door de gaten.

Hij bleef een poosje met de stukken in zijn hand op zijn hurken zitten terwijl hij probeerde de puzzel op te lossen. Hoe kon zo’n riem aan de ene kant in rafels uiteenvallen en verder helemaal gaaf blijven? Er zou vast een logische verklaring voor zijn, maar welke, daar kon hij werkelijk niet opkomen.

“Hé, sheriff.” Het was de man van de Mustang die zijn handen en armen stond droog te vegen met een zeem. “Heeft iemand zijn kind in de rivier gemikt?” vroeg hij, half lachend.

Preston zei niets, maar keek hem strak aan.

De man haalde zijn schouders op, sprong in de auto en startte. De motor klonk als een te strak opgewonden mechaniek dat allang in een museum thuishoorde. De uitlaat was ook niet helemaal top, maar dit soort mensen wilde waarschijnlijk juist zo veel mogelijk herrie maken, zodat iedereen ze zag aankomen.

Er reed een andere wagen de eerste baan op, een verroest minibusje met een reeks stickers op de achterruit. Eentje ervan luidde: Met mijn karma overrijd ik jouw dogma.

Preston zakte dieper door zijn knieën om de riem beter te bekijken. Was hij doorgesneden? Je moest aardig sterk zijn om daar een mes doorheen te krijgen.

De zoemer waarschuwde hem dat hij nog maar voor dertig seconden water had. Hij stond op om de slang terug te hangen, maar spoelde eerst nog even de binnenkant van de plastic zak schoon. Toen de druk van de slang af was, gooide hij het kinderdekentje eruit. Het kletste tegen het beton. De kleuren waren vervaagd, maar de afbeelding was nog zichtbaar. De ark van Noach. Hij tilde de deken op en trof er een teddybeer in aan met maar één oog en een lintje rond zijn nek.

Hij legde alles in de kofferbak en deed hem dicht. De man in het minibusje boende de voorbumper terwijl zijn paardenstaart danste op zijn rug. Hij had een tatoeage van een cannabisblad op zijn schouder. Preston vond al dat geboen in de wasstraat maar een zinloos gedoe en vechten tegen de bierkaai. Een beetje zoals zijn eigen werk; alsof hij keek naar een symbool van de huidige cultuur. Passagiers die de dekstoelen op de Titanic zo schikten dat ze het mooiste uitzicht hadden, terwijl ze recht op een ijsberg afstevenden. De man keek hem niet aan, maar Preston wist vrijwel zeker dat hij een obsceen gebaar naar hem maakte toen hij wegreed.

Preston dacht na over wat hij had ontdekt. Al die jaren van onzekerheid. De dagen na de verdwijning had hij voortdurend het gevoel gehad dat hem niet de gehele waarheid werd verteld. Toch had hij lang gewacht voordat hij de dochter van Mae had aangehouden voor een verhoor. In zo’n gesloten gemeenschap waarin iedereen wilde weten wat er gebeurd was en snel een dader wilde zien, had hij voorzichtig eerst alle mogelijke aanwijzingen nagetrokken. De moeder was altijd bij haar verhaal gebleven, maar toch klopte er iets niet helemaal. Toen niet en nu nog steeds niet.

Zeven jaar lang was hij elke dag wakker geworden met het knagende vermoeden dat het lichaam van het meisje ergens in het bos lag begraven. Hij verwachtte telkens weer een telefoontje van de een of andere jager, maar dat was nooit gekomen. Tot gisteravond.

Hij had het plaatje bijna helemaal compleet: het tijdsverloop, het verhaal van de moeder, de beschrijving van de dader. Bijna, maar niet helemaal. Wat was er precies gebeurd die nacht? Wat was de waarheid?

Hij kon er niet meer onderuit. Hij moest weer met de dochter van Mae en Leason gaan praten.

∗

Die zaterdag gingen Sheila en ik naar de schuur van meneer Taylor. Het gebouw zag er aan de buitenkant nogal kaal uit en de verf op de planken liet los. Het hele geval stond scheef, de kant van Pikes Peak op. Maar binnenin leek het helemaal niet alsof de schuur op instorten stond. Ik ging op een hooibaal zitten en snoof de stalluchtjes op en ik voelde me zo gelukkig als het maar kan.

De paarden kwamen meteen op ons aflopen. Giselle en Goliat aten wat maïskorrels van mijn hand. Dat voelde wel wat raar aan, die harige lippen. Ik liet de helft van het voer van schrik vallen, maar Sheila zei dat zij dat de eerste keer ook had gedaan, dus toen voelde ik me er niet vervelend meer over. Sheila droeg een overall en van die hoge rubberlaarzen tot aan haar knieën, dat had vast te maken met waar ze straks in moest gaan staan.

Meneer Taylor was een oude man die een beetje gemeen uit zijn kleine spinnenoogjes keek. Zijn huid leek wel van hetzelfde leer als zijn puntlaarzen. Hij stond met zijn schouders voorover, en ik dacht dat hij iets ging oprapen, maar toen snapte ik dat hij altijd zo krom was, net als een boom vol met vruchten. Alleen kwam hij niet overeind als het fruit op de grond was gevallen. Het was warm, maar toch droeg hij een spijkerbroek en een overhemd met lange mouwen. De paarden liepen naar hem toe alsof hij hun beste vriend was.

“Dus we hebben hulp vandaag,” zei hij, en hij keek schuin naar mij en lachte. Hij had grote witte tanden, net als de paarden, en ik vroeg me af of dat echte tanden waren of neptanden die iemand voor hem gemaakt had.

Sheila zei dat ik de dochter van een vriend van haar was, en de oude man vroeg er verder niet naar. “Nou, wie je bent, dat kan mij niet schelen. Als je maar aan de slag wilt.”

“Ikke wel,” zei ik.

Hij zei dat de voerbakken al lang niet meer schoongemaakt waren, dus ik begon hard te boenen en te schrobben op een houten geval dat volgens mij nog ouder was dan de schuur zelf. Sheila en meneer Taylor gingen de stallen in en schepten de mest weg, zodat de laag niet te dik werd. Ik wilde ook wel helpen, maar Sheila zei dat ik moest wachten tot ik laarzen had en goede boerenkleren, en dat was ik wel met haar eens, want ik heb maar één paar schoenen en daar zitten gaten in.

Een muisje schoot onder een baal hooi vandaan en sprong door de stal. Dat beest kon wel een halve meter hoog springen! Ik gilde, en de oude man moest lachen. Hij zei dat dit een speciale springende muizensoort is en dat ze de Walmart bijna niet hadden mogen bouwen omdat ze hier in de velden thuishoren. Dat vond ik wel leuk, dat een klein muisje zo’n groot bouwwerk als Walmart kon tegenhouden.

Papa kwam de schuur binnen en de paarden deden een stap terug. Giselle trapte bijna op mijn voet. Meneer Taylor stelde haar gerust vanuit de stallen, en Sheila stelde de mannen aan elkaar voor.

“U hebt een harde werker in huis,” zei meneer Taylor.

“Ze doet goed haar best, hè,” zei papa. Toen keek hij naar Sheila. “Het onderdeel is er. Zou ik jouw auto mogen lenen om naar de winkel te gaan? Ik ben meteen weer terug.”

Sheila keek alsof er een aambeeld op haar hoofd was gevallen. “Ja, tuurlijk. Prima. Ik zal de sleutels even pakken.”

“Die kan ik zelf wel vinden,” zei papa. “Ik ben maar een paar tellen weg. Wat vind je van een barbecue om het te vieren? Dan koop ik wel wat voor op de grill.” Hij keek naar meneer Taylor. “Genoeg voor vier personen.”

“Bedankt, maar ik wil me niet opdringen.”

“Wat extra gezelschap is juist fijn.”

“Als u niet komt, ga ik in staking,” zei ik.

Daar moest hij om lachen. “We zullen zien.”

“Tot zo,” zei pap, en ging ervandoor.

Meneer Taylor begon voorovergebogen een hoek van de stal uit te mesten. “Kan jouw papa een beetje behoorlijk hamburgers bakken?”

“Heel goed juist. Hij vult ze vanbinnen met kaas en champignons en allerlei andere dingen. Het is een hele poos geleden dat we hebben gebarbecued; de grill is kapotgegaan.”

“Hoelang geleden was dat?”

“Een jaar of twee ongeveer. Als ik alleen maar houtskool ruik, dan krijg ik al trek.”

Toen we klaar waren met de schuur schoonmaken en naar het huis liepen, was papa al terug. Zijn benen staken onder de camper vandaan, want hij sleutelde aan het onderdeel. Er stonden ook een paar witte plastic tasjes, niet van de Walmart, met broodjes en groenten erin.

Sheila zei dat ik mijn schoenen buiten moest uitdoen en vroeg of ik meekwam naar boven. “Ik heb een verrassing voor je.”

Wat voor verrassing zou dat zijn? Mijn hart maakte net zo’n sprong als die muis in de schuur toen ik achter Sheila aanliep, haar badkamer in. Haar bad was zo groot dat het wel een zwembad leek.

“Dit is mijn enige luxe hier,” zei ze, “een bubbelbad.” Ze deed de kraan aan en voelde aan de waterstraal. Daarna pakte ze een plastic fles van de plank en goot wat van de dikke vloeistof in het water, dat meteen begon te schuimen. Daarna zette ze het bubbelbad aan. Dat maakte een brommend geluid, de vloer trilde ervan. Ik was bang dat de bubbels over de rand zouden stromen. Toen er genoeg water in het bad zat, deed ze de kraan dicht en toen zei ze dat ik me moest uitkleden en in bad gaan en zij zou andere kleren voor me zoeken.

Ik deed de deur dicht, legde mijn kleren in een hoekje en klom in het bad. Het was een vreemd gevoel, die stralen op mijn huid, maar het water was warm en de bubbels roken naar het veld met seringen bij die parkeerplaats in het Midden-Westen waar we ooit waren geweest. Ik vond dat toen naar de zomer ruiken, en nu mocht ik er kopje-onder in.

Sheila kwam weer naar binnen en hing een mooie katoenen jurk met rode bloemen erop aan het handdoekenrek. Precies zo’n jurk had ik een keer gezien toen ik in Walmart naar een haarband zocht. Nou ben ik niet echt iemand voor een jurk, maar deze was niet verkeerd. Ze had ook een schone handdoek gepakt, die groter was dan ikzelf en lekker zacht en dik en die rook bijna net zo lekker als het seringenbadschuim.

“Als je je haar hebt gewassen, moet je deze jurk maar eens passen,” zei Sheila. “Ik heb ook een paar witte sandalen voor je. En we gaan je nagels knippen en je haar doen.”

Ik liet me weer in het water zakken, met mijn armen achter mijn hoofd, en ontspande me. Zo moest een koningin zich vast voelen. Mensen die dingen voor je pakten en je kleren klaarlegden en je bed verschoonden. Hier zou ik snel aan kunnen wennen.

Ik droogde me af en deed de jurk aan terwijl mijn haren nog drupten.

Sheila zette haar handen in haar zij en schudde haar hoofd. “Als dit niet beeldschoon is, dan weet ik het niet meer.”

Ze trok me voor de spiegel en begon mijn haar te borstelen, wat niet makkelijk is, want ik heb superklitterig haar. Alsof je een vogelnestje probeert glad te kammen. Meestal laat ik het maar gewoon met rust. Sheila legde een droge handdoek om mijn schouders en pakte de schaar. Het was de bedoeling om alleen wat punten bij te knippen, maar het werd uiteindelijk een flinke knipbeurt vanwege alle klitten, maar het zag er goed uit en ik was benieuwd wat papa ervan zou vinden.

“Nog één karweitje,” zei Sheila.

Ik moest op het bed gaan zitten met mijn voeten op een klapstoel en toen knipte ze mijn nagels. Daarna pakte ze een mooi flesje glanzende nagellak en deed die op mijn teennagels. Ze stopte watjes tussen mijn tenen zodat de lak kon drogen. En om het helemaal af te maken had ze ook nog eens een ketting met een hanger van een rode bloem, net als die op mijn jurk.

Ik stond voor de spiegel naar mezelf te kijken terwijl Sheila de ketting omdeed toen de motor van de camper een paar keer pruttelde en daarna ging draaien. Papa riep zo hard joepie dat we het binnen konden horen. Sheilas gezicht vertrok, alsof ze net een paar auto’s hoorde botsen.

Ze schudde mijn nieuwe kapsel nog eens goed los en glimlachte. “We moesten maar eens aan het eten gaan beginnen.”

Papa had andere kleren aangetrokken en zag er veel vrolijker uit dan de afgelopen maanden. Mannen zijn altijd heel trots als ze iets hebben geknutseld waardoor machines het weer doen. Toen hij mij zag, viel zijn mond open.

“Vindt u het mooi?” vroeg ik en ik draaide een rondje en liet mijn nieuwe schoenen zien.

“Hoe kom je aan al die spullen?” vroeg hij.

“Alleen maar een paar dingetjes die ik gisteren in de zaak heb uitgezocht,” zei Sheila. “Meisjes hebben soms wat nieuws nodig.”

Hij voelde even aan mijn haar. Waarschijnlijk is hij er zo aan gewend dat het vol klitten zit dat hij niet kon geloven hoe zacht en glanzend het was. “Wat zie jij er ineens prachtig uit, zeg.”

Sheila gaf hem een schaal met gehakt en hij ging aan het werk. Papa had uien en paprika en champignons gekocht en verschillende soorten kaas. Hij keek bijna net zo blij toen hij hamburgers aan het maken was als toen hij de camper repareerde, maar niet helemaal.

Er kwam een oude rammeltruck aanrijden. Meneer Taylor stapte eruit en Walter rende op hem af. Hij kwispelde met zijn staart en snuffelde aan de broekspijpen van zijn overall. Papa zegt dat honden heel goed kunnen ruiken, zelfs dingen die wij niet eens bedenken kunnen. Walter kon zijn geluk niet op. Alsof het pak van meneer Taylor de hondenversie is van een buffet waarvan je kan eten zoveel je wilt. Hij liep om het huis heen naar de tuin, op de rook van de grill af, en praatte een poosje met papa. Vooral over wat er kapot was aan de camper en hoe je hamburgers maakt.

Toen meneer Taylor mij achter de hordeur zag staan, boog hij zijn hoofd alsof hij iemand voor het eerst ontmoette en nam zijn pet af. “Aangenaam kennis met u te maken, mevrouw,” zei hij.

Ik schoot in de lach. “Ik ben het toch maar!”

Hij gaf Sheila een grote pot. “Ik wacht al een poosje op een geschikte gelegenheid om deze open te maken. Inmaakvoer, door mijn vrouw gemaakt toen ze nog leefde. Is vast lekker bij een hamburger, denk je niet?”

Sheila stribbelde even tegen. Ik had nog nooit van inmaakvoer gehoord, dus ik vroeg wat het was. Sheila schroefde de pot open en rook eraan. “Chutney, lekker zoete, pittige saus.”

Op het fornuis stond een pan te koken met zo veel maïskolven erin dat een heel dorp ervan zou kunnen eten. Sheila had een salade gemaakt in een grote groene kom, met croutons erin. Die noem ik altijd houtblokjes want zo zien ze eruit. Er was ook komkommer en tomaat en nog meer voor in de salade en daarom dacht ik dat het niet verkeerd was om een poosje bij Sheila te blijven omdat ik dan kon leren hoe je moest koken. Ze had ook nog een aardappelsalade en een pastasalade gemaakt.

Ze vroeg of ik limonade wilde inschenken, en meneer Taylor hielp me om ijsblokjes in de grote glazen te doen. Iedereen had wat te doen en we hielpen elkaar, net een echt gezin.

“Is June Bug je echte naam?” vroeg meneer Taylor toen we het eten naar de tafel in de eetkamer brachten.

Ik haalde mijn schouders op en dacht aan de foto die ik had gezien en vroeg me af hoe het zou zijn als mensen Natalie tegen me zouden zeggen. “Zo word ik altijd genoemd.”

“Het is niet echt een naam die past bij zo’n knap meisje.”

Papa kwam binnen met een schaal hamburgers die nog sputterden van het vuur. Bij sommige ervan liep de kaas er aan de zijkant uit. “Ze heet echt June, maar ‘Bug’ heb ik erbij verzonnen.”

“Heb jij haar naam bedacht, of je vrouw?” vroeg meneer Taylor.

Papa veegde zijn handen af aan zijn servet en bekeek de tafel. “Ik denk wij samen.” Hij keek naar Sheila. “Ben je de kaviaar vergeten?”

Sheila lachte. “Die is helemaal op.”

“Geeft niet, hoor, verder is alles er. Het ziet er geweldig uit.”

We gingen zitten en deelden het eten rond. Ik miste nog iets, maar eerst wist ik niet precies wat. En toen bedacht ik het opeens.

Ik had het heel vaak in films gezien als mensen gingen eten met Thanksgiving of Kerst en ik vond dat dit zo’n soort feest was, ook al was het zomer en probeerden de vliegen met ons mee te eten.

“Eigenlijk moeten we bidden,” zei ik.

Meneer Taylor was boven zijn bord de maïskorrels van een kolf af aan het snijden. Hij hield ineens halverwege een rij op. Papa keek me met grote ogen aan.

Sheila was de enige die knikte en ze boog haar hoofd. “Waarom doe jij het niet?”

“Dat kan ik vast niet.”

“Tuurlijk wel,” zei ze. “Je bedankt gewoon God voor het eten en alles waar je verder nog voor wilt danken.”

Mijn gezicht werd ineens heel heet. Ik wist niet of papa boos was omdat ik hierover begon of dat hij misschien bang was dat meneer Taylor om de een of andere reden beledigd zou zijn.

Ik kneep mijn ogen dicht en vouwde mijn handen zo hard samen dat ik niet meer kon voelen wat mijn rechterhand was en wat mijn linker. Ik probeerde te herinneren wat ze baden in die films die ik had gezien, maar ik kon niks bedenken en meneer Taylor schraapte zijn keel alsof hij een hongerige Afrikaan was en wilde beginnen met eten.

“God,” begon ik. Mijn stem klonk vreemd, het leek wel een dier dat geen adem kon halen, maar ik praatte toch door. “Dank U voor dit eten. Dank U voor mijn nieuwe jurk en schoenen. Dank U voor onze nieuwe vrienden. O, en ook voor de ketting en mijn nieuwe haar. En wilt U ons een leuke avond geven? Amen.”

“Dat was een heel mooi gebed,” zei Sheila.

“Recht uit je hart, June Bug,” zei mijn papa.

Meneer Taylor ging verder met het snijden van zijn maïskolf. Ik zette de boter en het zout bij hem neer voor wanneer hij daarmee klaar was.

Walter begon te janken bij de achterdeur en kreeg van Sheila op zijn kop. Papa pakte een hamburger die iets te lang gebakken had en gaf die aan hem. De hond schrokte het vlees in één hap op en kwam weer naar de achterdeur en ging nog harder janken. Verder kon je geen geluid horen, alleen het gerinkel van het bestek op de borden en meneer Taylor die grommend at, zo lekker vond hij het. Hij schepte de chutney boven op de maïs en roerde dat door elkaar, dat vond ik er vies uitzien. Ik vroeg me af of zijn vrouw niet liever had gewild dat hij die pot bij iemand anders aan tafel had opengemaakt, maar dat vroeg ik maar niet.

Papa zegt altijd dat je veel meer kunt leren door te luisteren dan door te praten. Ik probeerde daarom alleen maar te eten en niks te zeggen tot een van de volwassenen dat deed. Het was zo stil dat het bijna niet lukte.

Na een poosje veegde meneer Taylor zijn mond af en ging achterover zitten. Tenminste, zover hij dat kon met zijn kromme schouders. “En, wat zijn de plannen nu de camper gerepareerd is?” vroeg hij aan mijn vader.

Papa nam een slok van zijn limonade. “Eerst moeten we even terug naar het oosten, ik heb een paar dingen te regelen.”

Ik liet bijna een stuk hamburger op mijn nieuwe jurk vallen. “Wat voor dingen?”

“Gewoon het een en ander dat ik moet doen. We hebben om te beginnen wat geld nodig. En wie weet ruil ik dat barrel wel in voor een nieuwer model.”

“Maar ik wil hier blijven,” zei ik. “Waarom hebt u niet gezegd dat we weggingen?”

Ik smeet mijn servet op de tafel en stormde naar buiten. Ik hoorde dat papa me riep en achter me aankwam, de veranda op, maar ik rende door tot ik bij het hek van meneer Taylor was.

“June Bug, hier komen!” schreeuwde papa, terwijl hij over het basketbalveld rende.

Ik bleef staan met mijn handen op het hek. Ik wou dat ik over het hek heen kon klimmen en verder rennen tot mijn benen niet meer wilden. Papa ging op zijn knieën naast me zitten. Hij zei niks, dus ik begon maar.

“Waarom hebt u niet gezegd dat we weggingen?” vroeg ik nog een keer, en ik probeerde niet te huilen. Maar als je dat doet, wordt het steeds erger tot je gaat snotteren en dat vind ik vreselijk als ik alleen ben en al helemaal als er iemand bij is.

Hij legde een hand op mijn schouder en draaide mij naar zich toe. “Het was niet mijn bedoeling je verdriet te doen. Maar ik moet een paar dingen doen zodat we weer verder kunnen. Ik verwacht heus niet van je dat je snapt dat…”

“Nou, ik snap het echt niet. Dit is de eerste keer dat er iemand is die wat om ons geeft en iets voor ons wil doen.” Ik wees naar mijn jurk. “Dit bijvoorbeeld. Waarom kunnen we niet gewoon hier blijven? Dan kunt u een baan zoeken en de camper verkopen. Sheila vindt het best als wij hier zijn. Als u haar vraagt, kunnen jullie trouwen. En dan zou ik bij meneer Taylor op de boerderij kunnen werken. Net als bij een echt gezin. Dan ging ik naar school en bij vriendinnen logeren en zo.”

Papa keek een beetje schuin naar me; dat doet hij altijd als hij me doorheeft. “Je hebt ons horen praten, hè?”

“Misschien een beetje. Maar Sheila heeft gelijk. Ik wil niet meer in dat ding wonen.” Ik wees naar de camper. “Ik wil in een echt bed slapen en ik wil een hond en fietsen op de oprit en op het pad bij de bomen. Waarom kunnen we niet hetzelfde doen als andere mensen? Als gewone mensen?”

“Wij zijn gewone mensen, alleen…” Hij maakte zijn zin niet af en streek met een hand door zijn haar. “Ik dacht dat je het leuk vond om rond te trekken. Ik dacht dat je het fijn vond om vrij te zijn en nieuwe plekken te bezoeken en dingen te bekijken. We hebben zo veel gedaan, samen. Wij zijn op plaatsen geweest waarvan andere kinderen alleen maar kunnen dromen.”

Het is best moeilijk om te zien dat je vader verdrietig doet, maar soms moet je gewoon eerlijk zijn. “Andere kinderen dromen niet van fietsen op de parkeerplaats van Walmart. Het is net alsof we altijd vakantie hebben. Snapt u? Ik wil best vrij zijn, maar ik weet niet waarvan dan precies.”

Papa wreef over zijn kin en tuurde de andere kant op, naar de paardenstal. “Ik heb zitten denken dat ik deze reis misschien alleen moet maken. Als Sheila het goed vindt en jij wilt het graag, dan mag je hier blijven. Ik weet even niet hoe dat moet met haar werk en zo…”

“Ik kan wel op Walter passen,” zei ik. “Ik red me wel. Maar waar gaat u dan naartoe?”

“Terug naar het oosten. Je weet wel, wat dingetjes afronden. En dan kan ik misschien eens ergens blijven. Stoppen met rondreizen, die schroothoop verkopen en een huis kopen zodat jij vriendinnen krijgt en naar school kunt.”

Mijn hart maakte een sprongetje en het deed tegelijkertijd zeer. Papa moest zijn droom loslaten, maar daar kwam wel iets beters voor terug. Als je appeltaart kiest, kan je niet ook nog kersengebak of citroencake krijgen, zeggen ze. Maar zo bijzonder is appel ook weer niet.

“Ja, dat zou ik willen,” zei ik. “En ik zal niet lastig zijn voor Sheila, echt niet.”

Papa kwam overeind, tilde mij van de grond en gaf me een dikke knuffel.

Daar hing ik dan met mijn armen om zijn nek en ik vond het geweldig dat ik een poosje in een echt bed zou mogen slapen. En toen dacht ik ineens dat er iets niet helemaal klopte, alsof het allemaal van tevoren bedacht was, maar je kon natuurlijk niet vooruit regelen dat je op de parkeerplaats van Walmart vast kwam te staan. “Hoelang blijft u weg?”

“Zo lang als nodig is,” antwoordde hij.

Ik trok mijn armen los en keek hem aan. “Wat, een week? Een paar weken?”

“Zoiets,” zei papa, die blijkbaar niets zeker wilde zeggen. Net als die winter dat we naar de Grand Canyon gingen en hij niet wou zeggen hoelang we daar zouden blijven, maar elke dag naar de zonsopgang zat te kijken. Dat was toen hij ‘s-nachts bijna nooit naar bed wilde en als hij dan wel in slaap viel, werd hij gillend wakker en ging hij buiten lopen zonder hemd en soms viel hij dan op zijn knieën en moest hij overgeven.

“U laat me toch niet in de steek?” vroeg ik.

Papa zette me neer. Toen bukte hij zich en keek me aan. “June Bug, ik zou jou toch nooit in de steek laten? Ik houd al van je sinds de eerste keer dat ik je zag.”

Hij klonk warm en lief en knuffelig, als een pluchen hondje. Ik kon er niks aan doen, maar ik moest het vragen. “Bent u mijn echte papa?”

Eerst keek hij geschrokken. “Waarom vraag je dat?”

Ik haalde mijn schouders op. “Wil ik gewoon weten.”

“Waarom zou ik niet je vader zijn?”

Ik kon me nog net inhouden en niet zeggen dat ik mijzelf had gezien op een poster in Walmart. “Overal om. Ik lijk niet op u. Er zijn geen foto’s waarop u mij als baby vasthoudt. Dat soort dingen.”

Papa lachte zoals Bruce Willis dat doet in sommige films die we hadden gezien, een beetje scheef en met dichtgeknepen ogen. “Laten we weer naar binnen gaan voordat het eten koud wordt. En Sheila het goede nieuws vertellen.”

Hij pakte mijn hand vast en we liepen samen over de laag dennennaalden en de dennenappels die op de grond lagen te rotten. Precies op dat moment, toen papa geen antwoord op mijn vragen wou geven, wist ik zeker dat er iets ergs ging gebeuren. Of misschien was er al iets vreselijks gebeurd. Misschien waren we daarom altijd onderweg.

Hoe graag ik ook een moeder wilde, en schone lakens, een lekker bed en een hond en voor de paarden zorgen en iemand die mijn haar deed, ineens wist ik dat ik papa niet zonder mij zou laten weggaan. Ik moest uitvinden wat hij ging doen. En hoe het met mijn echte moeder zat.

∗

De lucht was bezaaid met sterren toen ze met zijn drieën na de film naar huis reden. Het was Sheila opgevallen dat June Bug met grote ogen naar het scherm keek, alsof ze voor het eerst in een bioscoop was. Ze had moeten lachen om alle grappige delen en op het puntje van haar stoel gezeten tijdens de romantische scènes. Ondertussen had ze het leeuwendeel van een grote beker popcorn met boter gegeten en daarna nog een.

Ze stopten bij de Walmart om ijs te halen voor Johns koelbox en een paar boodschappen. Sheila liep samen met June naar de auto terwijl John afrekende.

“Is het niet lastig om boodschappen te doen op je eigen werk?” vroeg June Bug.

“Soms ben je iets te goed op de hoogte,” zei Sheila, tegen haar auto geleund. “Ik ga weleens naar een andere supermarkt, gewoon om te kijken hoe het leven bij de concurrent is.”

Het meisje grinnikte. Ze had humor.

“Wat vind je ervan dat je een paar weken bij mij logeert?” vroeg Sheila.

June Bug zuchtte. “Het lijkt me fijn om even niet op een matras met bulten te hoeven slapen.”

“Nou, volgens mij wordt het heel leuk.”

“Ik ga lekker met Walter spelen als u naar uw werk bent. En ik wil ook best klusjes doen. Maar wat ik het liefste wil, is veel lezen.”

Sheila knikte. “Ik heb een paar dagen vrijgenomen. We kunnen een dagje naar Buena Vista gaan, of naar het kuuroord bij Glenwood Springs. Ze hebben daar een enorme glijbaan en het water schijnt er goed voor je te zijn. Ik vind het naar rotte eieren stinken, maar…”

Ze zag dat Junes gezicht betrok. Het meisje keek naar haar alsof ze juist had gezegd dat haar verjaardagsfeestje niet doorging. Zou ze eigenlijk weleens een feestje gehad hebben, vroeg Sheila zich af. “Wat is er, lieverd?”

Haar gezicht klaarde direct op. “Niks. U hoeft heus niet alleen voor mij vrij te nemen. Ik red me wel.”

“Natuurlijk, maar ik zit al een poos te wachten op een goede gelegenheid voor een paar vrije dagen.”

Ze tuurden een poosje naar de lucht zonder wat te zeggen. Ten slotte zei June Bug: “Ik mis de glimwormen. Pap noemt ze vuurkevers. Als we in het zuiden zijn, vangen we ze en doen ze in een glazen pot met gaten in het deksel en dan geven ze de hele nacht licht.”

Er waaide een koel briesje over de parkeerplaats. Sheila wreef over haar armen. “Klinkt goed.”

“Er zit een raampje in het dak van de camper boven mijn bed. Soms ga ik ergens anders slapen omdat de maan zo fel schijnt. Maar heel vaak doe ik het licht uit als ik niet meer wil lezen en dan kijk ik naar de lucht en probeer ik de sterren te tellen. Ik vraag me weleens af of mijn moeder dezelfde sterren ziet. Net zo helder en glinsterend.”

“En, wat denk je zelf?”

“Weet ik niet precies. Soms denk ik dat ze een engel is geworden en naar de hemel is gevlogen. Of misschien wacht ze nog hier beneden. Of is ze weggegaan om bij het circus te gaan werken en ze is mij vergeten.”

Sheila deed haar mond open om Junes theologische opvattingen over engelen te corrigeren, maar ze bedacht zich. Daar was de komende dagen tijd genoeg voor. Daar keek ze juist zo naar uit: gesprekken ‘s-avonds laat over God en vriendjes en het leven. Er zijn mensen die vinden dat je kinderen moet kneden en vormen. Sheila zag ze vooral als geschenken van God waarvan je zelf veel kon leren.

“Wat zou je met je moeder willen doen, stel dat je één ding mocht kiezen?” vroeg Sheila.

June Bug tekende de omtrek van een paar sterren na met haar vinger en hield haar hoofd schuin, één oog gesloten. “Ik geloof dat ik alleen maar wil praten. Ik zou willen weten of ze van me houdt. En vragen waarom ze weggegaan is. Wat ze leuk vond aan papa toen ze elkaar ontmoetten. Haar lievelingseten. Of ze gebraden kip net zo lekker vindt als ik. Of ze weleens aan mij denkt. Dat soort dingen.”

“Zou je niet liever naar Six Flags willen of op vakantie? Dat zou toch heel leuk zijn?”

June Bug zuchtte. “Ik denk dat het komt omdat ik in een camper woon. Daarom weet ik dat het niet uitmaakt waar je samen naartoe gaat, als je maar van elkaar houdt.”

Sheila keek naar dezelfde sterren, onder de indruk van de uitgestrekte sterrenhemel met al die witte stipjes, schitterend tegen de diepzwarte achtergrond.

Een kleiner lichtje bewoog langzaam boven hun hoofd. “Een satelliet!” riep June Bug opgetogen.

Sheila keek gefascineerd toe. Gold dit niet voor iedereen die ze kende? We zijn allemaal satellieten, rondgestuurd op aarde totdat we worden stopgezet, neerstorten of uit onze baan schieten en verbranden. Altijd onderweg, zonder onderbreking en zonder rust.

∗

Later die avond, nadat hij June Bug had ingestopt, zocht John Sheila op in de keuken. Hij had een paar zakken ijs in de vriezer gelegd.

“Is ze onder zeil?” vroeg Sheila.

Hij knikte en leunde tegen het fornuis, de armen over elkaar geslagen. “Het is niet makkelijk om alleen weg te gaan, maar ik denk toch dat het goed is voor haar, een poosje in een echt huis wonen.” Zijn blik werd afwezig. “Ze vroeg of ik haar morgen bij mijn vertrek niet wakker wilde maken. Wat denk je, is dat normaal?”

Sheila zette een bord in het afdruiprek. “Kinderpsychologie was niet mijn studierichting en ik ben ook geen moeder, maar het lijkt me niet zo vreemd.”

“Wat heb je dan wel gestudeerd?” vroeg John lachend.

“Ik heb mijn master gehaald aan de universiteit van het leven.”

“Aha. Daar ben ik cum laude afgestudeerd.”

Sheila lachte en pakte het volgende bord. “Volgens mij kan het geen kwaad. Ze neemt wat afstand. Ze wordt groot.”

Sheila veegde het aanrecht schoon, kneep het laatste restje afwasmiddel uit het roze sponsje en legde het in de vensterbank. “Je had beloofd om me een artikel te mailen.”

Hij keek haar even niet-begrijpend aan. “O, dat. Sorry, vergeten. Als ik je computer even mag gebruiken, print ik het nog uit voor mijn vertrek.”

Ze droogde haar handen af en ging hem voor naar wat ze haar kantoor noemde. Ze gebruikte nog steeds internet met een inbelverbinding. “Ik wil graag iets van je lezen. Hoe ben je begonnen met schrijven?”

John leek even te aarzelen. “Ik houd al een poos een dagboek bij. Over mijn ervaringen tijdens mijn diensttijd, andere herinneringen. Toen dacht ik: waarom zou ik dat voor mezelf houden als ik met sommige stukken ook wat kan verdienen? Ik zal iets voor je printen wat ik over haar heb geschreven.”

“Ze zal willen weten wanneer je terugkomt. Heb je een nummer waarop ik je kan bereiken? Of van iemand met wie ik contact kan opnemen?”

“Ik heb een mobiele telefoon gehad, maar ik heb het nummer laten verlopen. En June, die zou zo graag een prepaidmobieltje willen, maar wie zou ze ermee moeten bellen? We kennen verder niemand.”

“Het zou haar goed doen als je af en toe iets van je liet horen.”

“Ik bel wel vanuit een cel om jullie te laten weten of ik op schema lig. Ik denk niet dat ik lang weg ben, als ik tenminste niet weer motorpech krijg.”

“Doe rustig aan, wij redden ons wel.”

Er kraakte een plank op de veranda, en Sheila hoorde het vertrouwde geluid van Walters staart die bonsde tegen de vloerplanken terwijl hij zich krabde. Toen ze de keuken uit wilde lopen, streek ze met haar arm langs die van John.

“Sorry,” zei hij.

Sheila stond stil en keek hem aan. Toen stak ze voorzichtig haar hand uit en pakte hem bij de arm. Hij was sterk, met een stoppelbaard van een dag. Hij zag eruit als een van die mannen op de omslag van een boeketreeksboekje.

“Je gaat er toch niet zomaar vandoor, hè. Je komt toch wel terug?” Ze vroeg het met een lachje, alsof ze een grapje maakte.

John legde een hand op haar schouder. “Ik begrijp dat je een risico neemt. Ik stel het echt op prijs. Je hoeft je heus geen zorgen te maken dat ik ertussenuit knijp.”

“Ik weet hoeveel je van haar houdt.” Zijn hand op haar schouder gaf haar een warm gevoel, alsof er iets mysterieus ging gebeuren. Ze kwam wat dichter naar hem toe, haar blik nog steeds gericht op zijn gezicht en op die littekens.

En toen gebeurde het. Vreemd en fantastisch en beangstigend tegelijk. Als een elektrische vonk. Ze kreeg kippenvel op haar armen en ze rilde; een lichamelijke schok. Hoelang was het geleden dat iemand zo vriendelijk en met zo veel respect met haar had gesproken? Ze zou hem willen vragen of er een kans was, hoe nietig ook, dat hij iets meer voor haar zou kunnen voelen dan een vluchtige aantrekkingskracht. Ze zou hem willen vragen om terug te komen naar zijn dochter en naar haar. Om samen een leven op te bouwen.

Maar dat klonk wel erg wanhopig. Gevoelens en gedachten aan het verleden overspoelden haar, en om niet afgewezen te worden, hield ze veilig haar mond. Hoe kwam ze erbij dat iemand haar ooit nog zou willen? Ze viel onder de categorie beschadigde goederen, goed voor de kringloopwinkel. Met alle vlekken, scheuren en gaten uit haar leven was het zelfs de vraag of ze haar daar wel wilden.

Misprijzende woorden sijpelden haar gedachten binnen, en ze deed instinctief een stapje terug. “Ik moet eens naar bed. Hoe laat denk je weg te gaan?”

“Ik hoop voor het licht wordt. Ik wil tegen zonsopgang in Kansas zijn.”

“Dat is zo’n akelig stuk,” zei Sheila. “Een vlak landschap met alleen maar varkensfokkerijen.”

“Je zou Texas eens moeten proberen,” zei hij.

“Ze zeggen dat dat hetzelfde is.” Onder aan de trap bleef ze staan, een hand aan de leuning. “Ik wens je een goede reis. Rij voorzichtig. En laat haar regelmatig iets van je horen.”

John knikte. “Ik zal dat stuk nog voor je printen.”

“Welterusten.”

“En nogmaals bedankt,” zei hij. “Wat je voor ons doet is een verhoring van ons gebed.”

“Ik geloof niet dat iemand dat ooit tegen mij gezegd heeft.” Sheila lachte, maar dat ging niet vanzelf. Moeizaam eerder, als een vervelend klusje. “Maak je over haar maar geen zorgen.”

Ze ging naar haar kamer, deed zachtjes de deur dicht en ging op de rand van het bed zitten. Door het open raam hoorde ze de deur van de camper dichtvallen en weer opengaan, gevolgd door voetstappen op de veranda. Na een paar minuten hoorde ze de printer een paar pagina’s uitspugen. Ze kon zich met moeite bedwingen om naar beneden te rennen en het stuk te lezen, maar ze maande zichzelf te wachten.

Sheila liet het bad vollopen en goot er wat seringenlotion in tot het schuim tot de rand stond. Nadat ze zich had uitgekleed, haar kleren op een hoopje aan haar voeten, draaide ze zich om en keek in de spiegel. Die was beslagen door de damp, en ze veegde de spiegel schoon om haar lichaam eens eerlijk te inspecteren. Hier wat te slap en daar wat te zwaar, maar over het algemeen niet slecht, gezien het bouwjaar. Stel dat er een internetmarktplaats voor menselijke occasions was, zou ze waarschijnlijk thuishoren in de categorie gebruikte modellen, prijs n.o.t.k., in redelijke staat verkerend, zonder grote gebreken, gebruiksgeschiedenis in orde, geen omvangrijke mechanische problemen of roest, de banden op spanning. Ze draaide zich om om de bumper te bekijken. Die was iets breder en platter geworden, maar je laat geen tweedehandsje schieten vanwege de bumper.

Ze liet zich achterover zakken in het bad, in het kalmerende, ontspannende water. Voor het eerst sinds maanden dacht ze niet aan haar werk. Ze dacht aan het meisje. En aan hem. Aan de toekomst en de eventuele gevolgen van haar impulsieve beslissing om hun onderdak te bieden. En ze bedacht dat als haar baas niet altijd zo onbuigzaam was, ze nooit bij elkaar waren gebracht.

Wat was het leven toch vreemd. Zo verschrikkelijk willekeurig; al die mensen die hun eigen parcours aflegden en elkaar troffen of juist misliepen. Wonderlijk. Wat een verrassing als ze de liefde toch vonden, of zelfs maar de hoop op liefde.

Later in bed viel Sheila in slaap bij de geluiden van de nacht. Het sjirpen van krekels, de wind in de pijnbomen en het geplons van kikkers in Taylors vijver. Het waren de mooiste geluiden die ze kende.

Eén keer werd ze wakker, midden in de nacht, toen de camper startte en wegreed. Ze draaide zich om, en met een gebed voor John viel ze weer in slaap.

8

Omdat hij niet kon slapen kroop John uit bed en liep op blote voeten door de camper naar de bestuurdersplaats. Onder het gaspedaal was een slijtplek waar zijn hiel precies in paste. Zo reed hij het liefst, schoenen uit, ramen open en frisse lucht in de cabine. De camper was nog warm en benauwd van de hitte van de vorige dag. De gedachte dat hij ook een bed in de koele kelder van Sheila kon uitzoeken liet hem niet los, en hij had liggen woelen tot hij het maar opgaf en de weg opging.

Dat was wel een van de voordelen van een rijdend huis: hij kon een parkeerplaats oprijden en zo lang slapen als hij maar wilde. Die vrijheid, daar kreeg hij energie van. De ronkende motor, de banden op het asfalt en de snelheid gaven hem het gevoel dat alles goed was.

Er stonden nog sterren aan de hemel toen hij over Route 83 door Springs naar het zuiden reed en vervolgens afboog naar het oosten op Route 24. Hij kon het silhouet van Pikes Peak in de verte zien met een rood waarschuwingslicht voor laagoverkomende vliegtuigen. De lucht was fris, en hij stak zijn hand uit het raam om de wind te voelen, zoals een kind dat doet. Volgens de weersverwachting reed hij rechtstreeks een oven in. Sommigen zeiden dat dat kwam door het broeikaseffect, maar dat betwijfelde hij. Zomer was zomer en tornado’s en orkanen waren er volgens hem elk jaar. Dat kwam heus niet doordat hij in een camper reed en geen statiegeldflessen inleverde.

Hij had de route zorgvuldig uitgestippeld met behulp van de versleten kaart die in een houder op het dashboard zat. Hij had inmiddels nog maar zo weinig geld dat het lastig werd om genoeg benzine te kunnen kopen voor de reis naar Arkansas. Het onderdeel voor de camper was een flinke aanslag op zijn budget geweest, en als hij het over zou kunnen doen, zou hij niet half zo veel vlees hebben gekocht voor de barbecue. Maar dat was toch het minste geweest wat hij voor Sheila en Taylor kon doen, na alles wat ze voor hem gedaan hadden.

Hij dacht aan Sheila toen hij het prairiegebied ten oosten van de Rocky Mountains bereikte, een vlak, dor landschap met hier en daar een paar boerderijen en wat langhoornrunderen. Hij had altijd zijn best gedaan om een eventuele relatie te vermijden; hij wilde nergens wortel schieten onderweg. Niet dat hij geen geschikte vrouwen was tegengekomen – dreigende verliefdheden, stormen voor de kust van zijn hart – maar geen van hen was hem zo nabij gekomen als Sheila. Het was moeilijk om weerstand te bieden aan haar vriendelijkheid en zorgzaamheid nu hij juist zo kwetsbaar was. En ze had gelijk wat June Bug betrof. Het was niet goed voor het kind om altijd onderweg te zijn. Maar er kleefden nadelen aan een geregeld leven.

John begreep wel dat er meer speelde dan alleen een moeder vinden voor June Bug. Hij voelde iets aan hem trekken, diep vanbinnen. Sheila was niet zijn ideale vrouw; iets te klein, te slonzig. Toch had hij de vonk gevoeld toen ze zijn arm had aangeraakt. Hij had haar in zijn armen willen nemen en zich tegelijkertijd uit de voeten willen maken. Het was een chaos in zijn hoofd. Te ingewikkeld. Onder het rijden dwaalden zijn gedachten af naar een leven in Colorado, met een gezin. Iets wat hij nooit echt had meegemaakt.

De lucht in het oosten werd iets lichter, en toen hij bij de grens van Kansas kwam, begonnen de wolken golvend op te lossen als een grote, zich ontplooiende vlag. De zon bescheen de onderkant van de wolken met een gouden glans, waardoor er gele, witte en gouden ribbels ontstonden. Alsof hij een droomlandschap binnenreed.

Ergens tussen de staatsgrens en de stad Hays begon de vermoeidheid hem parten te spelen. Hij reed het parkeerterrein van een verlaten benzinestation op, zette de motor af, liep een rondje rond het gebouwtje om zijn benen te strekken en deed een plas in het gras. Hij nam wat ijs uit de koelbox en wreef dat over zijn gezicht terwijl hij de omgeving bekeek. Alles was er vlak en het was heet; compleet anders dan de wereld die hij achter zich had gelaten.

Uit de verte kwam het geluid van zoemende banden: de lokroep van de weg klonk weer. John had zich vaak afgevraagd hoe June Bug en hij het als truckchauffeur zouden doen. “Je hebt wel veel minder ruimte om in te wonen,” had ze gezegd. “Maar je krijgt meer van het land te zien en ze betalen je ervoor.”

Haar ogen begonnen altijd te glimmen als ze zo’n inval kreeg. Ze zag het helemaal voor zich, wist wat zijn volgende vraag zou zijn, welke bezwaren hij zou opperen. Maar sommige bezwaren kon ze niet voorzien. Er was iets wat zij niet wist, en hij vroeg zich af of hij ooit de moed zou kunnen opbrengen om het haar te vertellen. Door hun verblijf in Colorado was alles weer boven gekomen. Ze had er recht op te weten wat er was gebeurd en wie ze was. Hij was zich daarvan bewust. Maar dat zou ook weer nieuwe vragen geven. Bijvoorbeeld de vraag of ze nog van hem zou houden als ze wist hoe het zat.

Hij pakte nog wat koels te drinken en dwong zichzelf wakker te blijven toen hij de snelweg weer opreed. Hij volgde de geelgemarkeerde route op de kaart van Hays naar Salina. Daar zou hij afbuigen naar het zuiden.

Voor het eerst sinds jaren was John alleen onderweg. Hij bedacht hoe de twee zouden zijn opgestaan en samen lachend aan het ontbijt zaten, terwijl ze zich afvroegen waar hij zou zijn.

De banden rolden verder. Hij passeerde een paar vrachtauto’s. Twee mensen in een auto met nummerplaten uit New Mexico, zo volgepakt met kleren dat de ramen bijna leken te barsten. Nog een stel in een auto. De vrouw had haar voeten op het dashboard gelegd, haar hoofd leunde tegen het raam, open mond, de ogen gesloten.

Hij keek uit het raam en zag een boer op een tractor, stof opwervelend. Een auto racete over de oprit; iemand die te laat was voor zijn werk. Of misschien een jongere die wilde kijken hoe snel hij kon. Hij reed onder een viaduct door en zag een man rokend tegen de leuning staan kijken naar het naderende verkeer.

De aanblik van die man bracht de verslaving even terug waarmee hij jaren geleden gestopt was, van de ene op de andere dag. Een nacht in juni had hij het laatste trekje van een Winston genomen. Die nacht was hij gestopt. Had hij het alleen voor zichzelf gedaan, dan was het hem vast niet gelukt. Maar hij had zo vaak over meeroken gehoord dat hij had besloten te stoppen toen het meisje in zijn leven kwam. Hij was een paar keer onderuitgegaan, maar kon er trots op zijn dat hij nooit had gerookt waar zij bij was.

Ze had voor veel veranderingen in zijn leven gezorgd. Hij had nieuwe levenslust gekregen, onder andere.

∗

Sheila rekte zich uit toen de eerste stralen van de morgenzon de kamer in een gele glans zetten. Walter zat al klaar, alert, kwispelend; zijn lippen vol verwachting puffend en de ogen heen en weer schietend. Grappig dat zoiets eenvoudigs als naar buiten mogen hem zo enthousiast maakte. Dat was nu eenmaal zijn leven. Ze pakte haar badjas en stond op.

“Vooruit dan, als je maar zachtjes doet,” fluisterde Sheila.

De hond schoot de trap af, de nagels krassend over de hardhouten vloer in de hal en zijn poten wijduit tot hij bij de deur was. Daar bleef hij jankend staan tot zij de deur opende en hem naar buiten liet. Hij rende naar zijn lievelingsplekje in de tuin en lichtte een poot op.

Ze deed water in het koffiezetapparaat, schepte koffie in het filter, zette de machine aan en ging naar het toilet. Ze bekeek haar gezicht vanuit verschillende hoeken in de spiegel terwijl ze haar handen waste. Ze had een paar rimpels rond haar mond; ze schrok ervan hoezeer ze op haar moeder ging lijken. Niet dat haar moeder lelijk was, helemaal niet, maar Sheila vond het nog wat te vroeg voor de omalook.

Walter krabbelde aan de achterdeur en Sheila liet hem in het huis. “Wie heeft er honger? Wie heeft er hier honger?”

De hond plaste bijna op de vloer van opwinding. Hij kwispelde met zijn staart en schuifelde snuivend in het rond terwijl zij wat brokken in een metalen kom strooide.

Ze vulde zijn waterbak bij, zich afvragend of June Bug wakker zou worden van het geluid. Eigenlijk verbaasde het haar dat ze niet al naar beneden was gekomen.

Sheila liep snel door de keuken naar haar kantoor en keek in de printer. In de papierlade lagen drie vellen, afgedrukt met enkele regelafstand, en haar hart maakte een sprongetje. Ze wilde het artikel met volle aandacht lezen, dus legde ze de papieren ondersteboven op tafel, schonk een kop koffie in en viste een halve meloen uit de koelkast.

Terwijl ze ging zitten maakte ze plannen voor het ontbijt; ze rekende uit hoeveel tijd het zou kosten om roereieren te maken en spek en pannenkoeken te bakken. Ze had pannenkoekenmix waar alleen water bij hoefde, dus ze kon eraan beginnen zodra ze de voetstappen van June Bug hoorde. Ze kon best wel even lezen.

Ze draaide het eerste vel om.

∗

Kleine illusies

Misschien zijn het de cadans en het geluid van de weg die mijn dochter en mij zo aantrekken tot die witte stippellijn. Misschien ook de bevrijding van alles wat permanent is. Of dat elke dag onzeker is, je bij het ogenblik leeft en daar ten volle van kunt genieten. Om deze en nog duizenden andere redenen hebben wij gekozen voor een leven als Amerikaanse nomaden, asfaltvagebonden, snelwegzwervers op het kruispunt van het leven met al die banen van asfalt en beton in ons land.

Mijn dochter en ik trekken door Amerika, van Alaska naar Florida, van Maine naar Californië en door alle plaatsen daartussenin, al vanaf dat ze een jaar of twee was. Ze zeggen dat het leven niet bestaat uit het aantal keren dat je ademhaalt, maar uit de dingen die je de adem hebben benomen. Een cliché, maar het is waar. We hebben zo veel gezien dat ik hier onmogelijk alles kan noemen: we hebben buitruggen uit het water zien springen voor de kust van Washington, zijn gaan strandjutten in Florida na een orkaan, hebben de zon bij de Alamo zien opgaan en bij Gettysburg zien ondergaan. Samen hebben we een krans gelegd op de militaire begraafplaats Arlington en de geiser Old Faithful in het Yellowstone-park gezien en dat allemaal voor de prijs van een volle tank en de parkeermogelijkheden bij Walmart.

Het reizen zit mijn dochter in het bloed. Ze heeft geleerd zich snel aan te passen aan een nieuwe omgeving en een ander licht, met niet meer dan een zacht kussen en een goed boek. Leren lezen en schrijven ging vanzelf, door onderweg nummerborden te ontcijferen en een woordenschat op te bouwen met termen als afrit, benzine, eten en motel. Ze is zo leergierig, de motor van haar hersenen draait op volle toeren en ze zal al snel beter kunnen schrijven dan haar vader.

Onlangs vroeg ze me waarom niet iedereen een camper heeft. Hoe kunnen mensen tevreden zijn in een huis op één vaste plek, dat alleen een overstroming van zijn plaats kan krijgen? Waarom willen mensen hun hele leven in dezelfde omgeving blijven en verkassen ze vrijwel nooit? Het komt niet bij haar op dat iemand gelukkig kan zijn in een bestaan op de grond waar hij geboren is of een zelfgekozen plek. Zit er niet ook een vleugje ironie in haar woorden? Want zelf heeft ze vaste grond onder de voeten gekregen te midden van de beweging, op het subtiele ritme van het verkeer, op zoek naar een veranderlijke bestemming.

Ik heb de afgelopen jaren zoemende banden gehoord, gierende remmen en vrachtauto’s die voorbijzoeven in de regen. Vogels die kwetterend zoeken naar voedsel op parkeerplaatsen langs de weg. Maar een geluid dat ons vreemd is, is het kloppen van een mensenhart. Niet het bonken van het orgaan in de borstkas, maar het geluid van hoop dat er vanuit gaat. Ik hoor het in elk woord, bij elke beslissing en elke weg die we inslaan of voorbijrijden. Luisteren naar het hart is iets zeldzaams. We nemen genoegen met klinkers en medeklinkers, reageren op een x of een o, op de enen en nullen van de spraak en de bouten en moeren van zinnen, maar die vertellen ons verder niets over wat vanbinnen zit.

In een poging om te luisteren naar wat er zich onder de oppervlakte afspeelde, heb ik moeilijke dingen gehoord. Verwijtende stemmen uit het verleden. Afkeurende woorden van mensen op wie ik vertrouwde. En daarbovenuit klonk de vragende stem van mijn dochter, die mij duidelijk maakte dat mijn route naar innerlijke vrede weinig uitvalswegen kent. Door aandachtig te luisteren, heb ik ingezien dat thuis niet te maken heeft met een ruimte, niet met beweging en actie, maar met kilometers hart.

Ik ben geen schilder, en ook geen woordkunstenaar. Ik ben al lange tijd geen minnaar geweest, en geen volhouder. Ik kan niet zingen, ik schrijf geen liedjes, zet de vuilnisbak niet buiten en ik heb geen baan van negen tot vijf. Sterker nog, ik kan mijn leven veel beter omschrijven door te zeggen wat ik niet ben. Wat ik bovenal niet heb, is een huis. Ik bezit niet meer dan een bed op wielen, geen thuis maar een rustplaats die altijd weer op een andere plek kan worden gestald. Een draagbaar matras voor als ik uitgeput ben.

De romantiek van de weg begon te verflauwen zodra ik besefte dat mijn dochter groter werd en niet altijd bij mij zou blijven. Dat was een flinke schok. Door haar ontwikkeling heb ik ingezien dat mijn hart ongeneeslijk rusteloos is, met slechts de rust van een zonsondergang onderweg en de troost van een stofwolk boven een korenveld. Ik zwoeg en ploeter over de drukke lanen van de ziel, in verwondering ronddwalend door het verleden, met één wiel in het heden en vol angst voor de toekomst.

Langzaamaan neem ik afstand van die kleine illusies waarmee ik mijzelf kenschets en die mijn rondtrekkend bestaan bepalen. Het leven van een trekvogel mag er idyllisch uitzien van een afstandje, maar wie dichterbij komt, ziet steeds duidelijker hoe benauwd de kleine ruimte is die wij ons huis noemen en dat het linoleum loslaat in de hoeken. Wie wil daarvoor zijn luxe flat-screen-tv en het gemak van zijn wasdroger opgeven?

De kleinste illusie die nog standhoudt, is dat er een moment zal komen van arriveren, een moment waarop ik de sleutel voor de laatste keer zal omdraaien, uit het slot zal nemen en het erop zit. Dat ik thuis zal zijn. Ik ben tot de overtuiging gekomen dat dat in dit leven niet zal gebeuren. Er zal altijd een gevoel zijn van beweging, een streven, een drang om weer verder te gaan.

Op het oog lijkt het dat de overwinteraars uit het noorden in Florida het einde van hun reis hebben bereikt en alleen nog maar wachten. Maar wie ooit heeft geprobeerd om zo’n groep bejaarden voor te zijn in een buffetrestaurant, weet wel beter. Ook bij gepensioneerden is beweging en zijn er plannen voor de toekomst, hoe kort die toekomst in de ogen van anderen ook schijnt.

Heel diep vanbinnen, dieper nog dan in het hart, weet ik dat de tijd met mijn dochter bijna voorbij is. Hoe meer vragen ze stelt, hoe meer ze probeert de zenuwen en pezen van ons leven samen bloot te leggen, hoe meer ik besef dat ik alleen nog zal kunnen voortleven als een zwerver van het hart, niet van de weg. Een vriendin zei me pas dat mijn dochter andere behoeften heeft nu ze in de puberteit raakt. Er is een verandering op komst die onze wereld op zijn kop zal zetten. Ik zou de onschuld van deze jaren zo graag vasthouden, met al die ontdekkingen en verrassingen: lekker vissen in een snelstromende rivier in Montana, samen kijken naar een honkbalwedstrijd op een lentemorgen in Iowa. Wij hoeven niet in de rij te staan voor Disneyland of Disney World. Wij vermaken ons prima zonder hulp van de amusementsindustrie. Maar misschien zijn ook deze genoegens wel kleine illusies.

Wat er ook zal gebeuren, welke keuzes en beslissingen en consequenties de komende dagen zullen brengen, één ding is zeker. Het is niet de volwassene die een kind het leven geeft, maar andersom. Ik heb veel meer gekregen van mijn dochter, June Bug, dan ik haar ooit zal kunnen geven.

En dat is geen kleine illusie.

∗

Sheila had het stuk ademloos uitgelezen. Het was geschreven in een mooie, directe stijl, doorspekt met een vleugje elegantie en diepzinnigheid, maar het sprong wel flink van de hak op de tak. Wie had gedacht dat zo’n stoere, pezige man met spieren als kabels een dergelijk stuk kon schrijven?

Tenzij…

Tenzij het helemaal niet van hemzelf was.

Ze stond op en liep naar de computer. De screensaver was nog actief van de vorige avond; ze had de pc aan laten staan zodat hij zijn artikel kon printen. Ze startte internet en typte zijn naam in een zoekmachine in. Ze kreeg een aantal resultaten: een dichter, een misdadiger, een popzanger, een senator en een gitaarfabrikant. Bovendien was er een Hyves-pagina en een artikel in Wikipedia voor deze naam. Ze bekeek alle hits, maar geen ervan hoorde bij hem, wat haar aan het twijfelen bracht. Voor welke tijdschriften en webmagazines schreef hij dan wel? Het artikel dat hij voor haar geprint had, leek nieuw, of in ieder geval vrij recent. Ze vroeg zich af of zij de vriendin was die hij noemde.

Ze gaf de titel van het artikel op, wat een kledingbedrijf en een aantal leveranciers van goochelspullen opleverde. Daarna typte ze de eerste paar woorden van het artikel in, en trof een dealer in motorfietsen aan; blijkbaar vanwege de trefwoorden ‘cadans’ en ‘geluid van de weg’, maar ook dat had niets met zijn stuk te maken. Misschien was dit artikel nog niet helemaal af en wilde hij het haar laten lezen voor hij het naar zijn opdrachtgever stuurde. Maar waarom kon ze verder geen werk van hem vinden? Ze dacht plotseling aan June Bug, die had gezegd dat hij een pseudoniem gebruikte.

Walter krabbelde aan de achterdeur, hij wilde weer naar buiten. Ze pakte haar mok op, de koffie was inmiddels koud geworden, en opende de deur. Ze hoorde iets op de bovenverdieping. Of waren het alleen de planken die kraakten door de wind en de zon?

Sheila liep naar de trap en tuurde luisterend naar de overloop. Opeens spoelde er een golf van angst door haar heen, onverklaarbaar. Een scène uit een of andere film schoot door haar hoofd. Een camera die iemand volgde die tree voor tree naar boven liep. Was de man die ze had geholpen wel wie hij beweerde te zijn? Of was hij iemand anders? Iets anders?

Ze sprong met twee treden tegelijk naar boven. Haar hart bonkte terwijl ze naar de slaapkamerdeur liep. Ze stond even stil om wat te kalmeren en op adem te komen. Het kwam gewoon van de inspanning, niet omdat ze bang was of wat extra gewicht meesleepte dat ze zo stond te hijgen. Er was heus niks aan de hand, het meisje lag vast gewoon in haar bed.

“June Bug?” vroeg ze zachtjes.

Sheila duwde de klink zachtjes naar beneden en opende de deur. Een bult onder het dekbed. Ze haalde opgelucht adem. Geen bloedspetters op de muren. Geen horrorkamer. Het meisje zat niet met tollend hoofd op de rand van haar bed. Alles was normaal.

Walter blafte. Waarschijnlijk naar een eekhoorntje. Ze liet de deur zachtjes in het slot vallen en zag zichzelf staan in de spiegel op de overloop. Ze streek haar haar naar achteren, maar het was net zo verward als haar gedachten. Ze was blij dat John al weg was, anders had ze moeten kammen voordat hij aan het ontbijt kwam.

Ze wierp een blik op de klok toen ze de hond binnenliet. Het was tijd voor June om op te staan, dus ze begon het ontbijt klaar te maken, terwijl ze zoals gewoonlijk naar het ontbijtnieuws keek. Ze had het lokale nieuws gemist, met het uitgebreide weerpraatje tegen de achtergrond van Pikes Peak. Het weer was hier heel grillig; er werd gezegd dat alleen een uiterst bekwame meteoroloog een goede weersverwachting voor Springs kon geven. Het was inderdaad heel veranderlijk wanneer de wolken over het Sangre de Cristos-gebergte en daarna over de Front Range werden geblazen.

“…met hoge temperaturen rond vijfendertig graden in Springs tot achtendertig graden in Denver,” klonk de stem bij de weerkaart.

Ze brak een paar eieren boven een schaal terwijl de knappe mensen in de mooie studio in New York in beeld kwamen, lachend over iets wat voor het weerbericht was gezegd. Telkens al ze mensen zag lachen met zulke witte tanden kreeg ze het gevoel dat ze buitengesloten werd.

Ze deed wat boter in de oude koekenpan en draaide het gas hoog. Op dat moment stierf het lachen weg en werd de tv-presentatrice plotseling ernstig. Grappig hoe iemand zo snel kon omschakelen.

“Een bijzondere ontwikkeling heeft zich voorgedaan in de zaak van een meisje dat zeven jaar geleden werd vermist in een kleine stad in West Virginia. Vier dagen geleden werd een auto gevonden op de bodem van het stuwmeer bij Dogwood, West Virginia. Wat in de auto werd aangetroffen, zal zeker oude wonden openrijten bij de bewoners.”

De presentatrice keek naar links, waar een video werd getoond van een oude, verroeste wagen die uit het water werd getakeld.

Terwijl er beelden te zien waren van een politieagent die in de auto keek, ging de reportage verder. “De instanties vreesden dat ze het lichaam van het meisje zouden vinden in deze auto, die de afgelopen zeven jaar op de bodem van het meer heeft gelegen. Maar wat ze er aantroffen, werpt echter nieuwe vragen op.”

Er kwam een foto in beeld. Een lachende peuter. Om een of andere reden bracht die foto Sheila van haar stuk.

“De verdwijning van Natalie Anne Edwards werd destijds gemeld door haar moeder, Dana, op een zomeravond zeven jaar geleden. Het meisje zou ontvoerd zijn. Een onbekende had Dana overvallen en haar auto gestolen. Van het kind werd geen spoor meer aangetroffen.”

Korrelige archiefbeelden van een politiebureau met houten lambrisering toonden een jonge vrouw, hooguit twintig jaar, die met rode ogen in de camera keek.

“Ik wil alleen maar mijn kind terug,” zei ze met trillende onderlip. “Laat haar alstublieft vrij als u haar hebt meegenomen. Ze heeft toch niks gedaan?”

“Maar het spoor liep dood,” vermeldde de verslaggever bij de beelden van politieagenten met honden die velden en door bomen omzoomde greppels afzochten. “Natalie Anne leek van de aardbodem verdwenen. Maar deze vrouw, de oma van Natalie, is altijd blijven hopen.”

Een oudere vrouw met grijzend haar en een slappe huid zat aan haar keukentafel. Een koekoeksklok tikte op de achtergrond en een leeg cakeblik stond op een rommelig aanrecht. Onderaan het scherm verschenen de woorden Mae Edwards, grootmoeder. “Ik weet gewoon zeker dat ze nog leeft. Ik geef de moed niet op.”

“Mae heeft een aantal bureaus benaderd die proberen vermiste kinderen op te sporen. Een van hen heeft een foto van Natalie Anne op de computer bewerkt om een indruk te krijgen van hoe ze er nu uitziet.”

Een ei viel op de vloer en spatte tegen Sheila’s benen. Ze steunde tegen de rand van het aanrecht. De keuken leek om haar heen te draaien, alsof ze zich niet op een vast punt kon concentreren. Toen klonk een sirene; de politie, nu al? Hadden ze het zo snel uitgevogeld?

Nee, het was de rookmelder. Sheila verbrandde haar hand toen ze de walmende pan van het vuur nam. Ze stak haar hand onder de kraan terwijl de tranen in haar ogen sprongen. Deels vanwege de pijn, deels omdat ze nu wist hoe het zat.

Maar hoe zat het dan precies?

Ze pakte wat ijsblokjes uit de vriezer, deed die in een plastic zakje en draaide het gas uit.

De rapportage was afgelopen en ze waren weer terug in de studio in New York bij de knappe presentatrice met haar mooie jurk, haar witte tanden en haar perfecte kapsel. Ze sprak met een politieagent bij het stuwmeer. Hij zag er ongemakkelijk uit in het felle licht van de camera. Hij sloeg een paar muggen van zich af terwijl hij de vragen van de mooie presentatrice probeerde te beantwoorden.

Met een kloppende hand bestudeerde Sheila de bewerkte foto toen die weer in beeld kwam. Het leed geen twijfel. Ze wist het zeker. Dat was June Bug. Natalie Anne lag bij haar boven te slapen en haar vader, haar ontvoerder of wie hij ook maar was, was midden in de nacht weggereden.

Ze rende de trap op en gooide de deur open; ditmaal niet zo voorzichtig. June Bug zou toch zeker de rookmelder hebben gehoord. Ze verwachtte haar zelfs bibberend van angst in een hoek van de kamer aan te treffen vanwege het lawaai. Ze had waarschijnlijk nog nooit eerder een rookmelder gehoord.

Maar toen Sheila de kamer binnenliep, lag June Bug nog steeds in bed, als een bult onder het dekbed. Ze schudde het meisje bij de schouder en fluisterde haar naam. Maar ze voelde geen arm onder het dekbed. Het was een kussen, opgevouwen zodat het een schouder leek. Een ander kussen lag eronder gepropt. Sheila sloeg het dekbed terug.

Het meisje – June Bug, Natalie Anne, hoe ze ook mocht heten—was weg.

DEEL 2

9

Hij werd wakker van het geluid van een remmende vrachtauto. Johnson gaapte en strekte zich uit. Toen hij rechtop ging zitten, herinnerde hij zich waar hij geparkeerd had. Een zonnestraal scheen door een gat in het gordijn, pal in zijn gezicht. Een oude vrouw met een wit hondje liep over de parkeerplaats bij het wegrestaurant, op weg naar een strook gras langs het asfalt. Het hondje liep stijf, alsof het net zo veel last had van reuma als zij.

Hij had met zijn kleren aan geslapen, op zijn schoenen na, die hij nu aantrok. Hij klauterde uit de camper en bezocht de wc in het wegrestaurant. Het was al halfnegen, hij wilde geen tijd verspillen. Hij kocht twee koffiebroodjes en een plastic flesje met een oranje vloeistof erin die hij in één teug naar binnen gooide terwijl hij naar de camper terugliep. Hij vond de koffie bij het restaurant aan de overkant lekkerder, dus hij stak de weg over in plaats van met de camper te gaan.

Toen hij terugkwam, was een van de koffiebroodjes verdwenen. Hij keek onder de stoel omdat hij dacht dat het misschien op de vloer gevallen was, maar daar lag het niet. Wie stal er nu één koffiebroodje, vroeg hij zich af. “Zeker iemand met veel honger,” mompelde hij.

Hij reed de snelweg op en zocht de radiostations af, langs praatprogramma’s en agrarische weerberichten. June Bug en hij luisterden altijd graag naar lokale zenders met kleine budgetten. Tieners die probeerden ouder te klinken om volwassen over te komen. Oudere mannen uit afgelegen gebieden met weinig carrièremogelijkheden. Radiokerkdiensten op zondagmorgen, waarbij de zangers zich rond één enkele microfoon verdrongen, onder valse gitaarbegeleiding. En dan gevolgd door een opzwepende preek.

Ze hadden erg moeten lachen om een bepaalde predikant met een krakende drankstem. Het klonk bijna alsof een kikker al kwakend uit het hoofd geleerde Bijbelgedeelten voordroeg. Zijn vrouw vulde de adempauzes in zijn georakel op met bemoedigende kreten. Het betoog van de dominee werd steeds heftiger, en de woorden van zijn vrouw ook, tot ze gelijktijdig begonnen te krijsen, als een pan water die aan de kook kwam, schuimend en opstotend naar een climax met een van Bijbelteksten, newage-geneuzel en willen-is-kunnen-theologie.

Het stel fascineerde hen zo dat ze hun kerk opzochten, die ze aantroffen in een achterbuurt vol leegstaande winkelpanden. Ze parkeerden aan de overkant van de straat en aten hun brood op, opverend bij elke naderende auto. Na een paar uur wachten stopte er een glimmende Lexus met twee mensen erin. De ‘leraar’, een dunne man in een duur pak, stapte uit aan de passagierskant terwijl hij gebaarde naar zijn vrouw. Zij schudde van nee en hief haar vinger naar hem op terwijl ze zich met veel moeite achter het stuur vandaan wist te wurmen. De auto helde over door haar gewicht en zakte weer terug toen ze eruit was.

“Zijn dat ze?” had June Bug gezegd. “Ik had ze me heel anders voorgesteld.”

“Het valt altijd een beetje tegen,” had hij geantwoord. “Radiomensen zien er nooit zo uit als je had gedacht. Daar kun je zeker van zijn.”

Johnson dacht na over het stel terwijl hij de snelweg volgde, vol nieuwe energie door de hete koffie. Hij moest denken aan June Bug. Wat zou ze nu doen? Zou Sheila iets leuks hebben bedacht voor vandaag? Ze zouden nu wel uit bed zijn. Sinds die nacht waarin alles anders was geworden voor June Bug en hemzelf, waren ze altijd samen geweest, vrijwel elk moment van de dag. En ‘s-nachts waren ze nooit meer dan een paar meter van elkaar verwijderd. Het was vreemd om haar stem niet te horen, haar zachte, hoge stemmetje als ze zong terwijl hij over een brug reed.

Het was bijna lunchtijd toen hij de grens met Oklahoma passeerde. Zijn maag rammelde en hij had stijve benen. Het was een paar weken geleden dat hij voor het laatst zo’n groot stuk had gereden, en hij besloot om nog even door te gaan. Bij elke afrit keek hij welk benzinestation en welke restaurantketens er waren en telkens besloot hij om de volgende afrit te nemen, nog een paar kilometer verder. Er was wel een wc in de camper, maar die spoelde niet goed door, dus die was eigenlijk voor noodsituaties.

Tussen twee afritten in kreeg hij het moeilijk, en hij vroeg zich af wat hij zo nodig probeerde te bewijzen. Toen hij een plek zag onder een viaduct waar hij goed kon parkeren, zette hij de camper aan de kant, rende naar de kleine wc en deed het deksel open. De pot was halfvol, wat niet kon kloppen; deze wc hadden ze al weken niet gebruikt. Hij dacht hierover na terwijl hij zijn behoefte deed. Hij wilde nu wel dat hij de spoelbak had gerepareerd toen hij nog bij de Walmart stond.

Johnson reed weer op de snelweg, controleerde de brandstofmeter en keek uit naar het eerstvolgende wegrestaurant. Zonder erbij na te denken noemde hij hardop de naam van de rivier die hij passeerde. Grinnikend bedacht hij dat het net leek alsof hij June Bug TH fly away’ hoorde zingen in haar slaapplaats boven zijn hoofd. Ze zou het liedje onophoudelijk zingen, meestal het refrein, of alleen het eerste couplet, totdat ze de rivier over waren. Telkens wanneer ze een brug naderden, probeerde hij haar af te leiden, ergens anders over te praten, maar ze had het altijd door. Ze zag alles.

Op een dag, na een lange tocht, kwamen ze aan in Memphis en bij de aanblik van de lange brug over de Mississippi was ze in paniek geraakt.

Hij had de auto aan de kant gezet en was op zijn hurken voor haar gaan zitten. “Lieverd, rustig maar, Jezus zorgt wel voor je, oké?”

De tranen waren in haar ogen gesprongen en haar onderlip trilde.

Hij veegde een sliert haar uit haar gezicht en nam haar kin in zijn hand. “Weet je wat we doen? We gaan een liedje zingen.”

June Bug had hem aangestaard. “Wat voor liedje?” had ze ten slotte gevraagd.

Hij had het bandje opgezet en het eerste couplet afgespeeld, meezingend met zijn diepe keelklanken totdat ze de melodie kende. “Mooi. Nog een keer.” Hij spoelde het bandje terug en ze begon mee te zingen terwijl hij weer op de chauffeursplaats kroop.

“Nu doe je je ogen dicht en je zingt het lied mee. Voor je het weet zijn we aan de overkant,” zei hij.

Ze kneep haar ogen zo stijf dicht dat hij bang was dat er een ader zou barsten. Het kinnetje op de borst, trillende lippen, bibberende armen. Hij zette het geluid zo hard dat het de hele cabine vulde.

Toen het lied was afgelopen, hield ze haar ogen gesloten. “Mag ik ze nu opendoen?”

“Kijk maar,” zei hij.

Langzaam keek June Bug uit het raam. Daarna trok ze haar autogordel los, sprong op zijn bed en deed het gordijn open.

“We zijn er voorbij! Het is gelukt!” Ze rende terug naar voren. “Het werkt echt.”

“Werkt altijd,” zei hij. “Telkens als je een brug ziet aankomen, doe je gewoon je ogen dicht en zing je alle coupletten en je zult zien dat we aan de overkant zijn voor je klaar bent.”

Vanaf dat moment hoefden ze maar een viaduct te naderen of hij hoorde haar al roepen, waar ze zich ook in de camper bevond. “Bandje! Zet het bandje op.” Hij had er een speciaal plekje voor gereserveerd, boven de zonneklep. Telkens als ze het liedje hadden gedraaid, spoelde hij de band weer terug naar de goede plek, voor de volgende keer.

Op een dag drukte hij de terugspoelknop in, waarna het apparaat een knarsend geluid liet horen en niks meer wilde doen. Hij drukte op uitwerpen, maar er gebeurde niets. Later die avond wrikte hij gewapend met een zaklantaarn en schroevendraaier het bandje uit het apparaat. De tape viel krullend over het dashboard. Hij had nog geprobeerd om de spoel weer op te winden, maar zonder resultaat.

De volgende dag doorzocht hij wanhopig de bakken van een kringloopwinkel, en bracht haar toen maar voorzichtig op de hoogte.

“Ik wil mijn bandje,” zei June Bug met de tanden op elkaar en een gespannen gezichtje.

“Lieverd, ik heb het niet. Het is kapotgegaan.”

“Ik wil mijn bandje.”

“We zoeken een nieuwe. Bij de volgende brug zingen we gewoon samen.”

Ze schudde haar hoofd. “Ik wil mijn bandje. Pak het bandje.”

Hij legde het nog een keer uit tot haar gezicht rood aanliep. Ze sloeg haar handen voor haar ogen en daar kwamen de tranen; ze trokken vieze sporen over haar armen.

“Luister, June Bug…”

“Dan werkt het niet,” snikte ze. “We hebben het liedje nodig.”

Johnson nam haar in zijn armen. “Wat is er, schat? Waar ben je zo bang voor?”

Hij wist precies waarom ze bang was. Als geen ander. Haar angsten waren de tegenhangers van die van hemzelf: voor het verleden, de dromen, de herinneringen, de verschrikkingen van de nacht. Hoeveel nachten had hij niet naar haar kreten liggen luisteren, terwijl hij wakker probeerde te blijven om zijn eigen herinneringen te ontvluchten?

“Als we over een brug rijden, denk ik altijd dat we gaan vallen,” zei June Bug. “Ik ben bang dat we naar beneden gaan en ik wil niet onder water. Dan komen we er niet meer uit.”

Hij trok haar dichter tegen zich aan en voelde haar snikkende lijf trillen. “Dat gebeurt heus nooit. Dit zijn heel sterke bruggen. Ze kunnen alle vrachtwagens en auto’s dragen die je er maar op kunt zetten.”

“Het is wiebelig als we erover rijden.”

Johnson knikte. “Dat is normaal, speling noem je dat. Maar dat betekent niet dat de brug gaat instorten. Er rijden al jaren mensen over die bruggen. Je hoeft je echt geen zorgen te maken.”

“En toch denk ik altijd dat we gaan vallen,” zei June Bug, in een laatste, vergeefse poging. “Het kan me niet schelen. Ook al is het de sterkste brug ter wereld, toch denk ik dat. Ik wil niet in het water vallen. Ik wil niet vast komen te zitten.”

Telkens weer die nachtmerries. Angstzweet. Nachten waarin ze riep in haar slaap en trapte tot haar benen in haar deken verstrikt zaten. Daarom kocht hij een slaapzak voor haar. In die eerste paar maanden, ongeveer een jaar nadat ze bij elkaar waren gekomen, had hij met haar op schoot gezeten, opgekruld in haar Doornroosje-slaapzak, tot ze in slaap viel. Hij had haar voorgelezen. Ze had de woorden op de bladzijde gevolgd tot haar ogen zwaar werden. Maar dan kwam er een nieuwe angstaanval en las hij weer verder. Totdat ze eindelijk sliep, en hij haar in het bed boven de cabine kon leggen en de stang ervoor schuiven, zodat ze er niet uit zou rollen.

Ze gilde als een sirene. Het ging door merg en been. Alsof alle angst van de wereld in die kleine longen lag opgesloten. Meestal waakte hij bij haar en probeerde hij te voorvoelen of er een zware nachtmerrie aankwam. Maar de ergste nachten kwamen altijd onaangekondigd. Hij zat bijvoorbeeld buiten, in zijn goedkope tuinstoel met een biertje en een sigaret, en keek naar de sterren of naar de honden die rondscharrelden bij de vuilnisbakken. En dan, juist op het moment dat zijn lichaam hem vertelde dat het tijd was om naar bed te gaan en hij zeker wist dat ze zou doorslapen, hoorde hij het snikken dat een nachtmerrie aankondigde.

Op een nacht maakte ze zo veel lawaai dat de campinggasten dachten dat er iemand vermoord werd. Een paar mensen kwamen naar hen toe rennen en bonkten op de deur totdat hij hen kwam geruststellen, het was maar een enge droom.

“Heb je haar echt geen pijn gedaan?” vroeg een vrouw die haar nek uitstrekte om het meisje te bekijken dat als een aapje om zijn nek hing.

“Ik zou nooit een vinger naar dit lieve kind uitsteken,” zei hij. Hij moest overtuigend hebben geklonken, want de vrouw en de anderen gingen weg. June Bug klampte zich aan hem vast.

Hierna besloot hij om nooit meer zo dicht bij de andere campers te gaan staan. Hij zou de afgelegen plekken uitkiezen of campings helemaal maar vermijden. En toen de generator het uiteindelijk begaf, overnachtte hij voortaan op parkeerplaatsen van supermarkten wanneer ze onderweg waren; hij stippelde zijn route uit van stad naar stad.

Deze verschrikking hield twee jaar aan, soms wat minder maar altijd op de achtergrond aanwezig, als bij een golfspeler die zijn effectslag niet goed beheerste en nooit wist wanneer hij de bal de bomen in zou jagen. Johnson had moeite met slapen; altijd alert op een nieuwe huilbui liet hij haar meestal in haar slaapzak naast hem slapen. Zo kon hij haar makkelijker kalmeren.

Soms hoorde hij haar zingen in haar slaap: het liedje dat haar hielp als ze een brug over gingen, het lied tegen het kolkende water en tegen het vallen. Hij had overwogen om slaaptabletten voor kinderen te proberen, maar had dat idee verworpen. Haar leven was zo al ingewikkeld genoeg.

Ook nu hoorde hij in gedachten haar stem zachtjes zingen, in het kussen gesmoord, een geluid zo vertrouwd als de branding van de oceaan of het kletteren van supermarktkarretjes die buiten bij het parkeerterrein door een tiener in elkaar werden geschoven. Dit was de achtergrondmuziek van hun leven, en of hij nu wilde of niet, hij kon het niet van zich afschudden.

Hij moest weer denken aan de tekst van Til fly away’. Hij had dat lied voor het eerst gehoord in de werkplaats van zijn oom. Het was maar een klein gebouwtje van golfplaten, met slechts ruimte voor de Ford F-150 aan de ene kant en het gereedschap, de zagen en een werkbank in de andere hoek. Zijn oom had een nasale, blikkerige stem, aanzwellend en afnemend als een bergstroom die tegen zijn oevers beukt.

Soms zat hij buiten bij de sering te luisteren naar het gepraat en gelach in de werkplaats, of naar een duet tussen een slecht gestemde banjo en de akoestische gitaar van zijn oom, die hij een keer had gewonnen tijdens zijn wekelijkse pokeravondje door een werknemer van het energiebedrijf te verslaan. Zijn oom bewaarde het instrument in een gitaarkist met fluwelen voering, naast zijn wapenrek, en haalde hem alleen voor speciale gelegenheden tevoorschijn.

∗

Op een dag is dit leven over, dan vlieg ik weg.

∗

Naar het hemelhuis van God daarboven, vlieg ik dan weg.

∗

Sommigen konden hierin alleen vluchtgedrag horen; een poging om zich te bevrijden van aardse kluisters en de pijn van de realiteit. Maar dit lied betekende zoveel meer; meer dan iemand ooit uit een boek of krant kon leren. Dit was het volkslied van zijn leven, een klaagzang die elke vezel van zijn bestaan doortrok. In deze woorden kwam alles samen: de onbekende soldaten en de schaduwen uit zijn jeugd, de onbeschrijflijke eenzaamheid die hij had ervaren bij alles wat het leven te bieden had, het beste en het slechtste.

∗

Als de schaduwen zijn opgelost, dan vlieg ik weg. Net een vogel, uit zijn kooi verlost, zo vlieg ik weg.

∗

In de garage van zijn oom rook het naar verschaald bier en zaagsel. Er klonk gelach van echte mannen. Hengels aan de muur. Een foto van soldaten in Korea. Metalen krukken, vastgeschroefd in de vloer. Een kruis. En een hartelijkheid die Johnson nooit voor mogelijk had gehouden. Volgens hem was dit het echte leven: vrienden hebben, hen kennen en door hen gekend worden. En kunnen uiten in muziek wat niet met woorden kan worden gezegd. Het zijn maar een paar moeilijke dagen, zegt het liedje, en dan vlieg je weg naar een land van eeuwige vreugde.

Hij schudde de herinneringen van zich af en deed een ander bandje in de cassetterecorder. Hij had een verzameling country-and-westernmuziek; allemaal bandjes die hij had gekocht op vlooienmarkten en in kringloopwinkels, verbleekt door de zon en stoffig van ouderdom. Hij had van alles, van Willie Nelson en Trisha Yearwood tot Glen Campbell. Hij schroefde het volume op en draaide zijn raam helemaal omlaag totdat de wind zo hard door de cabine gierde dat hij de galmende stemmen bijna niet kon verstaan. Hij trapte het gaspedaal zo diep mogelijk in en reed de laatste heuvels van Oklahoma over, op weg naar Arkansas.

10

Sheriff Hadley Preston was niet alleen handig in het op afstand houden van de pers, maar ook nog eens een slagvaardige agent. Mae en Leason Edwards probeerden hem zo goed mogelijk te helpen hun dochter te vinden, maar ouders hebben nu eenmaal niet alles in de hand, zeker de keuzes van hun kinderen niet. Daar wist Preston alles van.

Zijn eigen dochter was op haar vijftiende weggelopen met een jongen, haar grote liefde, meende ze. Preston had drie dagen lang naar hen gezocht en ze uiteindelijk gevonden in een motel in Myrtle Beach, na een tip van een vriend van de jongen. In hun gezin noemden ze dat later maar ‘hun vakantiehuisje aan het strand’, ook al spraken ze er zo min mogelijk over. Zijn dochter was zwanger geraakt, en na veel strijd en tranen had ze besloten het kind te laten adopteren.

Ze was wat tot rust gekomen, had eindexamen gedaan en was een universitaire opleiding gaan doen, waarna ze een baan in de public relations in Charleston had gevonden. Ze verdiende goed en leek nu vrienden te hebben die om haar gaven.

Vandaar dat nu Preston op zoek was naar de vrouw die hun negorij zeven jaar geleden op de wereldkaart had gezet en dat nu weer deed, zijn gedachten uitgingen naar zijn eigen dochter en naar wat er met haar zou zijn gebeurd als ze haar leven niet op de rit had gekregen. Hij en zijn vrouw hadden hun handen vol gehad aan haar tijdens haar tienerjaren. Zijn functie als vooraanstaand burger en autoriteit had daarbij ook niet geholpen.

‘s-Nachts sloop ze het huis uit. Ze ging om met verkeerde vrienden. Telkens als de telefoon overging, stokte de adem in zijn keel, bang dat ze haar hadden opgepakt of in een autowrak in een ravijn hadden aangetroffen. Ze leefden voortdurend in angst tot ze van school ging; een angst die nog heviger werd toen hij haar bij de universiteit afzette.

Maar daar was iets gebeurd. Ze ontmoette nieuwe mensen en werd opgenomen in hun christelijke vriendenkring. De brief die ze hem had gestuurd, bewaarde hij nog steeds in de bovenste lade van zijn nachtkastje. Daarin schreef ze hoe dankbaar ze was voor zijn onvoorwaardelijke liefde en dat ze blij was met haar ouders. Ze had een goede man ontmoet en was met hem getrouwd. Hij had nu twee kleinkinderen. Zo zie je maar: je moet altijd wachten tot de wedstrijd is afgelopen en het niet in de rust al opgeven.

Hoewel Mae niet wist waar ze verbleef, lukte het Preston om Dana Edwards te vinden. Ze woonde met haar huidige vriend in een driekamerwoning in Winfield, vlak bij de snelweg en op loopafstand van een vrij grote slijterij. Hij probeerde de media voor te zijn.

Verfschilfers dwarrelden van de deur toen hij aanklopte. Hij hoorde gestommel in huis; een stoel kraste over het zeil, gevolgd door gevloek. Een verwilderd gezicht keek uit het raam, waarna het gordijn weer dichtging. Ze had moeite om overeind te blijven toen ze de deur opendeed en moest leunen tegen de deurpost. De keukentafel achter haar was bezaaid met pizzadozen en lege flessen. Het rook in huis naar schimmel en haar adem deed hem zijn hoofd afwenden.

Ze droeg een losvallend T-shirt en badstof pyjamashorts, maar Preston kon aan haar armen en benen zien hoe verschrikkelijk mager ze was. Haar vettige, rode haar hing in sliertjes om haar hoofd. Haar haveloze toestand leek haar echter niets te kunnen schelen. De gelijkenis in haar gezicht was overduidelijk: ze had dezelfde aparte mond en ogen als Mae. Als twee druppels water, zogezegd.

“Dana. Dat is lang geleden.”

Ze gaapte en keek naar zijn penning en daarna naar zijn gezicht. “Wat is er aan de hand?”

“Je moet met me meekomen. Het gaat over je dochter.”

Ze knipperde met haar ogen, alsof ze hem niet goed verstaan had, of zelfs was vergeten dat ze een dochter had. “Natalie? Hebben jullie haar gevonden?”

“Je moet even meekomen. Trek eerst iets behoorlijk aan. Ik wacht in de auto.”

Dana verdween in het donker en kwam een paar minuten later naar buiten op een paar versleten sandalen die zo dun waren als een stuk karton. Ze had een trui met lange mouwen aangetrokken over het T-shirt en een kam door haar haar gehaald, wat de zaak alleen maar verergerd had. Ze vouwde haar armen voor haar borst en bedankte hem toen hij het portier voor haar openhield.

Hij reed de kronkelende tweebaansweg op en ze passeerden een park, een meer en heuvels zo groen dat de kleur eraf leek te spatten. De zon stond inmiddels hoog aan de hemel en hij zette de airconditioning aan.

“Zeg het maar als het te koud wordt op de achterbank,” zei hij.

“Hoe heb je me gevonden?”

Preston keek in de achteruitkijkspiegel. “Ik verdien niet voor niets zo veel. Half mens, half speurhond, snap je?”

Dana keek uit het raampje zonder te lachen, handenwringend als een oude vrouw die haar kat kwijt was. “Ik heb het op het nieuws gezien. Al die verslaggevers en cameras. Hoe hebben jullie de auto gevonden?”

“Een duikteam. Kun je het je voorstellen: sportduikers in de bergen?”

Ze zat ergens op te broeden, en hij gaf haar de gelegenheid terwijl de radio af en toe krakend de stilte vulde.

“Zat ze niet in de auto?”

“Nee. Wel het autozitje, maar geen lichaam.”

“Kan het na al die tijd niet gewoon zijn…opgelost? Of dat iets het opgegeten heeft?”

Preston was een poosje stil na haar woorden, en dacht na over haar woordkeuze: ‘het’ in plaats van ‘zij’ en ‘haar’. “Misschien. Maar dan zouden we toch kledingresten of botten hebben gevonden. De auto was schoon. We hebben wel een dekentje gevonden en een knuffeldier.”

Dana’s gezicht vertrok en ze drukte haar handpalmen tegen haar ogen, alsof ze een opkomende migraine wilde terugduwen. Of misschien een herinnering die telkens terugkwam. Ze had een verzekeringspolis gehad die ze na een paar jaar had verzilverd, maar Preston vermoedde dat dat geld snel op was geweest. Ze streek een hand langs haar ogen en keek uit het raam. “Die vent moet haar meegenomen hebben. De man die mijn auto gestolen heeft. De smeerlap. Wie doet zo’n klein kind zoiets aan?”

Hij keek nog eens in de achteruitkijkspiegel. Haar gezicht was gespannen en broodmager. De ogen stonden vlak. Haar jukbeenderen tekenden zich scherp af boven haar ingevallen wangen. De huid vaal in het zonlicht. En zo dun. “Je moeder is altijd blijven geloven dat je dochter nog leeft.”

“Mijn moeder,” zei Dana honend. “Ze heeft Natalie vier jaar lang op een gebedsketen geplaatst totdat ze haar vroegen ermee te stoppen. De mensen raakten er overstuur van. Ik weet zeker dat ik er nog steeds op sta.”

“Geef ze eens ongelijk.”

“Alsof al dat bidden wat oplevert. Die mensen denken dat God een kapotte lever geneest of hun aambeien verschrompelt. Ze doen echt alles met een handoplegging.”

Preston onderdrukte een glimlach. Hij zag een jongen zonder helm op een brommer rijden. Hij zou graag willen stoppen en het joch een flinke uitbrander geven, hij eindigde zo nog op het kerkhof. Maar hij wilde zo snel mogelijk met Dana naar het bureau.

Hij was de bocht nog niet om toen hij de camerawagens zag, en riep naar Dana dat ze moest bukken.

“Hoezo?”

“Als je niet alle journalisten aan deze kant van de Mississippi achter je aan wilt krijgen op die teenslippers, kun je beter gaan liggen.”

Ze dook onder en Preston passeerde de wagens. De cameramensen stonden in een groepje espresso of cappuccino of wat ook maar te drinken. Hij begroette ze met een joviaal ‘hoi, hoi’, zoals mensen verwachten van iemand uit een provinciegat en glimlachte zo verlegen mogelijk naar ze toen hij parkeerde bij de achterdeur.

Hij loodste Dana naar binnen, de verhoorkamer in, die tegelijk dienstdeed als eetzaal. Mike, zijn hulpsheriff, zat er met zijn voeten op tafel een boterham te eten terwijl hij in zijn mobieltje sprak. Toen hij Dana en Preston zag aankomen, viel hij bijna achterover en ging snel de kamer uit.

Preston haalde een kop koffie voor Dana. Hij ging tegenover haar zitten terwijl zij een slokje van het zwarte vocht nam.

“Waarom konden we niet bij mij thuis praten?” vroeg Dana. “Waarom moest ik hier komen?”

“Ik probeer een paar zaken uit te vogelen. Ik hoop dat jij me kunt helpen.”

“Ik heb de politie alles al verteld wat ik weet. Een miljoen keer al.”

Preston knikte. “Toch wil ik het nog even doornemen. Wist Natalie dat jullie die avond met de auto weggingen?”

Dana sloeg haar ogen neer en hield haar hoofd schuin. “Ik kon geen oppas vinden. Ik ben naar de kroeg gegaan. Heb er wat gedronken. Ze was in slaap gevallen toen ik ernaartoe reed, en ik ben om de paar minuten gaan kijken. En…”

“Met wie had je afgesproken?”

“Dat weet je allemaal toch al? Met niemand in het bijzonder. Ik had dorst. Moest er even uit. Het is toch niet verkeerd om wat te gaan drinken? Ga je me nou arresteren of zo?”

“Het is niet mijn bedoeling om jou klem te praten, Dana. Ik ben alleen op zoek naar een paar antwoorden.”

Ze hield het koffiebekertje met beide handen vast en sloeg haar benen over elkaar. Een paar losse haarstrengen vielen over haar gezicht en bedekten een oog. “Sheriff, ik heb al zeven jaar geen enkel idee. Ik zou niet weten waar ik mee zou kunnen helpen.”

Preston leunde voorover; zijn leren holster kraakte. “Ik kreeg gisteren een telefoontje over iemand die hier vroeger in de buurt woonde. Ze zeiden dat diegene die avond in de kroeg was. Hij heeft het een en ander gezegd waardoor het vermoeden is ontstaan dat hij meer weet dan hij zeven jaar geleden kwijt wilde.”

Dana veerde op. “Over wie heb je het?”

Preston pakte een politiefoto uit zijn borstzakje en liet die zien. Het gezicht van de man was bijna net zo ingevallen en schraal als dat van haar. “Herinner je je hem?”

Ze keek aandachtig. Geen glimp van herkenning. Ze floot zachtjes en schudde haar hoofd. “Ik vergeet nooit een gezicht, maar dit is er een dat je niet graag onthoudt. Wie is deze engerd?”

“Graham Walker.”

“Familie van de Walkers uit Sissonville?”

Preston haalde zijn schouders op. “Geen idee. Hij is hier in de buurt naar school gegaan. Heeft zich wat problemen op de hals gehaald en is naar Ohio vertrokken. Nu is hij weer terug.”

“Wat voor problemen?”

Preston keek Dana strak aan. “Ik heb je niet hierheen gebracht om mij te ondervragen.”

“Misschien herinner ik me meer als je wat vertelt.”

“We zijn een aanhoudingsbevel aan het regelen en dan gaan we hem oppakken.”

“Hebben jullie wat van hem in de auto gevonden? DNA of iets dergelijks?”

“Daar kan ik niks over zeggen.” Preston leunde weer voorover tot de tafel verschoof door zijn gewicht. “Maar alles wat je ons zou kunnen vertellen wat ons kan helpen hem te ondervragen, is welkom.”

Dana pakte de foto op en bekeek hem aandachtig. Met haar andere hand krabde ze aan haar achterhoofd, waarna ze aan haar vingers rook. Preston kon zijn ogen niet geloven.

“Ja, misschien herinner ik me hem. Zat hij niet ergens in een hoek? Ik weet het niet meer. Ik heb niet met hem gepraat of zo. Maar hij zou het geweest kunnen zijn. Hoe lang is hij?”

Ik heb hier een meter vijfenzeventig staan; drieëntachtig kilo.

“Dat stelt niet veel voor,” zei ze, en ze draaide de foto om en schoof hem over de tafel. “Ik kan niks bedenken waar jullie iets mee kunnen. Als ik me wat zou herinneren, zou ik het zeggen.”

Hij knikte en stopte de foto weer in zijn borstzakje. “Er is nog iets wat me dwarszit. Over wanneer die man je precies aanviel.”

“Dat is echt gebeurd, niet gelogen.”

Preston ging verder, en probeerde niet beschuldigend te klinken. “Je zei dat je je sleutels in je handen had en hij opeens achter je stond.”

“Klopt.”

“Het was heel heet, dat jaar. Ik heb het nagekeken, het was die avond boven de zevenentwintig graden.”

“Ik had niet voor niks zo’n dorst. Het was bij ons thuis snikheet, de enige kamer met een ventilator was die van mam. Zo’n groot ding aan het plafond dat lawaai maakt als een graafmachine. Ik deed geen oog dicht met dat ding.”

“Je zei dat die man een leren jack droeg. Wel erg heet voor een jas, vind je niet?”

“Ik heb het niet met hem over zijn kledingstijl gehad, sheriff.”

“Maar je hebt je dochter toch zeker niet in de auto achtergelaten met de ramen dicht?”

“Tuurlijk niet. De wagen stond onder een pruimenboom en het waaide lekker. Dat weet ik nog. Ik had alle vier de ramen opengedraaid zodat er genoeg frisse lucht was.”

Preston zag het kind voor zich, de haartjes klam van het zweet. Vliegen zoemend rond de auto van de vuilnisbak op de stoep. Aangekoekt vuil in de huidplooien bij haar ellebogen en in haar nek.

“Die man viel me aan bij de auto. Ik wilde om hulp roepen, maar hij hield zijn hand op mijn mond en ik kon niks meer doen.”

Preston maakte een afwerend gebaar. “Je hoeft dat niet weer te vertellen.”

“Ik probeerde me los te worstelen en mijn dochter lag daar te slapen. Toen sloeg hij me neer en sleepte me de auto in en reed naar de afgraving.” Hoe meer ze zei, hoe levendiger ze werd.

Preston probeerde haar nog eens te kalmeren. “Je hoeft dit voor mij niet allemaal op te rakelen…”

Ze bracht een hand naar haar voorhoofd en duwde de stoel achteruit. “Zie je dit litteken? Dat is van die nacht. En ik zie nog steeds mijn dochtertje doodsbang in het autozitje op de achterbank zitten, huilend omdat ze niet snapt wat er aan de hand is. En daarna heb ik haar nooit meer gezien.”

“Dana…”

“Ik zal moeten leven met de wetenschap dat als ik niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek was geweest, mijn dochtertje nu naar de basisschool zou gaan, met haar broodtrommel in de hand, en haar verjaardag zou vieren en in een boomhut zou spelen. En ik zou gesprekken met de onderwijzers hebben over hoe slim ze was. En haar horen zingen tijdens kerkdiensten.”

De tranen sprongen in Dana’s ogen; Preston bestudeerde zijn laarzen. Hij zag deze vrouw niet bepaald een ouderavond bezoeken, maar wie weet zou haar leven echt anders zijn geweest. Natuurlijk had de verdwijning van het meisje deze neerwaartse spiraal niet in gang gezet. Voor zover Preston wist, was Dana Edwards voor die nacht niet bepaald een modelburger geweest, en ze had sindsdien ook niet echt aan haar cv gewerkt. Maar dat maakte van haar nog geen misdadiger.

“Elke nacht lig ik wakker en vraag ik me af wat er gebeurd kan zijn,” ging ze verder, terwijl ze met haar vinger in het tafelblad kraste. “Elke avond ga ik slapen en als ik dan wakker word, denk ik aan wat ik anders of beter had moeten doen. Maar dat heb ik niet gedaan. En ik moet ermee leven. Dus wanneer je die viezerik te pakken kan krijgen die haar heeft ontvoerd en uit hem kan krijgen wat hij met haar gedaan heeft, doe dat dan, sheriff. En dan wil ik erbij zijn zodra hij ondervraagd wordt.”

Iemand klopte op de deur en hij gebaarde dat ze binnen konden komen. Het was Mindy, zijn secretaresse. “Het aanhoudingsbevel is klaar, sheriff. We kunnen gaan.”

“Kun je vragen of Mike weer hierheen komt? Hij moet Dana thuisbrengen.”

De twee keken elkaar een poos aan, Dana met opeengeklemde kaken. Ten slotte begon Preston aan zijn oor te peuteren, iets wat hij altijd deed als hij nerveus was of het even niet meer wist. Hij friemelde aan een plukje haar dat daar groeide, als onkruid. “We vinden haar wel,” zei hij. “Op welke manier, dat weet ik niet, en ook niet hoe we haar zullen aantreffen. Maar we zullen haar vinden, al is het het laatste wat ik doe.”

11

Aan het eind van de middag reed Johnson Bentonville, Arkansas binnen en bestelde een zo groot mogelijke portie gefrituurde vis in een eetgelegenheid. Aan een tafeltje eten was onmogelijk met zijn stijve rug, dus parkeerde hij de camper bij een park. Hij at zijn vis op tijdens een wandeling door het park terwijl hij aan June Bug en Sheila dacht. Hij vond het altijd onzinnig dat je zo’n hele stapel servetten kreeg bij een fastfoodrestaurant, maar deze maaltijd was zo vet dat hij er eentje nodig had voor elk stukje vis.

Op een heuveltje waren een paar tennisvelden. Hij leunde tegen een vlaggenmast met een herdenkingsbord ernaast en bleef even kijken naar een tiener, die een meisje tennisles gaf. Het meisje droeg een cheerleaderpakje en haar schoenen lieten witte strepen op het veld achter. Het was duidelijk waarom de jongen haar lesgaf, al had het meisje dat waarschijnlijk niet door. De jongen speelde telkens op haar backhand; ballen die ze miste zodat ze naar het hek moest lopen en bukken om de bal op te halen terwijl de jongen haar met zijn ogen volgde.

Aan de voet van de heuvel was een honkbalveld waar twee pupillenteams speelden. De ouders riepen en applaudisseerden alsof het om de wereldkampioenschappen ging. Johnson mikte de doos met de sausresten tussen de lege frisdrankblikjes in een propvolle vuilnisbak waarboven de wespen zwermden.

Hij ging in het gras zitten onder een eik die eruitzag alsof die er al sinds de Burgeroorlog stond en volgde de wedstrijd. De rechtsvelder van de thuisspelers leek vooral belangstelling voor de paardenbloemen te hebben. De werper, een jongen met rugnummer 14, miste drie slagen achtereen, hij sloeg er meters naast, en alle ellende van vroeger kwam weer bij hem boven. Het selecteren van teams en de ruzies over wie aanvoerder mocht zijn en wie mocht werpen. Hij had pas voor het eerst officieel honkbal gespeeld toen zijn oom hem bij een club had ingeschreven. De dag daarna deed hij zijn nieuwe sportkleren meteen naar school aan. Hij werd keihard uitgelachen.

“Wat een mooi sporttenue,” had de juffrouw tegen hem gezegd nadat de les begonnen was. Mevrouw Bailey had een zachte stem en ze rook naar de pepermuntjes die ze in haar bureaula bewaarde. Ze had rode lipstick op en hij kon bijna niet ademhalen nu ze zo dicht bij hem stond.

Eigenlijk had hij zijn sportkleren aangetrokken om indruk op haar te maken. Ze was net zo lief en mooi als de vrouwen op de tv en ze rook naar bloemen. Maar het mooiste aan haar waren haar ogen en haar lach. Hij vroeg zich af hoe het zou zijn om zo’n moeder te hebben. Iemand die je instopte en een verhaal vertelde voor je ging slapen, en voor je zou zingen, want ze had een schitterende stem. Ze kon pianospelen en wist meer van rekenen en aardrijkskunde en maatschappijleer dan alle onderwijzers bij elkaar.

“Jij wordt later vast een geweldige honkbalspeler,” fluisterde ze in zijn oor en hij glom van geluk.

Door die woorden kon hij de spot verdragen, en op die dag besloot hij om leraar te worden. Wanneer één of twee zinnetjes van mevrouw Bailey hem zo in zijn hart konden raken, dan was dat zijn baan. Trots ging hij naar huis, te voet om zo de spottende opmerkingen van de scholieren in de bus te ontlopen die anders zeker zijn deel zouden zijn geweest. Dit was een goede herinnering aan zijn tijd op de lagere school.

Helaas werd de opmerking van mevrouw Bailey over zijn honkbalcarrière niet bewaarheid. Tijdens zijn eerste wedstrijd kwam hij op de werpheuvel tegenover een vervelende jongen uit een dorp verderop te staan. De jongen herkende hem en vroeg om een onderonsje met zijn vanger. Ze spraken zachtjes, de handschoenen voor hun gezicht. In de broekzak van de werper was duidelijk een rond blik zichtbaar en de andere jongen had een bult op zijn onderlip. In West Virginia heeft kinderbescherming niet overal de hoogste prioriteit.

De scheidsrechter schraapte met zijn voeten wat vuil van het honk toen de werper terugkwam. De jongen schoof zijn masker even opzij en zei, zo dat John het wel moest horen: “Tom zegt dat je moeder een hoer is. Hij zegt dat ze bij het chauffeurscafé werkt.” De vanger lachte het gat bloot tussen zijn voortanden, die allebei een andere kant uit leken te groeien. Hij gespte zijn masker vast en gebaarde naar de werper dat hij kon beginnen. De scheidsrechter nam zijn positie in en zwaaide naar John dat hij naar de slagplaat moest gaan en gaf toen de werper een teken.

De eerste worp was hoog en strak. John probeerde te duiken, maar verloor zijn evenwicht en viel.

De werper lachte, evenals een paar ouders van het andere team. Enkele spelers van zijn eigen team klapten en riepen naar hem dat hij moest volhouden.

Hij hoorde de diepe stem van zijn oom, die hem aanmoedigde. “Doe je best, John. Slaan die bal!”

De bal stuiterde tegen het metalen hek achter hem en rolde tot vlak bij de thuisplaat. De vanger was er achteraan gelopen en sukkelde op hem af.

John raapte de bal op en gooide hem in de handschoen van de jongen. “Zeg tegen Tom dat hij uit moet kijken.”

De vanger probeerde het dreigement stoer te ontkennen, maar John merkte zijn angst op, zoals je die ziet in de ogen van een prooidier.

“Nog eentje in het hek, Tom!” riep een man met vlassig haar. Hij leek zo op Tom dat John vermoedde dat het zijn vader was. Hij zat in de hoek van de dug-out en dronk uit een blikje in een houder waarop ‘drink Coca-Cola’ stond. “Laat eens zien wat je kunt!”

Toms volgende worp was fout. Hij ging uit, landde in het zand en stuiterde weer tegen het hek. John zwaaide zijn knuppel een paar maal in de rondte met een flauwe glimlach naar de werper. De jongen liep van de heuvel af en spuugde om vervolgens de bal van de vanger uit de lucht te plukken. Slingerend met zijn rechterarm wachtte hij op het teken. Hij was in goede vorm en speelde soepel, vloeiend. De derde honkslag kwam recht op hem af; John kon het stiksel op de bal zien toen zijn metalen knuppel hem met een droge knal raakte. Hij dook ineen en rende naar het eerste honk, ondertussen een blik werpend op de linksvelder die bij het hek stond, met zijn rug naar het veld.

Sommige mensen klapten en toen hij het eerste honk bereikte, boog hij scherp af naar links en rende op de werpheuvel af. Tom keek de bal na die nog niet tot stilstand was gekomen. Een paar kinderen renden erachteraan, in de richting van het stalletje waar je frisdrank en eten kon kopen. John boorde zijn helm in de rug van de werper en mepte hem keihard omver. De jongen hapte naar adem terwijl John hem met zijn gezicht stevig in het zand duwde. Daarop volgde gebrul. Het masker van een van de vangers klapte tegen Johns rug aan, waarna een paar trainers en zijn oom hem wegsleurden.

Het werd geen homerun voor John en hij kreeg ook geen slagbeurt meer. Hij werd uit het team gegooid.

Zijn oom zei niets totdat ze bij zijn truck waren aangekomen. “Ga je me nog vertellen wat je aan het doen was? Ik heb een fortuin betaald zodat je op honkballen kon, niet op worstelen.”

John zei niets.

“Dat was een goede slag. Twee goede slagen zelfs. Een tegen de bal en een tegen de werper. Jammer dat je geen lijnverdediger bent.” Hij startte de truck en trok op, maar remde vervolgens af. “Had die werper iets tegen je gezegd?”

John knikte.

Zijn oom bleef nog even in gedachten zitten. Hij deed zijn mond open om iets te gaan zeggen, maar scheen zich te bedenken, want hij reed weg zonder een woord.

Iedereen zei dat het begrijpelijk was dat hij kwaad was geworden. De maandag na de wedstrijd werd er gefluisterd en gegiecheld in de klas en in de pauze hielden de onderwijzers hem op het schoolplein in de gaten. Toen mevrouw Bailey zijn blauwe oog, de krassen op zijn wang en de diepe snee in zijn arm zag, vroeg ze wat er was gebeurd.

“Honkbalwedstrijd,” zei hij.

“Daar moet meteen naar gekeken worden. Kom maar met mij mee.”

Ze nam hem mee naar de EHBO-ruimte, waar nog niemand aanwezig was. Mevrouw Bailey depte desinfecteermiddel op de wonden, die donkergeel kleurden. De vloeistof schuimde en prikte, maar hij liet niet merken dat het pijn deed.

“Er zitten nog steentjes in de wond, John. Heeft niemand hiernaar gekeken na de wedstrijd?”

“Daar was niet echt tijd voor,” zei hij. “Ik heb met iemand gevochten.”

Ze ging voor hem op haar hurken zitten. “Wat is er gebeurd?”

Hij wist dat hij kon kiezen: of hij vertelde wat er aan de hand was, of hij hield het voor zich. Misschien kwam het door haar parfum. Misschien doordat het hem zo goed deed dat iemand hem aanraakte die zo mooi was en zich om hem leek te bekommeren. En misschien barstte de dam in zijn hart die een stuwmeer aan emoties moest tegenhouden. In ieder geval gooide hij het er in één keer uit, met dichtgeknepen keel. Het beangstigde hem en tegelijkertijd schaamde hij zich ervoor.

Totdat hij zag dat zij ook huilde.

Ze hoorde zijn hele verhaal aan. Hij vertelde over de gevoelens die waren opgelaaid toen de jongens over zijn moeder begonnen. Het was namelijk al een week geleden dat hij haar voor het laatst had gezien, en toen was ze dronken geweest. Zijn vader had nachtdienst gehad dit weekeinde, wat betekende dat hij overdag vooral had geslapen. John had in zijn eentje gegeten, op de hamburger en het ijsje na waarop zijn oom hem had getrakteerd. Hij had in de stapel vuile kleren gezocht naar iets wat hij naar school kon dragen. Zijn bebloede sportkleren had hij na de wedstrijd in de vuilnisbak gegooid.

Hoe langer hij praatte, hoe harder ze moest huilen en het deed hem goed dat iemand luisterde – echt luisterde – toen hij vertelde over hoe hij de bal had geraakt en dat het hem een goed gevoel had gegeven om de jongen tegen de grond te meppen en hem in het zand te laten happen.

Toen John klaar was met zijn onsamenhangende verhaal, zag hij nog iets anders in haar ogen. Een soort liefdevolle afkeer. Medelijden vermengd met ontzetting. Hij had te veel gezegd. Hij had haar een blik gegund in zijn binnenste. Mevrouw Bailey had medelijden met hem, maar nu gedroeg ze zich alsof ze een gewonde slang verzorgde. Hoe behulpzaam ze ook was, uiteindelijk zou hij weer terug moeten kruipen, zijn slangennest in.

Vanaf dat moment zei hij niets meer, en beschouwde hij mevrouw Bailey niet langer als iemand die naar hem zou luisteren. Hij begon de stuwdam weer op te bouwen. Hij had geleerd dat hij zijn gevoelens voor zich moest houden. Sommige leraren en zijn oom deden nog pogingen om tot hem door te dringen, maar voortaan beheerste John zich. Hij wapende zich tegen het verdriet om een afwezige vader en een moeder die hij slechts sporadisch zag.

Eenmaal op de middelbare school werd John een van de felste lijnverdedigers van de hele staat. Het voelde goed wanneer hij zijn tegenstanders vloerde. Het voelde goed om sowieso iets te voelen. Maar zodra de wedstrijd was afgelopen, viel hij weer terug op zijn gebruikelijke houding: alles onder controle houden.

Er waren meisjes geweest die hem leuk vonden. Wederzijds ook. Maar iets remde hem. Iets weerhield hem ervan om zich open te stellen, en na een poosje werden ze zijn pose van sterke en zwijgzame man zat en haakten ze af.

Tegen het einde van de middelbare school, toen het tijd was om een vervolgopleiding te kiezen, vroeg hij zijn oom om advies. Zijn cijfers waren aan de lage kant voor een hogeschool of universiteit, vooral omdat hij niet erg zijn best had gedaan. Zijn oom moedigde hem aan het toch te proberen, maar John vond dat verspilde moeite. Zijn oom dacht dat hij anders het leger zou kunnen proberen en dat bleek een schot in de roos. Daar, tijdens de militaire oefeningen, ontdekte John zijn roeping en vond hij zichzelf terug. Hij was er op zijn plaats en zette zijn lichaam en verstand aan het werk. Hij blonk uit op fysiek gebied en zijn meerderen zagen in dat hij wat kon. Hij gaf zich op voor een speciale legereenheid en doorstond de zware trainingen, de uitputtingsslagen waarmee ze probeerden hem op de knieën te krijgen onder extreme druk, zodat hij voorbereid was op omstandigheden die hij nooit hoopte mee te maken.

En nu zat hij onder een eik naar al die jongens te kijken in hun sportkleren, en het was alsof hij zichzelf in het rechtsveld zag lopen. Hij zag hoe hij het eerste honk bereikte en de werper tegen de grond sloeg. Hij zag de ouders zitten op de tribune en op hun tuinstoelen en voelde het verdriet omdat zijn vader en moeder er nooit waren om hem aan te moedigen. John wist niet waar de tranen vandaan kwamen, van de familietaferelen op het sportveld, de droevige herinneringen of het gevoel dat hij voor een grote verandering in zijn leven stond, maar de emoties overspoelden hem plotseling. Hij liet zich achterover zakken in het gras en liet de tranen komen. Zijn ogen prikten. Hij had reden genoeg om te huilen. Genoeg om een minder sterke man op de knieën te krijgen.

Hij bleef een poosje liggen luisteren naar de geluiden na het einde van de wedstrijd: de high fives, het gegil van jongere broertjes en zusjes van de spelers in het speeltuintje, wikkels die van snacks werden gescheurd en lege frisdrankblikjes die in een vuilnisbak belandden.

Johnson keek naar het eetstalletje achter het linksveld en zag een meisje lopen in kleren die June Bug ook had. Precies zoiets had hij dat voorjaar voor haar bij Walmart gekocht. Sterker nog, ook de manier van bewegen deed hem aan haar denken toen ze vanaf het stalletje naar de parkeerplaats liep en haar haar golfde net zo als ze rende. Wanneer ze haast had, huppelde ze vaak, zwaaiend met haar linkerarm. Het meisje verdween achter de muur van een speelterrein. Hij begon echt dol te draaien als hij overal June Bug meende te zien.

Hij keek hoe laat het was terwijl hij samen met de zwetende spelers en hun ouders, broers en zussen terugliep naar de parkeerplaats. Een jongen met rugnummer 14 haalde hem in en John kon het niet nalaten iets te zeggen. “Goeie swing, nummer veertien,” zei hij.

De jongen keek hem door zijn dikke brillenglazen aan, de lippen rood van zijn sportdrankje. “Ik heb anders niks geraakt,” zei hij grijnzend.

“Ja, maar als jij een bal raakt, sla je ‘m kilometers ver. Volhouden, hoor.”

Zijn vader legde een hand op de schouder van zijn zoon, en ze liepen samen verder. John zag ze in hun auto stappen en wegrijden. Daarna startte hij zijn camper. Hij herinnerde zich nog hoe hij bij de kruising moest komen. Dit was een landbouwstreek, zonder de mooie tuinen en houten hekken die je in de buitenwijken hebt. De weg liep af en daar, omzoomd door wilgen, stond het kleine, rode huis met de korte oprit en de schommelbank op de veranda.

Hij parkeerde de camper naast de brievenbus in het grind en bleef een poosje zitten kijken naar het bord in de tuin: Te huur. Het was bijna etenstijd, maar de zon scheen nog fel. Hij wuifde een paar muggen weg toen hij naar de voordeur liep. Het was drukkend warm en vlakbij was een beek en een vijvertje met wat stilstaand water. Hij klopte aan en wachtte.

Na nog een keer kloppen, harder ditmaal, liep hij naar het raam en legde zijn handen om zijn ogen om naar binnen te kunnen kijken. Op de hobbelige houten vloer na was het huis leeg. Geen meubels. Geen telefoon. Niet eens een keukentafel.

Hij liep naar de zijkant van het huis, de handen in zijn zij, en zag iets bewegen bij een boerderij verderop. Hij liep langs een akker een lange oprit op. Een man met een hoed vol zweet- en motorolievlekken was bezig een tractorwiel te repareren.

“Mag ik u wat vragen?” zei John. “Weet u iets over de vrouw die in dat huis woonde?”

De man draaide zich naar hem om, leunend op de enorme band, en monsterde John een poosje voordat hij antwoordde. “Mevrouw Linderman?”

“Ja, die. Ze is toch niet vertrokken, hoop ik?”

De man stak zijn tong in zijn wang, boog zijn hoofd en keek hem over de rand van zijn bril aan. “Ja, ze is vertrokken, maar niet uit deze wereld. En wie bent u?”

“Haar zoon is een vriend van me.”

“Dus u kent Calvin?”

“We hebben samen in het leger gezeten. Zij aan zij in Afghanistan gevochten.”

Hij veegde zijn handen met veel moeite aan zijn overall af en stak daarna een ruwe hand uit. Eelt van het vele werk. Donkere aders en rimpels van een lang leven tekenden zijn door de zon verbrande gezicht. “Dank je voor wat je voor ons land hebt gedaan, jongen. Je bent John, toch?”

John liet zijn hand los, verrast. “Hoe weet u dat?”

“Margaret noemde je naam, telkens als ze over Calvin praatte. Ze hoopte je hier nog eens te zien.” Hij keek om naar het huis, waar een vrouw in de keuken aan het werk was. “Waarom eten jij en je dochter niet even een hapje met ons mee?”

“Mijn dochter?” vroeg John, beduusd. Hoe wist hij het van June Bug?

De man knikte in de richting van de weg. “Ze ziet eruit of ze bij jou hoort. Is dat je dochter dan niet?”

John draaide zich om. Over de oprit kwam June Bug op hem afrennen, een brede grijns op haar gezicht.

12

Ik viel papa om de hals. Het leek even alsof zijn ogen uit zijn hoofd zouden rollen. Hij stond daar maar, met open mond en ongeveer een miljoen vragen in zijn ogen. Ik had zo zachtjes mogelijk gedaan, en in mijn kussen gezongen als we over een brug reden. Het was vooral lastig geweest om aan eten te komen. Ik had wat brood en een paar stukjes kaas meegenomen bij Sheila vandaan, maar toen die op waren begon mijn maag te knorren alsof hij zichzelf opat.

Ik was vooral in de camper gekropen omdat ik wilde weten wat hij van plan was en waarom deze reis zo belangrijk voor hem was. En ik begreep niet goed wie deze man was. Misschien zijn vader? Of misschien die oom waar papa het soms over had, die hem had geleerd hoe hij moest vissen. Zou dit de man zijn waar alle herinneringen vandaan kwamen?

Voordat papa mij iets kon vragen, stak ik mijn hand uit en glimlachte vriendelijk naar de oude man. “Bent u een vriend van mijn papa?”

“Nu wel,” zei hij. “Ik vroeg hem net of jullie een hapje mee wilden eten. Heb je honger?”

“Als een paard,” antwoordde ik. “Mogen we blijven eten, pap? Alstublieft? Want het ruikt ontzettend lekker.”

“Ik zal moeder de vrouw vragen om de tafel voor twee man extra te dekken,” zei de man en liep naar het huis. Hij hing helemaal scheef en had één arm stijf tegen zijn lichaam gedrukt.

Toen hij bij het trapje was, dat van betonblokken was gemaakt, keek papa mij aan. “Wat is dit nou? Je zou toch bij Sheila blijven? Heb je al die tijd in de camper gezeten?”

Ik knikte van ja.

Hij haalde zijn hand door zijn haar. “Die is vast in alle staten. Misschien heeft ze de politie wel gebeld omdat ze dacht dat je weggelopen was.”

“Vast niet. Ze begrijpt het wel.”

“Ik moet op zoek naar een telefoon.”

“U mag die van deze mensen vast wel gebruiken. Kent u ze?”

Er verschenen denkrimpels op zijn voorhoofd en het leek even of hij mij vergeten was. Meestal had papa alle aandacht voor mij. Nu kon ik zien dat zijn gedachten hem meenamen, ergens anders heen. Net alsof hij op een of ander onbewoond eiland was, maar aan Alabama dacht, of aan Tennessee.

“Ik heb de buurvrouw van deze mensen gekend. Ik wilde bij haar op bezoek.”

“Waarom?”

Hij keek me strak aan met zo’n blik van Niet te geloven! Jij begint mij te ondervragen terwijl ik zo veel vragen voor jou heb. Maar hij moest er ook bij lachen. “Ik heb je al die jaren nog nooit een tik voor je billen gegeven, dame, maar nu vraag je erom. Waarom heb je je verstopt?”

Ik deed alsof ik het niet eerlijk vond en liet mijn hoofd hangen. Hij tilde mijn kin op zodat hij me in de ogen kon kijken. Waarschijnlijk moest ik huilen, want alles werd opeens wazig.

“Ik wou het gewoon weten,” zei ik.

“Wat weten?”

“Hoe het zit met u. En met mij. Ik wilde het niet vragen want dan mocht ik vast niet mee. En als u wist dat ik in de camper was voordat we in Colorado waren, zou u teruggereden zijn. Dus ben ik zo lang mogelijk in bed gebleven.”

“Ik zou je morgen op de eerste bus moeten zetten. Ik zou je direct terug moeten sturen.”

“Maar ik wil met u mee. Ik wil het weten.”

“Wat weten? Waar heb je het over?”

De hordeur kraakte en de oude man stak zijn hoofd om de hoek. “Komen jullie binnen om je even op te frissen?”

“We komen er zo aan,” zei mijn vader. Hij ging op zijn hurken zitten en legde zijn armen om mijn schouders. “Wat is er dan? Ik dacht dat je juist graag bij Sheila wou blijven.”

En toen kon ik mijn tranen niet meer binnenhouden en als dat eenmaal gebeurt kun je niet meer ophouden met huilen, hoe oud je ook bent. Ik wil niet dat papa me ziet huilen; meestal doe ik het ‘s-nachts in bed, als hij slaapt of als hij weg is om eten te kopen. Nu kon ik er niets aan doen. “Ik wil met u mee naar Dogwood.”

Hij keek me fronsend aan alsof ik ineens drie hoofden had. “Wat weet jij van Dogwood?”

“Daar is mijn mama. Ik weet het zeker. Ik dacht dat als ik mee zou gaan, dat u me dan meer zou vertellen. Waarom wij daar niet wonen en wat er is gebeurd. Ik wil weten wat er met haar is gebeurd.”

Nu begon ik te snotteren en ik veegde mijn neus af aan mijn T-shirt. Daarna wreef ik in mijn ogen zodat ik niet veel meer kon zien, behalve de blik in zijn ogen. En daardoor moest ik nog harder huilen en snotteren. Ik liet me snikkend tegen hem aan vallen en hij hield me stevig in zijn armen. Ik liet al mijn tranen de vrije loop, en dat was tegelijkertijd fijn en vervelend. Net als wanneer je veel te veel snoep hebt gegeten. Zoals die ene keer dat ik het nog net kon uithouden tot we bij een parkeerplaats waren en toen moest ik overgeven. Papa was bang dat er iets was gebarsten in mijn maag omdat alles rood was, maar dat kwam omdat ik rode zuurtjes had gegeten en daar moest hij erg om lachen. Hij had zijn hoofd geschud en me een vochtig doekje gegeven.

Nu aaide papa over mijn rug en fluisterde steeds maar in mijn oor: “Stil maar. Het komt allemaal goed. Maak je geen zorgen.” Hij zei het wel honderd keer.

Toen liet hij me los en gaf me zijn zakdoek. Ik snoot mijn neus heel hard, waar we allebei om moesten lachen want ik kan ontzettend trompetteren.

“Waar heb je over Dogwood gehoord?” vroeg hij.

En toen heb ik hem alles verteld. Over de poster met mijn foto die ik in de Walmart had gezien. Ik kon uit mijn hoofd precies vertellen wat erop stond, zo vaak had ik het in gedachten herhaald.

Papa luisterde aandachtig naar me; hij bleef maar in zijn handen wrijven alsof hij ze aan het wassen was. Ik vroeg hem nog een keer wat er in Dogwood was en of we daarnaartoe gingen, maar hij schudde zijn hoofd en mompelde dat dat onmogelijk was.

“Waarom niet?”

“Dat ligt ingewikkeld.” Hij staarde in de richting van de weg en er kwamen rimpels op zijn voorhoofd die ik daar nog niet eerder had gezien. Na een poos zei hij: “Wat vind je mooier: June Bug of Natalie Anne?”

“Ik denk niet dat ik eraan zou kunnen wennen als ik anders heette dan June Bug.”

Zijn onderlip trilde en hij trok me tegen zich aan.

De hordeur kraakte weer. “We kunnen eten,” zei de oude man.

“We komen er zo aan,” zei papa.

Hij nam me mee het huis in, naar de badkamer aan het einde van een lange gang met krakende vloerplanken. Ze kraakten zo hard, volgens mij kan er nog geen muis over lopen zonder geluid te maken. Het huis rook muf en oud en er lag stof in de hoeken waar de oude mensen het zeker niet konden zien. De kraan in de badkamer was roestig en hij bleef zelfs nog druppen toen ik hem heel hard dichtdraaide. Er zaten zwarte vlekjes op de handdoeken.

Ik spetterde koud water in mijn gezicht zodat je niet kon zien dat ik had gehuild, maar mijn ogen waren nog steeds rood.

Papa stond achter mij. Hij legde zijn bruine, sterke handen om mijn gezicht en gaf me een zoen op mijn haar. “Je ziet er prima uit,” zei hij. “Kom je mee?”

De oude vrouw veegde haar handen af aan haar schort en lachte naar me alsof ik haar kleindochter was. Ze gaf papa een hand en zei dat het een eer was hem te ontmoeten. Daarna gaf ze mij zo’n stevige knuffel dat ik bang was de hele dag geen adem meer te kunnen halen.

Ze wees aan waar ik aan tafel kon gaan zitten en deed het geluid van de tv zacht. Ik kon bijna niet geloven dat ze al dat eten voor twee mensen had gemaakt, en ik vroeg me af of ze niet wat extras voor ons had neergezet. Er was een groot bord met een enorme berg vlees erop, een gehaktbrood volgens haar eigen recept, zei ze. Er stond een kom met dampende sperziebonen en een schaal met iets roods erin. Dat bleken bietjes te zijn. Verder had ze vier aardappels gepoft, de allergrootste die ik ooit heb gezien, bijna nog groter dan ikzelf. Ze sneed die van mij open en legde er een plakje boter op dat meteen smolt.

“Dat is echte roomboter,” zei ze. “En hier is een broodje; dat is lekker met zelfgemaakte appelstroop erop. Proef maar eens.”

Ze had een vriendelijk gezicht met allemaal lijntjes erop, meer dan op de routekaart in onze camper. Ze kletste heel gezellig, terwijl haar man er stilletjes bij zat alsof hij naar een honkbalwedstrijd keek. Af en toe zei hij eens wat, maar dan verbeterde ze hem en ging hij maar weer verder met eten.

“Warren hier zegt dat je Margaret en haar zoon hebt gekend. Dat jullie samen in het leger hebben gezeten in Afghanistan.”

“Klopt,” zei papa. “Ik ben een paar jaar geleden nog bij haar langs geweest na het sterven van Calvin.”

Ze schudde haar hoofd. “Haar leven is nogal veranderd sindsdien. Na het eten bellen we haar even.”

Papa keek mij aan. “Als u het goed vindt, wil ik nog iemand anders bellen. In een andere staat.”

Ze gebaarde met haar gerimpelde hand dat het oké was. “Bel zo veel als je wilt. En jullie kunnen de camper bij de schuur parkeren vannacht. Jullie twee zijn hier te gast.”

“Dat kunnen we echt niet aannemen, maar dank u wel voor het aanbod,” antwoordde papa.

“Onzin. Dit meisje moet wat vlees op de botten krijgen. We kunnen jullie ten minste een beetje volstoppen en morgen een flink ontbijt meegeven.”

“Mogen we blijven?” vroeg ik terwijl ik de aardappel fijnprakte met mijn vork en de boter erdoorheen mengde tot een gele puree.

“We hebben het er nog wel over,” zei papa.

Ik had nog nooit eerder zoiets lekkers gegeten. Er hoorde een rode saus bij het gehaktbrood, een soort ketchup maar dan zoeter. Het kwam natuurlijk omdat ik zo’n honger had na al die tijd in de camper met amper te eten. Maar het kwam ook doordat ik opgelucht was omdat ik mijn geheim had verteld. Het was hetzelfde gevoel als van die man in de Christenreis als die last van zijn rug is. Papa was begonnen me uit dat boek voor te lezen. Het was alleen nogal moeilijk, dus zijn we op iets anders overgestapt.

“En hoe heet jij, jongedame?” vroeg de vrouw aan mij.

“Natalie. Maar iedereen noemt me June Bug.”

Ze hield haar papieren servetje voor haar mond en lachte met haar hoofd in haar nek. “Wel heb ik ooit! Ik geloof niet dat ik ooit iemand heb ontmoet met een passender naam. Er was hier in het gehucht een jongen, hij zat bij mij op de middelbare school…”

Haar man glimlachte en knikte voor zich uit, alsof de man bij hen aan tafel zat.

“Koeienvlaai Reynolds,” zei ze. Ze klopte haar man op de schouders. “Herinner jij je Koeienvlaai nog?”

“Jazeker.”

“Geen idee hoe hij aan die naam kwam, maar iedereen op school noemde hem zo, in ieder geval totdat hij van school ging en in de fabriek ging werken. Zijn moeder had pleuritis en zijn vader was al jaren eerder overleden en hij heeft zo ongeveer tot haar dood voor haar gezorgd. Hij was aan de fles als je begrijpt wat ik bedoel en dat heeft hem ten slotte de das om gedaan.” Ze schudde haar hoofd en haar grijze haar golfde als de manen van een leeuw.

“Hij was in een koeienvlaai gaan zitten,” zei haar man.

“Komt het daarvandaan?”

Hij knikte. “In een koeienvlaai.”

Ze nam een hapje van haar broodje met appelstroop en wiste het zweet van haar voorhoofd. “Hij had een oogje op mij, als je het weten wilt. Heeft zijn leven lang verdriet gehad omdat ik niet met hem wilde trouwen.” Ze keek uit haar ooghoeken naar haar man, die schaapachtig grijnsde. “Warren hier heeft mijn hart gestolen.”

“Ik ben met haar getrouwd vanwege haar gehaktbrood.”

Papa leunde achterover. “Dan hebt u de juiste beslissing genomen. Ik heb in jaren niet zoiets lekkers gegeten.”

Ik wilde vragen of hij dan vond dat Sheila niet zo goed kon koken, want bij haar hadden we ook heerlijk gegeten, maar daar kreeg ik de kans niet voor omdat hij ging bellen. Ik wees naar de zwarte telefoon in de keuken, die eruitzag alsof hij van voor de oorlog was. De vrouw begreep waarschijnlijk dat papa wat privacy wilde, want ze bracht hem naar de telefoon in de woonkamer, de hoek om en de stofnesten in.

“Waar gaan jullie heen?” vroeg ze toen hij weg was. “Ga je ergens naar school? Waar zit je, in groep drie?”

“Ik ga niet naar een echte school. Mijn papa geeft me les in de camper.”

“Huisonderwijs. Zo noem je dat.”

“Camperonderwijs,” zei ik.

“Wat?” vroeg ze, terwijl ze zich naar mij over boog.

Ik zei het nog eens en toen moest ze haar servet weer voor haar mond houden. Ze begon meteen weer een verhaal te vertellen.

Al snel kwam papa weer terug en ging aan tafel zitten.

“Heb je gebeld?” vroeg ze hem.

“Er was niemand thuis, ik probeer het later nog eens als dat mag.”

De vrouw sprong van haar stoel. “Bel zo vaak als je wilt. Koffie?”

“Graag.”

“Ik ook,” zei de oude man.

Ze trok een keukendoek weg van het aanrecht waaronder een taart tevoorschijn kwam. “Deze kersentaart heb ik vanmiddag gebakken. Ik stop hem even in de oven; met een beetje ijs erbij smaakt hij dan lekker knapperig.”

Papa dronk zwarte koffie, iets wat ik nooit heb begrepen. Ik heb het een keer geproefd. Alsof je oud regenwater drinkt uit een schoen. We zaten aan tafel met z’n vieren terwijl de oude vrouw ratelde over haar ziekten en kwalen en dat er geen dokter meer naar je luisterde tegenwoordig.

Ik keek naar de tv waarop de nieuwsberichten langsflitsten. Eerst ging het over de economie en ze lieten een plaatje zien van een pijl naar beneden met de woorden economische crisis eronder. Ik at mijn bord leeg, op de aardappelschil en de sperziebonen na, want daar ben ik veel minder enthousiast over dan de meeste oude mensen zijn.

De vrouw haalde de kersentaart uit de oven en pakte een plastic bak met vanille-ijs uit de ijskast. Ze praatte aan een stuk door over haar darmproblemen en dat ze bijna niet naar de wc kon. Dat geloof je toch niet! Ik keek weer naar de tv en zag een verslaggever bij het politiebureau een microfoon voor iemands gezicht houden. Het was een oudere man met grijs haar en een puntig gezicht. In een hoek van het scherm stond Dogwood, WV.

Ik tikte papa op zijn schouder en wees ernaar. Hij vroeg aan de man of het geluid wat harder mocht, maar de vrouw was al opgestaan en draaide het volume helemaal open.

“…wordt door de politie hier als verdachte genoemd in de raadselachtige zaak die dit plaatsje in West Virginia al tijden in zijn grip heeft,” zei de verslaggever.

Terwijl hij praatte werd een magere man in een wit T-shirt het gebouw in gebracht. Toen hij de camera zag, hield hij zijn handen voor zijn gezicht en keek hij de andere kant uit.

“En ook al zijn de ogen van het hele land op dit kleine gehucht in West Virginia gericht, hebben de inwoners nog steeds geen zekerheid over wat er gebeurd is met het meisje dat sinds zeven jaar wordt vermist.”

De camera zwenkte naar een boom waar een foto op stond met bloemen ernaast. Eronder stond Natalie Anne Edwards. Ik werd er misselijk van.

De oude man schudde zijn hoofd. “Het is een schande wat er tegenwoordig allemaal gebeurt.”

Papa stond op en draaide het volume zachter terwijl er een oude vrouw met wit haar in beeld kwam, die druk praatte en met haar handen zwaaide. Papa ging voor de tv staan en leunde tegen de tafelrand. “Daar kom ik vandaan. Nooit gedacht dat mijn stad ooit op tv zou zijn.”

“Nou, ik hoop maar dat ze de ontvoerder van dat arme meisje gepakt hebben,” zei de vrouw, terwijl ze een bordje met taart en ijs voor me neerzette.

“Waarom kijken we niet naar de rest?” zeurde ik en ik probeerde langs papa heen te kijken.

“Over sommige dingen hoeven kleine meisjes zich geen zorgen te maken,” zei papa.

“Klopt als een bus,” zei de oude man.

De vrouw gaf me een aai over mijn rug. “Jouw vader zal goed voor je zorgen. Hij zorgt er wel voor dat jou niks overkomt. Ben je daar bang voor?”

“Nee,” zei ik snel, en aan de reacties van de anderen merkte ik dat het waarschijnlijk iets te hard en te boos had geklonken. “Nee hoor, ik ben alleen benieuwd naar wat er daar aan de hand is.”

Papa nam een paar happen taart met ijs. “Misschien zou ik eerst mevrouw Linderman eens moeten bellen en vragen of ze ons kan ontvangen. Dan hoeven we jullie niet meer tot last te zijn.”

“Jullie zijn helemaal geen last,” zei de vrouw. Ze rommelde in een stapeltje papieren tot ze een geel adresboekje had gevonden. Ze schreef een nummer over op een randje van een oude krant en scheurde dat eraf.

Papa liep ermee naar de huiskamer en ik roerde in mijn ijs tot er een kleine ijsvijver op mijn stuk taart lag. Kersenvlaai is op een na mijn lievelingsgebak. De vlaaien bij Denny’s zijn nog lekkerder. Maar ik kon niks meer eten na wat ik op tv had gezien. Mijn hoofd draaide ervan.

Ik hoorde papa lachen aan de telefoon in de andere kamer en de oude vrouw vroeg of ik een stukje taart mee wilde nemen. Ik schudde van nee want ik had helemaal geen honger meer.

“Ze zei dat we direct mochten komen,” zei papa. “Dus we moesten er maar eens vandoor.”

De vrouw zei nog iets over dat er altijd plek in huis voor ons was, maar ik denk dat ze wel doorhad dat we niet meer terug zouden komen. Ik ging naar haar toe en gaf haar een dikke knuffel en zij knuffelde mij terug. Ik deed hetzelfde bij de oude man, die als een standbeeld naast de deur stond. Hij omarmde mij en vroeg: “Zul je goed op je papa passen?”

Ze zwaaiden ons vanaf de veranda na toen we wegreden. Papa keerde de camper op de oprit en reed naar de weg.

13

Sheriff Hadley Preston was niet blij dat de media op de hoogte was van de arrestatie van Graham Walker. Hij vroeg aan Mike waarom hij zijn dringende verzoek om zijn mond dicht te houden had genegeerd. Het gezicht van de jonge man was nog roder geworden dan het rode voetbalshirt dat hij onder zijn uniform droeg. Een journaliste had bij de nieuwswagen aan het stuwmeer rondgehangen en ze zag er niet verkeerd uit; een knappe, jonge vrouw met een korte rok en lange wimpers. Preston wist vrij zeker dat zij hem de informatie had ontfutseld.

“Jij maakt het wel heel bont, hè?” zei hij.

“Ik heb haar bijna niets verteld, sheriff.”

“Je hebt haar precies verteld wat ze wilde weten en kijk eens wat daar nu allemaal buiten staat.”

Walker zat in dezelfde verhoorkamer als Dana onlangs en friemelde nerveus aan een bekertje koffie. Hij was maar een schriel mannetje; vel over been en schouderlang haar dat over één oog viel. Zijn gezicht was bedekt met littekens, wat volgens Preston het gevolg van een verwaarloosde acne zou kunnen zijn. Zijn dossier zei drieëntachtig kilo, maar dat was aan de ruime kant. Preston kon zijn ribben door zijn T-shirt heen zien. Zijn armen waren dun en spichtig, net bezemstelen. Een junkie? Of een snellere spijsvertering dan goed voor hem was.

“Wil je een advocaat?” vroeg Preston en hij trok een stoel achteruit, ging zitten en mikte zijn hoed met een boog op tafel.

“Heb ik die nodig, dan?”

“Nee. Maar ik moet dat vragen.”

“Ik heb niks verkeerds gedaan.”

“Sinds wanneer?”

“Hoe bedoel je?”

“Nou, het klopt niet dat je niks verkeerds hebt gedaan. Ik heb je strafblad bekeken.”

“Dat was lang geleden, sheriff. Daar kun je nu niet mee aankomen. Ik ben veranderd.”

Preston knikte. “Goed om te horen. Werk je nog steeds bij de Bandenspecialist?”

“Ik heb een paar maanden geleden ontslag genomen. Ben nog steeds aan het rondkijken.”

“Ben je zelf opgestapt of ben je ontslagen?”

Walker bleef even stil. “Het was een besluit van twee kanten. Ik wilde andere werktijden, maar mijn baas wou daar niets van weten.”

Preston schonk een koffie voor zichzelf in. “Zo zei hij het niet. Hij gaf aan dat je niet op tijd wilde komen. Nooit.”

Walker gaf geen antwoord.

Preston liep naar de deur en leunde er met één arm tegenaan. “Ik heb je hier laten komen vanwege een paar dingen in dat verslag en om wat ik over je heb gehoord. Weet je nog dat je bij de minigolf werkte?”

Walker schoof onrustig op zijn stoel. “Eh, ja.” Hij keek opzij en daarna weer naar de sheriff. “En?”

“Daar werd je ook ontslagen.”

“Dat was een baan zonder vooruitzichten. Ik werkte er alleen om wat bij te verdienen.”

“Ik heb gehoord dat je achter een jong meisje aanzat en dat de baas daarachter kwam. Klopt dat?”

Walker deed zijn mond open en wilde iets zeggen, maar er kwam niets uit.

“Ze was dertien jaar oud,” ging Preston verder.

“Sheriff, die meid zag er niet uit als dertien, zeker weten. En we hebben alleen maar wat gepraat.”

“In jouw auto?”

“Hoor eens, ik weet niet wat ik daar nu mee te maken heb. Beschuldigt ze me ergens van?”

“Ik probeer alleen maar de puzzelstukjes op de juiste plek te krijgen.” Preston keek de man strak aan. “Ongeveer in die periode ben je naar Ohio vertrokken. Akron, toch?”

“Daar woont een broer van me. Ik heb er bij Goodyear gewerkt. Ik mocht bij hem en zijn vrouw logeren.”

“En je woonde ongeveer een maand in Hartville toen de buren begonnen te klagen.”

“Hoe weet jij…? Gaat het daarom? Om iets wat er in Ohio is gebeurd?” Een mengeling van onverschilligheid en onbegrip tekende zich af op Walkers ingevallen gezicht.

“Niet echt,” zei Preston. Hij ging weer zitten en leunde voorover, zijn ellebogen op zijn knieën. “Ik wil de dingen graag op een rijtje hebben. Dat helpt om het verhaal compleet te krijgen. Wat iemands achtergrond is. Pas als je weet waar iemand vandaan komt, kun je weten hoe iemand ervoor staat.”

Walker was een en al frons, alsof de sheriff een vreemde taal sprak.

“Ik zou willen dat je eerlijk tegen me was.”

“Ik ben eerlijk.” Zijn ogen ontweken die van Preston, als die van een hond die weet dat het fout is wat hij op het tapijt heeft gedaan.

“Voor zover ik weet, heb je erin toegestemd die regio te verlaten omdat je bent betrapt toen je bij mensen naar binnen keek. Je hebt mensen bang gemaakt. Jonge vrouwen.”

Walker haalde zijn schouders op. “Ik wandel graag ‘s-avonds laat. Ik ben geen gluurder als je dat soms bedoelt.”

“Ons huiszoekingsbevel geldt ook voor elektronische apparatuur, zoals computers. We hebben een laptop bij je aangetroffen.”

Walker keek Preston recht in de ogen. De spieren in zijn armen spanden zich. Na een poosje lachte hij zenuwachtig en leunde weer achterover.

“Denk je dat we iets op de harde schijf zullen vinden wat we liever niet zien?”

“Waarschijnlijk niets wat niet ook op alle computers hier staat,” zei Walker.

“Dat zullen we nog wel eens zien,” antwoordde Preston. Hij pakte zijn hoed op en begon ermee te spelen. “Kijkje graag foto’s?”

Walker volgde de hand van de sheriff. “Hoelang ben je al getrouwd, sheriff?”

“Bijna dertig jaar met dezelfde vrouw.”

Walker schudde zijn hoofd. “Dertig jaar. Het is dertig jaar geleden dat je een afspraakje hebt gehad. Zal ik eens wat vertellen? Het gaat er nu heel anders aan toe.”

“Dat zal wel.”

“Nee, daar heb je geen benul van. Vrouwen tegenwoordig…het lijkt wel of ze erop zitten te wachten tot je een fout maakt. Iets verkeerds zegt. Iets doet waar ze op afknappen. En dan gaan ze ervandoor. Dat geeft zo veel stress, en dan moet je ook nog eens het eten voor allebei betalen.”

“Heb je wel eens aan internetdating gedacht?”

Met een cynisch lachje wees Walker op zijn gezicht. “Of ik me nu van links of rechts laat fotograferen, het blijft een boeventronie. Na één blik hebben ze me al weggeklikt. Ik zag pas een profiel van een man in zwembroek, naast een dolfijn. Hield van de natuur en van literatuur en lange wandelingen. En hij had zo’n glad gezicht alsof hij deel had uitgemaakt van een boyband.”

Preston schoot in de lach. De man was vreemd, maar hij had wel humor.

Walker leunde voorover en tikte met een vinger op tafel. “Geen vrouw die je tegenwoordig nog een kans geeft. Ze kijken alleen naar mannen die er goed uitzien en een inkomen met zes nullen hebben. Niemand is op zoek naar iemand zoals ik. Met een goed hart.”

Preston knikte naar hem. “Geef je daarom de voorkeur aan jonge meisjes?”

“Waar heb je het over?”

“Een paar foto’s die we op je laptop aantroffen. We hebben nog niet alles onderzocht, maar Mike heeft al een paar dingen gevonden die niet goed zijn voor je reputatie. Gesprekken in een chatroom ook. Kun je dat uitleggen?”

“Om te beginnen is het niet verboden om via je computer met mensen te praten. Hoe kan ik weten hoe oud iedereen is?”

“Nou, als ze zeggen dat ze twaalf jaar zijn, weet je al aardig wat, toch?”

“Misschien. Maar mensen liegen, dat weet je.”

Preston knikte instemmend. “Klopt, maar foto’s liegen niet.”

Walker stak zijn handen omhoog. “Daar heb ik niks mee te maken, eerlijk. Ik heb een paar weken een vriend te logeren gehad. Toen ik merkte dat hij die zooi aan het downloaden was, heb ik hem gevraagd alles te wissen, en dat heeft hij gedaan.”

“Je kunt je beter niet achter anderen verschuilen, Gray. Wees eens eerlijk.”

Walker zakte onderuit en trok zijn haar achterover in een paardenstaart. “Ik geef toe dat ik een beetje vastzit. Blijven steken tijdens de middelbare school of zo. Ik kan niet zo opschieten met oudere vrouwen. Ik heb het wel geprobeerd, maar de jongere vrouwen zitten niet met zo veel wrok en verdriet. Snap je?” Hij vloekte. “Ik wist niet dat ik bij een therapeut was beland.”

Preston deed zijn best om over te komen als een eenvoudige, eerlijke politieman die in het wilde weg aanwijzingen opvolgt, maar zijn aanpak was wel degelijk gestructureerd. Of hij nu met een gladde advocaat uit Charleston sprak of met een persmuskiet uit New York, hij wist altijd precies wat ze wilden horen. Maar hij voelde zich vooral op zijn gemak bij zijn eigen mensen. Die mensen die telkens weer de klappen van het leven moesten opvangen. Mensen zoals Walker.

“Die baan bij het minigolfterrein was in 2001. Klopt dat?”

Walter dacht even na. “Ja, dat was de zomer voor 11 september.”

“En het jaar daarna, zo eind juni, zat je in een café, de Dew Drop.”

“Sheriff, ik wil er niet om liegen. Ik ben de afgelopen jaar in aardig wat kroegen geweest, dus dat kan ik moeilijk precies zeggen.”

“Je was in dat café op de avond dat dat meisje verdween. Weet je nog?”

Walter hield zijn hoofd schuin. “Die vrouw met dat vermiste kind?”

“Ja, die.”

Hij lachte. “Dat is toch ongelooflijk.”

“Heb je het nieuws gezien?”

“Ik heb gezien dat ze de auto uit het stuwmeer hebben gevist.”

Preston knikte en keek hem aan.

Walter vouwde zijn armen voor zijn borst. Zijn ellebogen staken uit als luciferhoutjes. “Nou, ik weet niet wat ik voor je kan betekenen.”

Preston keek naar zijn handen. “Iemand heeft ons verteld over een gesprek met jou.”

“Wie?”

“Maakt niet uit. Je hebt iets gezegd, niet lang na de verdwijning van het meisje.” Hij knoopte zijn borstzakje open en viste er een papiertje uit. Hij vouwde het open en hield het een eind van zich af, bijna een armlengte. “‘Ik denk dat iemand dat meisje heeft ontvoerd en haar ergens in een meer heeft gedropt. Ze gaan dat meisje nooit vinden.’ Dat heb je gezegd.”

Walkers armspieren spanden zich en zijn gezicht rimpelde als een verschrompelde appel. “Dat heb ik absoluut niet gezegd. Hoe kan ik weten wat er met dat kind is gebeurd? Wie dat heeft gezegd liegt dat-ie zwart ziet!”

“Ze was er anders vrij zeker van.”

“Ze? Een vrouw?” Hij kwam overeind uit zijn stoel en leunde met zijn handen op tafel. “Dan mag je haar verhaal wel eens natrekken. Misschien heeft zij dat kind zelf wel gejat.” Hij liep naar de verste hoek van de kamer waar de koelkast stond en keerde hem zijn rug toe. Hij haalde een hand door zijn haar. “Eerlijk, sheriff, ik heb een boel domme dingen gedaan in mijn leven, maar ik heb niets te maken met de dood van dat meisje.”

Preston staarde naar Walkers achterhoofd.

Toen draaide Walker zich om. Op zijn rood aangelopen gezicht stond verbazing en schrik te lezen. Hij zag eruit als een dier dat in een val was gelopen. “Zo bedoelde ik het niet. Ik weet niet of ze dood is of niet. Maar ik heb er niets mee te maken.”

“Maar je weet dus meer dan je mij verteld hebt. Bedoel je dat?”

Walker ijsbeerde door de kamer. Zijn losse veters sleepten over de vloer, de zomen van zijn broek waren gerafeld. “Luister, als ik gedronken heb, zeg ik van alles. Ik heb gevochten zonder dat ik me er later iets van herinner. Misschien heb ik lang geleden net als alle anderen geprobeerd om uit te vogelen wat er gebeurd is en heb ik zoiets gezegd. Ik weet het niet meer.”

“Maar waarom zou je dat dan hebben gezegd over dat meer?”

“Sheriff, dat heb ik niet gezegd, dat was de Jack Daniels. Als ik dat heb gezegd, dan heb ik daar vast naar geraden. Hier wordt door zo veel mensen over gepraat. Die worden toch ook niet gearresteerd?”

Preston keek naar het papiertje en wachtte. Zonder wat te zeggen. Net als een rustpunt in een muziekstuk waardoor het verlangen naar de finale sterker naar voren komt. Het was bewolkt geworden en het werd donker in de kamer.

Ten slotte verbrak Preston de stilte. “Ze zei ook dat je wist dat de auto van de vrouw op de bodem van het stuwmeer lag. Niet dat je dat dacht, maar dat je dat wist!”

“Dat is niet waar. Hoe zou ik kunnen weten waar die auto was? Ik zat in de kroeg achter een paar biertjes.”

“Dus je geeft toe dat je die avond in de Dew Drop was.”

“Nee, helemaal niet. Ik zeg alleen maar dat wie je dit heeft gezegd waarschijnlijk een of andere vrouw is die ik die avond in de kroeg probeerde te versieren.”

“Je hebt dit niet in de kroeg gezegd, Gray. Je was broodnuchter toen je dit vertelde.” Hij vouwde het papiertje weer op en deed het terug in zijn borstzakje. “Een familielid van je heeft ons deze informatie verstrekt. Zij heeft ons over dit gesprek verteld omdat…”

“Familielid?”

“…ze dacht dat ze ons ermee zou helpen. In eerste instantie, zei ze…”

“Wie?”

“…had ze er niets achter gezocht, maar toen de auto werd opgetakeld, kwam ook de herinnering weer boven aan dat…”

“Wie heeft je dat verteld?” schreeuwde Walker.

“…gesprek.”

“Welke leugenachtige sloerie heeft je dat verteld?”

“Rustig nou maar.”

“Niks rustig nou maar. Een of ander onderkruipsel probeert me hiervoor op te laten draaien en ik wil weten wie dat is.”

De deur ging op een kier open. Preston gebaarde naar Mike dat hij weg moest gaan. Hij leunde voorover en keek Walker aan. Het pokdalige gezicht van de man was een strak masker.

“Ik verzeker je, sheriff, je moet me zeggen wie die leugens heeft verteld.”

“Je moeder, Gray.”

Het licht doofde in Walkers ogen. Hij liet zijn schouders hangen en zakte terug in de stoel alsof hij plotseling door een kogel was geraakt. Preston had wel eens iemand neergeschoten zien worden. Iemand die ervan verdacht werd zijn vrouw en dochter te misbruiken en zich schuilhield in de varkensstal met een geweer. Het was duidelijk dat hij niet van plan was er levend uit te komen. En dat gebeurde ook niet; ze vonden hem tussen de varkens, morsdood na een schot in de roos. Walker vertoonde hetzelfde gedrag.

“Mijn moeder?” jammerde hij.

Eventjes kreeg Preston een inkijkje in zijn leven, vol verwaarlozing en angst. Zijn moeder was een stevige vrouw met een even harde uitstraling als Gray. Ze zou vast wel hardvochtig zijn, in woorden en in daden. Preston kon dat afleiden uit de manier waarop zij over haar zoon had gesproken tijdens het verhoor. Preston begon een beetje medelijden met de man te krijgen, gezien zijn achtergrond.

“En ze belde zomaar op om dat te vertellen?” zei hij.

“Ja. Ze vroeg of ze langs mocht komen en toen heeft ze ons alles verteld. Waarom zou een moeder over zoiets liegen?”

De blik op zijn gezicht verried hem, een levenloze blik in het oneindige.

“Er is nog iets. Nog een puzzelstukje.”

Walker schudde zijn hoofd, alsof hij niet nog meer kon verdragen.

Er klonk rumoer in de gang. Iemand gilde. Preston verontschuldigde zich en deed de deur open. Midden in de gang probeerde Mike Mae Edwards tegen te houden. Leason, haar man, stond achter haar, zenuwachtig.

“Is hij daar, sheriff?” riep Mae.

“Goeiemensen,” zuchtte Preston, terwijl hij op haar afliep.

“Ik heb geprobeerd haar tegen te houden, sheriff,” zei Mike.

Preston duwde hem opzij en ging vlak voor Mae staan. De uitdrukking op haar gezicht had de verbetenheid van een buldog.

“Ik heb het op het nieuws gezien. Heeft hij bekend?”

Preston keek Leason aan. “Haal je vrouw hier vandaan.” En tegen Mae zei hij: “Weg hier en naar huis.”

Leason draaide zich om terwijl hij zijn autosleutels zocht, maar Mae hield hem tegen. “Heeft hij gezegd waar ze is? Heeft hij verteld wat hij met haar gedaan heeft?”

Preston ving een glimp op van een videocamera die door de voordeur de gang in kwam, en hij duwde Mike voor zich uit. Een lichtflits baadde hen in een wit licht. “Regel jij dat even, alsjeblieft?”

Mike hield zijn hand voor de camera: een gebaar dat de dagen daarna telkens weer werd vertoond in de nieuwsbulletins. Een man in uniform die de cameraman achteruitduwt en de sheriff die een ontroostbare grootmoeder in rouw probeert te kalmeren. Emotie-tv in het kwadraat, in een typisch Amerikaans stadje.

“Mae, je bewijst je kleindochter een gunst als je nu naar huis gaat. Leason, haal de auto en rijd naar de achteruitgang.”

Mae liet Leason los, de camera flitste weer.

“Heeft hij het gedaan?” zei Mae met bibberende stem. “Heeft hij haar ontvoerd?”

“Mae, ik kan het je niet zeggen. Laat me alsjeblieft mijn werk doen. Je bent de eerste die het hoort als ik iets weet. Waarom vertrouw je me nou niet?”

“Dat is het niet, dat weet je.” De sheriff duwde haar in de richting van de achterdeur terwijl ze praatte, langs de verhoorkamer. “Ik ben de enige in deze hele stad en in de familie die nog een flintertje hoop koestert. Als hij weet waar ze is…”

De auto kwam net aanrijden toen Preston haar uitliet. Hij probeerde haar af te schermen voor de cameras en de vragen van de verslaggevers die de auto gevolgd waren. Ze stapte in en Leason wilde achteruit rijden, maar Preston klopte op het raampje en wees naar de steeg. De camera’s richtten zich op hem toen de auto wegreed.

Preston lachte vriendelijk en draaide zich om om naar binnen te gaan, maar de deur was in het slot gevallen. Hij bonkte op de deur en keek door het raam, maar Mike was nog steeds aan de voorkant.

Hij liep rond het bureau, gevolgd door microfoons en camera’s als een toom kuikens achter de moedereend. Eenmaal in het bureau keek Preston veelbetekenend naar Mike, die ongetwijfeld besefte dat hij hiervoor verantwoordelijk was. Hij rende naar de verhoorkamer. Zodra hij de deur opendeed, wist hij dat de ophef nog maar net begonnen was. De kamer was leeg en het raam stond open.

14

Ze reden zwijgend in de camper. June Bug zat op de passagiersplaats en John keek strak voor zich uit. Toen hij een parkeerplaats zag waar een wasserij en een pizzeria waren, zette hij de wagen stil. Ze namen twee plaatsen voor personenauto’s in beslag.

“Ik kan het nog niet geloven,” zei John. “Ik kan er met mijn verstand niet bij dat je niet naar me hebt geluisterd en je in de camper verstopt hebt.”

“U hebt me op het idee gebracht,” zei ze.

“Hoe bedoel je?”

“Weet u niet meer dat u dat verhaal vertelde over dat uw moeder wegging en dat u zich op de achterbank had verstopt zodat u met haar mee kon gaan?”

John keek uit over het parkeerterrein, waar ook een winkeltje was en een munttelefoon. John rommelde in het bekertje met los geld in de bekerhouder en haalde er zo veel mogelijk geschikte munten uit.

“Gaan we niet naar het huis van die oude mevrouw?”

“Het is geen huis,” zei John. Hij sloeg het portier achter zich dicht en liep over de parkeerplaats naar een grasveldje tussen de gebouwtjes.

June Bug liep achter hem aan, ze moest haar best doen om hem bij te houden. “Waar woont ze dan? In een camper?”

“Nee. Ga nou maar weer naar de camper, ik wil Sheila alleen spreken.”

“Ik moet plassen.”

John had de telefoon bereikt en keek naar winkeltje aan de overkant van de parkeerplaats. “Probeer het daar maar. Pas op met oversteken.”

Ze rende over de parkeerplaats en verdween in de winkel. Ze liep naar achter en kwam daarna weer naar de voorkant en vroeg iets aan de vrouw achter de kassa, die kauwgom kauwde alsof ze een herkauwende koe was. De vrouw gaf haar een sleutel en zei iets tegen June Bug. Ze wees naar het raam, en de vrouw keek naar buiten. John zwaaide naar haar en June Bug deed haar wc-dansje. Zo noemden ze dat toen ze nog klein was. Dan danste ze door het gangpad van de camper en dan wist hij hoe laat het was, net als wanneer een hond rondjes loopt en aan de achterdeur krabt.

“Hallo?” zei Sheila.

Hij aarzelde. “Met John. Ze is bij mij.”

Een zucht van opluchting aan de andere kant van de lijn. “Waarom heb je dat gedaan?”

“Ik heb niks gedaan, ik ben er een paar uur geleden pas achter gekomen dat ze er was. Ik heb al eerder geprobeerd je te bellen. Ze had zich al die tijd in haar bed verstopt.”

“Lieg niet tegen me.”

“Ik lieg hele…”

“Ik meen het serieus, John. Ik kan de waarheid wel aan. Ik pik het alleen niet dat er weer een man tegen me liegt, zeker niet over zoiets belangrijks.” Haar stem beefde van de opgekropte emoties.

“Ik zou nooit tegen je liegen.”

“Ben jij haar vader? Geef daar dan eens antwoord op: ben je echt haar vader?”

John zweeg even. “Nee.”

“Dus je liegt al de hele tijd tegen me, waar of niet?”

“Ik heb nooit gezegd dat ik haar vader ben.”

“Zij denkt anders van wel. Je liegt elke dag tegen haar. Dat is nog veel erger. Je doet alsof je haar vader bent. Ongelooflijk! Ik weet niet wat er is gebeurd en hoe je zover bent gekomen, maar ik wil er niks mee te maken hebben.”

“Dat snap ik. Ik vraag ook niets van je. Alleen dat je luistert naar wat ik te zeggen heb.”

Er klonk gesnik aan de andere kant van de lijn. Een huilende vrouw: het ergste geluid ter wereld. Zijn schuld. Hij wou dat hij de verbinding kon verbreken. Ervandoor gaan met June Bug. Tenslotte had deze vrouw hen zelf uitgenodigd, hij had zich niet aan haar opgedrongen.

Maar ze had natuurlijk gelijk. Hij had haar misleid. Hij had iedereen misleid die hij de afgelopen zeven jaar had ontmoet. Dit was nou waarom hij andere mensen uit de weg ging. Hij leunde zwijgend tegen de telefoon en luisterde naar haar snikken.

Na een poosje zei Sheila door haar tranen heen: “Wat zegt dat over een kind als het zich liever verstopt in een camper dan bij iemand te blijven die haar als een prinsesje behandelt?”

“Ik weet niet waarom ze liever bij mij…”

“John, ze wil hetzelfde als iedereen. Ze wil de waarheid weten.”

Hij lachte. “Dat zei zij ook al.”

“Waarom zeg je haar dan niet hoe het zit en blijf je erover liegen? Je bent geen freelanceschrijver, hè?”

“Nee.”

“Er is nooit een artikel van je gepubliceerd, hè?”

“Ik heb het wel geprobeerd…”

“Wat je over haar hebt geschreven is schitterend. Ik vond het heel mooi. Maar dat is niet je beroep.”

Stilte. Daarna begon hij te praten. “Het is ingewikkeld, Sheila. Wat June Bug betreft. Ik wil haar geen verdriet doen. Ik dacht dat ik nog een paar jaar respijt had, maar als ze nu al vragen gaat stellen, wordt het waarschijnlijk tijd. Zeker met wat er daar allemaal gebeurt…”

“Je moet naar de politie gaan.”

Er ging een truck voorbij. June Bug huppelde naar de voorkant van de winkel en gaf de sleutel terug aan de caissière. De vrouw hing de sleutel aan een haakje achter zich. “Ik wilde je alleen maar laten weten dat ze veilig is. Ik dacht dat jullie samen leuke dingen aan het doen waren. Ik schrok me wild toen ik haar plotseling zag; ik wist zeker dat je bezorgd zou zijn.”

“Bezorgd is niet het juiste woord. Ik dacht dat ik gek werd van het piekeren over wie jij bent en wat je met haar doet.”

“Ik beloof je dat ik haar nooit iets zou aandoen. Ik heb altijd geprobeerd om een goede…” Zijn stem stierf weg.

“Je liegt niet alleen tegen haar, maar ook tegen jezelf. Waar ben je nu?”

“Arkansas. Ik ga een kennis van vroeger opzoeken.”

Sheila snikte weer. Alles wat hij zei, leek haar aan het huilen te brengen. “Heb je het nieuws gezien?”

“Een stukje, niet alles. Heb je de politie gebeld?”

Het was eruit. Het enige wat hij echt van haar wilde weten. Hij wilde dat ze wist dat June Bug terecht was, maar verder had hij slechts één vraag voor haar.

“Bel je daarom?”

Tjonge, dacht John. Die vrouw ontgaat ook niets. “Nee, ik heb niks gezegd. Het kan me niet schelen of je de politie hebt gebeld of niet. Ik wilde je alleen laten weten dat er niks met haar aan de hand is. En mocht je wel gebeld hebben, dan begrijp ik dat volkomen.”

Ze zuchtte. “Ik heb een keer of honderd op het punt gestaan. Maar dan zag ik het beeld voor me, van dat kleine meisje…”

June Bug kwam eraan rennen. “Hebt u Sheila aan de lijn?”

Hij knikte.

Ze straalde van vreugde. “Mag ik haar?”

Hij gebaarde dat ze nog even moest wachten. “Wat voor beeld zie je dan voor je?” vroeg hij Sheila.

Het klonk alsof ze haar neus snoot. “Ik zie haar gezichtje voor me toen ze leerde fietsen. En jij stond toe te kijken, alsof je niets wilt missen.”

“Heb je dat gezien?”

“Op de bewakingscamera in de apotheek. John, ik heb nooit eerder een meisje gezien dat zo veel van haar vader houdt, maar dat ben je niet. En wanneer je haar dat niet kunt zeggen, dan moet er iets gebeuren.”

“Je hebt gelijk. Hier is ze, ze wil iets tegen je zeggen.”

John gaf de hoorn aan June Bug, die trappelde van opwinding. “Ha, Sheila.”

Hij kon niet horen wat er aan de andere kant werd gezegd, maar daar kon hij wel naar raden. June Bug zei dat zij ze allebei voor de gek had gehouden, maar dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Ze zou wel weer terugkomen.

“Sorry dat ik niet kon blijven. Ik moest met papa mee.”

Er volgde een lange stilte, onderbroken door een paar keer ‘ja’, en ten slotte zei June Bug: “Oké, zal ik doen. Dag.” Ze gaf hem de hoorn en rende naar de camper.

Hij hield de hoorn bij zijn oor en hoorde Sheila zachtjes huilen. “We moeten er maar eens vandoor.”

“John?” De vraag bleef in het luchtledige hangen. Een vraag van duizenden woorden, samengebald in één woord. “Blijf je op de vlucht?” vroeg ze uiteindelijk.

“Weet ik niet.”

“Ze hebben een man aangehouden. Ze denken dat hij iets met de vermissing te maken heeft.”

“Ja, dat heb ik gehoord. Maak je geen zorgen, ik zal doen wat juist is. Dat beloof ik.”

“Goed,” zei Sheila.

“Wat er ook gebeurt,” zei hij met vaste stem, “we zijn je allebei heel dankbaar. Ze zal het nooit vergeten. En ik ook niet.”

Hij wachtte even. Toen hij geen antwoord kreeg, zei hij: “Dag, Sheila.”

Hij hing de telefoon op en bleef even staan voordat hij terugliep naar de camper.

Het gebouw leek eerder op een burcht op een heuvel dan op een verzorgingshuis. Een soort Graceland voor bejaarden. De beveiligingsbeambte bij het hek vroeg wie ze waren en Johnson kreeg een pasje. “De parkeerplaats voor grote voertuigen is daar rechts,” zei de bewaker.

Ze zetten de camper neer en liepen hand in hand naar de bezoekersingang. June Bug keek verrukt naar de bijen die rond de bloemen zwermden en haar mond viel open toen ze het gebouw zag. “Het lijkt wel op het huis van de president.”

De deuren zwaaiden open. In de ontvangsthal was een waterpartij en er zwommen vissen in een decoratieve vijver.

“Kan ik u helpen, meneer?” vroeg een netjes geklede vrouw.

“We komen voor mevrouw Linderman.”

“Dan bent u zeker John. Ze wacht op u in de tuin. Deze kant op.”

Ze volgden de vrouw door de glimmende gang. Hij had die oudemensengeur van ontsmettingsmiddelen verwacht, maar daar was geen sprake van. Een natuurlijke geur van bloemen, aarde en water overstemde alle andere luchtjes.

Ze liepen voorbij de eetzaal, waar het ontbijt van de volgende morgen werd klaargezet. Kristallen glazen en servetten werden keurig gerangschikt. Er was ook een zitkamer met een open haard en een goed gevulde boekenkast.

Mevrouw Linderman zat in een rolstoel in een tuin vol rozenstruiken en betonnen banken. Een grote Amerikaanse vlag wapperde langzaam boven de plek waar ze zat te kijken naar de oranje-rode zonsondergang. Ze leek wel een oude generaal, dacht John, moe van de oorlog en klaar voor de laatste overtocht.

Ze draaide haar stoel om en lachte vanachter haar rimpels. Ze stak haar linkerhand uit. “Ik wist dat je terug zou komen. Ik vroeg me alleen af of ik er nog zou zijn als het zover was.”

Hij boog zich om haar te kussen en ze pakte zijn wang in haar knoestige hand en liet die daar liggen, alsof ze het verleden indronk. Ze keek naar June Bug die verwonderd toekeek. “En wie hebben we hier?”

“Mevrouw Linderman, dit is June Bug.” Hij keek even naar het meisje. “Mevrouw Linderman is de moeder van een vriend van me. Een heel bijzonder iemand.”

June Bugs hand verdween in de verschrompelde hand. Er kwam een twinkeling in de ogen van de oude vrouw. “Je bent een plaatje, weet je dat? John, hoe kom je toch aan zo’n schoonheid?”

“Gewoon geluk gehad, denk ik,” antwoordde hij.

“Aangenaam kennis met u te maken,” zei June Bug. “Ik wou dat ik kon zeggen dat ik veel van u gehoord heb, maar dat is niet zo.”

Mevrouw Linderman wierp haar hoofd lachend in haar nek. “Er is hier iemand die weinig over zijn verleden loslaat, niet?”

June Bug knikte, en John legde zijn hand op haar hoofd. “We werken eraan om meer te praten. Elkaar de waarheid vertellen en zo.”

June Bug keek hem aan. “Is dat zo?”

“Ja.”

“Nou, volgens mij is dat een goed idee,” zei mevrouw Linderman. “Je moet leren van het verleden, heb ik altijd gehoord.” Ze zuchtte, pakte John’s hand en staarde naar het groene blad dat door een briesje in beweging werd gebracht. “Ik kom hier graag ‘s-avonds om naar de zonsondergang te kijken. God heeft altijd een mooie voorstelling voor me.” Het was nog steeds drukkend warm, maar ze wreef haar armen alsof het midden in de winter was. “Zou je mij naar mijn kamer willen duwen, lieverd?”

June Bug liep om haar heen en de vrouw boog zich voorover om de rem van het wiel los te doen. “Deze deuren door en dan almaar rechtuit,” kraste ze.

John liep naast haar en hield haar hand vast, zodat June Bug niet te snel zou lopen. “Dit is wel wat anders dan uw huis in de vallei.”

“Beetje wel, ja. Natuurlijk is het niet te vergelijken met het huis waar ik vroeger woonde. Ik ben gevallen en daarna kon ik niet meer alleen blijven.” Ze groette lachend iemand van het personeel alsof ze de beste vrienden waren.

“Hebt u iets gebroken?” vroeg John.

“Mijn heup,” zei ze. “En daarna ging het steeds slechter. Ik heb mijn huis met aardig wat winst verkocht, nog voordat de huizenmarkt instortte, en ben hier komen wonen in Versailles. Zo noem ik het altijd. Ze besteden hier evenveel tijd aan de zorg voor de planten als voor de patiënten.” Ze rekte haar hals om hem aan te kunnen kijken. “Je vindt het toch niet te chic de friemel, hè?”

“Niets dat u niet dubbel en dwars hebt verdiend. Maar hoe kunt u dit betalen?”

Ze keek hem aan met een veelbetekende blik, alsof zijn vraag haar een beetje verbaasde. “Dat weet jij toch wel?”

“Hoe dan? Hebt u een prijs gewonnen? Of hebben ze olie gevonden onder uw huis?”

“Nee, en ik ben ook niet naar Las Vegas geweest.”

June Bug duwde de rolstoel en volgde het gesprek aandachtig. De gang was betegeld in een druk patroon en het tapijt was nog drukker en het leek alsof dat al haar aandacht opslokte.

“Hier rechts is het, June Bug,” zei de oude vrouw. “Dit is mijn stek in Huize Avondrood, mijn laatste rustplaats.”

Het was een grote zit-slaapkamer en suite met een open keukentje en een raam dat een hele wand besloeg. De gordijnen waren open. Vlakbij was een vijver waarin eenden zwommen en er waggelden een paar ganzen over een pad dat omzoomd werd door lisdodden. Daarachter strekte zich een groene vallei uitnodigend uit tot in de verte.

“Mooi uitzicht,” zei John.

“Ik heb bijzonder geboft. June Bug, zou je me naar die stoel willen rijden alsjeblieft?”

De oude vrouw manoeuvreerde zich langszij en drukte op een knop op de stoel, waardoor die omhoogkwam. Daarna hees ze zich in de stoel en liet die weer zakken. Met een diepe zucht gebaarde ze dat ze op de bank konden zitten. Op een tafel tegenover haar stoel stonden twee foto’s, een van een lachende, oudere man, de andere van een jongeman in een uniform. Afgezien van het leeftijdsverschil leken ze precies op elkaar.

“Zo, wat brengt jullie naar mijn nederige stulpje?” vroeg ze.

“Dat is niet zozeer de vraag. Wat heeft u hier gebracht, dat wil ik weten. Hoe kunt u zich dit veroorloven?”

Ze schudde haar hoofd. “Met hetzelfde vermogen als er in die kist zit die ik jou gegeven heb.”

John leunde ongemakkelijk voorover. “Wat bedoelt u precies?”

“Ja, wat bedoelt u daarmee’?” vroeg June Bug.

Mevrouw Linderman keek het meisje aan. “Lang geleden heeft je vader iets heel aardigs en behulpzaams voor mijn zoon gedaan. Je vader vond dat toen helemaal niet aardig. Nadat mijn zoon was overleden, kwam hij bij mij op bezoek, vol slechte gedachten. Hij gaf zichzelf de schuld voor wat er was gebeurd.”

“Dat doe ik nog steeds,” zei John.

“Wat was er gebeurd?” vroeg June Bug.

“Daar hebben we het later wel over,” zei John.

Mevrouw Linderman was even stil. “Ik heb hem een kist gegeven. Er zat geld in en nog een paar andere dingen.”

“Ik had de kist ongevraagd meegenomen. En een agent heeft me teruggebracht.”

“Ik had hem jou gegeven. Dat heb ik allemaal aan de agent uitgelegd.”

“Wacht even,” zei June Bug. “Waar heeft die agent u naar teruggebracht?”

John stond op en liep naar het raam zonder antwoord te geven op haar vraag. “Ik heb er de camper van gekocht. We hebben de afgelopen jaren van dat geld geleefd, June Bug.”

“Maar er zat nog meer in de kist,” zei mevrouw Linderman.

“Die certificaten die ik ondertekend had.”

John draaide zich om. “De papieren in die envelop?” Mevrouw Linderman knikte. “Heb je die niet opengemaakt?’ ‘Ik wil weten wat die politieagent heeft gedaan,” zei June Bug. Mevrouw Linderman stak haar hand op. “Dat was hoogstens een misverstand. De vriend van mijn zoon wou mij helpen’. ‘Dat had u niet hoeven doen,” zei John.

“Aha, eindelijk zijn we het ergens over eens. Ik hoefde dat niet te doen, maar ik heb het wel gedaan, om een eenvoudige reden. Ik wist dat jij een goede vent was, John. En ik wist dat je op het punt stond om iets ergs te doen. Dus moest ik wel drastische maatregelen nemen. Daarom heb ik die kist daar neergezet. Eigenlijk was het de prijs die jou tot inkeer moest brengen.”

“Wacht, wacht nou even,” zei June Bug. Ze schudde haar hoofd alsof ze moeite had alles te volgen. “Wat gebeurde er toen met u en met die kist en met…die agent?”

John hurkte voor het meisje neer. “Ik leg het je later wel uit’. ‘Nee,” zei June Bug. “Ik wil het nu horen. Ik wil dat zij het vertelt’. ‘Ze heeft wel pit,” zei mevrouw Linderman. “Ze lijkt op je.” John haalde diep adem. “Ze is mijn dochter niet’. ‘Wat?” zei June Bug, die bijna van haar plaats sprong. “Rustig maar, ik vertel het je zo’. ‘Is ze niet van jou?” vroeg mevrouw Linderman. “Nee. Ik bedoel, ik zorg als een vader voor haar sinds ze heel klein was. En ik heb mijn uiterste best gedaan, al was dat misschien niet genoeg.”

“Waar heb je haar gevonden, in de boerenkool?” John ging in kleermakerszit voor hen allebei op de grond zitten. “Zullen we één verhaal tegelijk vertellen?”

“Hoe kan het dat u mijn vader niet bent?” vroeg June Bug. “Ik maak liever eerst het verhaal van de kist af,” zei John. June vouwde haar armen over elkaar. “Prima. Als u ze allebei maar vertelt.”

John staarde naar de vloer en begon. “Het ging niet zo goed met mij. Ik was nog niet zo lang uit dienst…”

“Wat is dat, dienst?” vroeg June Bug.

“Het leger. Haar zoon en ik waren samen in Afghanistan.”

“Wat deden jullie daar?”

Hij masseerde zijn nek. “Je zou kunnen zeggen dat we er mensen doodmaakten en dingen kapotmaakten. Slechte mensen. Die ons wilden doden. Mensen die vrijheid haten.”

“En daar is iets met uw zoon gebeurd?” vroeg June Bug aan mevrouw Linderman.

De vrouw knikte naar John alsof ze wilde zeggen: Laat hij het maar vertellen.

“Er was een vuurgevecht; een akelig gevecht waarin veel werd geschoten en granaten ontploften. We waren daarnaartoe gestuurd om vijanden uit te schakelen. We dachten dat het er maar een paar waren, maar het bleken er veel meer te zijn. We kwamen klem te zitten. Konden geen kant meer op. Een paar van onze mannen raakten gewond. De zoon van mevrouw Linderman was legerarts. Hij kon de gewonden verzorgen, dus hij wilde naar ze toe gaan. Ik probeerde hem dat uit zijn hoofd te praten. Ik zei dat er geen hoop meer voor hen was, maar hij wilde niet naar me luisteren. Dat was nu eenmaal zijn werk.” John wreef zich in zijn handen; hoe meer hij zei, hoe driftiger hij wreef.

June Bug keek hem vol aandacht aan.

“Ik probeerde hem dekking te geven, maar de vijand was te sterk. En ik had niet veel munitie meer. Er volgde een luchtaanval, maar Calvin wist de gewonden te bereiken. Overal was rook en vuur en de ene explosie na de andere, maar hij was druk bezig om verbanden aan te leggen en het bloeden te stoppen.”

Er rolde een traan over het gezicht van mevrouw Linderman. Ze liet haar kin in haar hand rusten en leunde voorover. “Je hebt hem gesteund.”

Geëmotioneerd schudde John zijn hoofd. “Nee, juist niet. Ik heb niet geholpen.”

“Zo stond het niet in het rapport.”

“Het kan me niet schelen wat daarin staat. Ik weet wat er is gebeurd. Ik heb niet alles gedaan wat ik kon.”

“Je hebt je als een held gedragen.”

“Ik ben een lafaard geweest. Ik heb hem daar alleen naartoe laten kruipen. Had ik maar eerder naar hem geluisterd…” John verborg zijn gezicht in zijn handen in een poging de stortvloed aan herinneringen terug te dringen. Hij keek June Bug aan. “Je hebt me weleens gevraagd waarom ik soms zo zweet ‘s-nachts, en vaak gillend wakker word. Nou, hierom. Vanwege haar zoon. En die andere jongens die erbij waren. Het was mijn schuld.”

“Jij hebt die missie niet gekozen, John. Je volgde je bevelen op. Je was een goede militair.”

“Een goede leider kan vooruitzien. Een goede leider raakt niet verzeild in zo’n situatie. Waar ze geen enkele kans hadden.”

“Maar u hebt het overleefd,” zei June Bug.

John knikte en klemde zijn kaken op elkaar. “Daar zit ik nou juist mee.”

“Een goede leider waagt zijn leven voor zijn vrienden,” zei de oude vrouw. “En dat heb jij gedaan.”

“Nee, dat heeft uw zoon gedaan. Hij offerde zich op en dat laat me niet met rust. Ik had naar hem moeten luisteren.”

Het werd stil in de kamer. Het enige geluid was een tikkende klok op de schouw. De zon was ondergegaan en de heuvels tekenden zich af tegen het schemerlicht. De drie zaten zo stil als standbeelden, wachtend tot iemand ze tot leven zou wekken.

Ten slotte liet June Bug zich van de bank af zakken en ging naast hem op de vloer zitten. “Ik denk niet dat het uw fout was. Volgens mij bent u te streng voor uzelf.”

“Ze heeft helemaal gelijk,” zei mevrouw Linderman. “Je hebt gedaan wat je kon. Er is geen grammetje in je lijf dat je vrienden kwaad toewenste. Als ze hier nu konden zijn, zouden ze allemaal zeggen dat ze je geen enkel verwijt maken.”

John keek naar haar met prikkende ogen.

Ze ging verder. “Nu moet je nog één ding doen. Misschien is dat wel het moeilijkste. Je moet het laten gaan, en dan zal het jou met rust laten. Je weet toch dat Calvin niet zou willen dat je je zo voelde? Hij zou willen dat je verderging met je leven. Hij zou willen dat je er iets moois van maakte.”

“Ik heb het geprobeerd. Het enige wat me al die tijd op de been hielp…” Hij keek naar June Bug. “Zij is het beste wat dit leven te bieden heeft.”

“Nou, daar twijfel ik niet aan,” zei mevrouw Linderman. Ze keek het meisje aan, dat uitdrukkingsloos voor zich uitkeek. “Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?”

John stak een hand omhoog. “Nu nog niet.”

“Ik dacht dat u mijn vader was,” zei June Bug. “Dat heb ik altijd gedacht.”

“Nou, als hij goed voor je heeft gezorgd, dan was hij dat ook. Is hij een goede vader voor je geweest?”

June Bug knikte langzaam. “We zijn samen overal naartoe geweest. Hij heeft me heel veel geleerd over geschiedenis en aan welke kant van een boom het mos groeit en dat soort dingen.”

John stond op en haalde een hand door zijn haar. Hij kon dat onontgonnen terrein pas betreden wanneer hij dit gebied achter zich had gelaten. “Hoe wist u dat het zou werken?” vroeg hij aan de oude vrouw. “Hoe wist u dat u door mij het geld te geven, zou voorkomen dat ik…mezelf iets zou aandoen?”

Mevrouw Linderman leunde achterover. “Als ik eerlijk ben, wist ik dat niet. Ik snapte dat je niet meer wilde leven. Dat wat er gebeurd was zo zwaar op je drukte. Ik bad tot God dat Hij je er met Zijn liefde doorheen zou slepen. Dat Hij het duister zou doorbreken. En dat je tot inkeer zou komen.” Ze zweeg een poosje. Haar rimpels leken even op te lossen toen ze hem aankeek. “Als je het echt wilt weten, ging mijn gebed helemaal niet over jou.”

“Wat bedoelt u?”

“We hebben mannen nodig zoals jij. Veel mensen in ons land willen het niet toegeven, maar we hebben mensen nodig die niet bang zijn om het kwaad te bestrijden. Mensen die zonder terugdeinzen gehoor geven als er een beroep op ze wordt gedaan. We hebben goede mensen nodig, en jij bent zo iemand. Dus toen ik begreep hoezeer je met je verdriet te kampen had, heb ik de zaken eens omgedraaid. Ik heb God gevraagd om iemand in je leven te brengen die jou nodig zou hebben. Die jou zou leren wat echte liefde is. Ik dacht eerder aan een verdwaalde hond of een zwerfkat; een vrouw misschien. Maar Hij heeft iets veel beters bedacht, vind je niet?” Ze keek naar June Bug. “Waar is je moeder, lieverd?”

June Bug haalde haar schouders op. “Dat weet ik niet precies.”

De oude vrouw keek John aan.

“Het zit ingewikkeld in elkaar,” zei hij.

“Dat is meestal zo in het leven,” knikte ze. “Ik wil niet te veel zeggen, maar ik denk dat mijn gebed is verhoord. Het belangrijkste is dat je teruggekomen bent. Alleen al dat je hier in mijn kamer zit, is een verhoring van mijn gebeden, een bewijs dat God nog steeds regeert. Ik heb ook elke dag voor je gebeden of God je rust en vrede zou geven. Dat heb je verdiend, jongen.”

“Wacht even,” zei June Bug. “En die agent en die kist? Ik snap het niet.”

John had zijn rug naar de open haard gekeerd. “Ik had een beetje geld over na mijn ontslag uit het leger. Daarmee ben ik hiernaartoe gegaan. Ik had Calvin beloofd om zijn spullen langs te brengen. Daarna zou ik weggaan…er een punt achter zetten.”

“En toen kreeg u een kist?”

“Nee, mevrouw Linderman zei dat ik bij haar moest blijven. Ze woonde toen in dat kleine huisje naast de boerderij. Ik mocht in Calvins kamer logeren. In de loop van de avond zag ik dat ze een grijze kist tevoorschijn haalde en er geld en een envelop in stopte. Die avond heb ik hem weggenomen.”

“Gestolen?” vroeg June Bug met grote ogen.

Hij knikte. “Ik ging ervandoor toen ze naar bed was. Ik ben naar een kroeg gegaan. Op een gegeven moment zette ik de kist op tafel om er geld uit te pakken voor nog een rondje toen een agent mij zag. Hij kwam naar me toe en vroeg of hij er een kijkje in mocht nemen. Hij haalde er een vel papier uit en zei: ‘Mevrouw Linderman, die ken ik’ en toen pakte hij zijn wapen en sloeg me in de boeien.”

“En toen?” vroeg June Bug.

“De agent reed naar het huis van mevrouw Linderman en klopte aan. Het duurde even voor ze opendeed.”

“Dat was allemaal gespeeld,” zei ze. “Ik wist meteen wat er aan de hand was toen ik de politieauto op de oprit zag.”

“Ze deed de deur open, zag mij daar in de boeien staan, en gaf de agent ervan langs alsof hij een klein kind was.”

Mevrouw Linderman lachte. “Hij wist niet wat hem overkwam.”

“Die agent dacht dat ze hem wel zou bedanken omdat hij een dief gepakt had, maar ze sloeg hem bijna in zijn gezicht. ‘Doe die handboeien af. Weet je wel dat dit een oorlogsheld is? Je bent het niet eens waard om in de buurt van die man te zijn’, dat soort dingen.”

June Bug moest lachen toen John de stem van mevrouw Linderman nadeed.

“Vervolgens zei ze: “John, wat ben ik blij je terug te zien. Ik ben namelijk helemaal vergeten die certificaten te ondertekenen. En zonder mijn handtekening kun je ze niet verzilveren.” Je had me zo omver kunnen blazen. Ik wist zeker dat ze…” Het werd hem te veel en hij liet zijn hoofd hangen.

Mevrouw Linderman ging verder met het verhaal. “De agent geloofde het ook niet. Je had hem moeten zien friemelen met de sleutels van die handboeien. Ik haalde de envelop met de documenten uit de kist en zette overal mijn tekening op alsof dat altijd al de bedoeling was geweest. En toen keek ik die agent aan en snauwde dat hij zich snel uit de voeten moest maken als hij geen proces aan zijn broek wilde omdat hij iemand onrechtmatig had gearresteerd.”

June Bug schoot weer in de lach.

“Ik vergeet nooit wat u daarna hebt gedaan,” zei John hoofdschuddend.

“Het was niets bijzonders.”

“Het heeft mij het leven gered.”

“Wat?” vroeg June Bug. “Wat hebt u gedaan?”

John stond op en liep naar het raam en wachtte op haar antwoord. Toen dat uitbleef, draaide hij zich om en vouwde zijn armen voor zijn borst. “Toen de agent weg was, deed ze de kist dicht en gaf die aan mij. Ik zei dat ik hem niet kon aannemen, en toen zei ze: “Jij neemt hem niet aan, ik geef hem.” Ze zei dat het genoeg was voor een nieuw begin.”

De oude vrouw giechelde. “Veel meer nog dan ik toen besefte.”

“Ze zei dat ze iets heel waardevols kocht met die kist. Mijn ziel.”

June Bug fronste. “Hoe kun je iemands ziel kopen?”

“Daarmee bedoelde ik,” zei mevrouw Linderman, “dat hij een waardevol schepsel van God is. En dat hij dat niet zomaar weg mocht gooien. Ik zei dat hij dat cadeau moest aanvaarden en er iets goeds mee moest doen.”

“En wat zei u toen?”

“Niets, als ik me goed herinner. Ik heb het cadeau aanvaard en ik ben weggegaan. Ik ben een eindje langs de weg gelopen en toen in de berm gaan zitten om mijn leven te overdenken. De volgende morgen ben ik de stad in gegaan. Ik had het geld geteld en uitgerekend dat ik daar een aardig autootje van zou kunnen kopen, maar toen zag ik die camper en dat leek me nog beter. Dan zou ik daarin kunnen wonen en naar huis rijden.”

“Hebt u zo veel geld gekregen dat u onze camper kon kopen?”

“En meer nog,” zei John. “Maar dat verklaart nog steeds niet dat u hier zo luxueus kunt wonen.”

“Je hebt die aandelencertificaten zeker niet geïnd.”

“Wat is dat voor iets?” vroeg June Bug.

“Als je een aandeel koopt, heb je een stukje van een bedrijf. Je hebt dan ook iets te zeggen over wat het bedrijf doet en je krijgt een deel van de winst of van het verlies.”

John dacht diep na. “Walmart,” zei hij toen. “U hebt bij Walmart gewerkt, toch?”

Mevrouw Linderman glimlachte. “Ja, ik ben in de eerste winkel van Sam gaan werken. En na een paar jaren kreeg ik ook aandelen van het bedrijf.”

“Wie is Sam?”

“Sam Walton, de oprichter van Walmart. Ik zie hem nog rondrijden met die oude vrachtwagen. Ik ben een paar maal verkast naar andere filialen en alles bij elkaar heb ik er bijna dertig jaar gewerkt. Toen ik met pensioen ging en mijn man was overleden, maakte ik me wat zorgen over geld. Ik vroeg me af of mijn pensioen en zijn levensverzekering wel genoeg zouden zijn.

Op een dag kwamen er een paar familieleden bij me barbecueën. Een van mijn neven is een rekenwonder. Ik heb hem apart genomen en gevraagd of hij me wilde adviseren. Hij vroeg of ik ook beleggingen had. Ik vertelde hem over die paar aandelen en hij heeft ernaar gekeken. De blik op zijn gezicht toen hij weer naar buiten kwam, vergeet ik nooit. Hij zei: ‘U hoeft zich geen enkele zorgen te maken over uw financiële toestand’. Die aandelen bleken een paar miljoen dollar waard te zijn. Mijn kunstgebit viel bijna uit mijn mond. Ze kunnen zeggen wat ze willen, maar die oude Sam heeft goed voor zijn medewerkers gezorgd.”

John keek haar met open mond aan. “Maar u hebt die aandelen aan mij gegeven.”

“Nee, niet allemaal. Ik heb alle herinneringen en verzekeringspapieren gehouden. Ik heb alleen wat contant geld in het kistje gedaan, samen met een paar aandelen die ik op jouw naam had gezet. Wat heb jij ermee gedaan?”

“In de envelop laten zitten. Ik had nog nooit eerder een aandelencertificaat gezien en ik dacht dat ze hooguit een paar honderd dollar waard zouden zijn. Maar mijn hoofd stond er toen niet naar om bij een makelaar in effecten langs te gaan.”

“Waar zijn ze nu?”

“In Dogwood.”

“En je hebt ze niet geïnd?”

John schudde zijn hoofd.

Mevrouw Linderman liet haar blik van hem naar June Bug glijden. “De nieuwsbulletins hebben het allemaal over een meisje in West Virginia dat jaren geleden verdwenen is. Ongeveer rond de tijd dat…”

“Ik heb er iets van gezien,” zei hij.

“John, is zij dat meisje?”

Hij keek naar de vloer. “Zullen we kijken wat ze erover zeggen op tv?”

Ze viste de afstandsbediening met haar knoestige hand tevoorschijn en reikte die hem aan. Hij zette de tv aan en zapte langs de kanalen tot hij een nieuwszender had gevonden.

15

Ik vond het fijn om bij mevrouw Linderman te zijn. Zo had ik het me altijd voorgesteld als je bij je oma op bezoek ging, maar dan zonder al die mooie meubels en de verpleegsters. Ik droomde altijd van limonade met koekjes en veel gelach en verhalen over ritjes met de huifkar. Je kreeg ook altijd van alles van je oma: oorbellen, een pop of nieuwe kleren die ze écht niet in de winkel had kunnen laten hangen.

Maar ondanks dat goede gevoel was ik nog steeds zenuwachtig. Ik wist nu dat papa niet mijn echte vader was en ik zat vol vragen. Ik heb altijd gedacht dat er maar één belangrijke vraag was, namelijk wie mijn moeder was, wat voor iemand ze was en of ik haar neus en ogen had geërfd of misschien een ziekte. En dan hoef je maar even op bezoek te gaan bij een oude mevrouw en opeens blijken er nog veel meer vragen te zijn. Ze fladderden om mijn hoofd als vlinders en de antwoorden kon ik maar moeilijk vangen. Er was geen net groot genoeg voor al mijn vragen.

Papa zapte langs de kanalen en stopte bij een zender met een vrouw met een mooie sjaal om haar nek. Daar leek het mij iets te warm voor, maar wat weet ik ervan. Het leek alsof ze alle make-up van de hele wereld op had, waardoor haar gezicht eruitzag als zo’n pop met een porseleinen hoofd; helemaal glad en glanzend. Zo zag ze er vast niet uit als ze ‘s-morgens uit bed kwam. Ze zei dat een van de hoofdpunten van het nieuws het vermiste meisje in West Virginia was. Dat verslag hadden we op de boerderij al gezien, maar daar had ik mijn aandacht er niet bij kunnen houden.

Ik ging heel dichtbij zitten zodat ik de verslaggever kon verstaan. Hij keek alsof hij veel liever niet in Dogwood, West Virginia wilde zijn. Zij haar zat keurig en hij had een vriendelijk gezicht. Op zijn kraalogen na, die heel wantrouwig keken.

Ze lieten een foto zien van toen ik klein was en daarna de foto van nu die met de computer was gemaakt en ze zeiden dat mijn moeder Dana Edwards heette. Dat was nieuw voor mij. Daarna zag je een oudere mevrouw uit een auto stappen en naar een huis lopen met een hand voor haar ogen tegen de foto’s. De verslaggever zei dat dat de oma van het meisje was.

“Ik heb al die jaren gezegd dat ze nog leefde,” gilde de vrouw. Ze leek behoorlijk kwaad. “En nu hebben ze de man laten gaan die haar ontvoerd heeft!”

Volgens mij vinden nieuwsmensen het fijn als mensen gillen of huilen of ergens mee gooien. Ik krijg niet vaak de kans om tv te kijken, maar er is altijd wel iemand die ergens een stuip van krijgt. Van de prijs van benzine of de verkiezingen of iets anders waarvan de aderen in hun hals opzwellen. Mijn vader, ook al is hij dat niet echt, zegt altijd dat als mensen over de rooie gaan, dat dan op het nieuws komt. Zou dat gevecht waarin zijn vriend doodging ook op het nieuws zijn geweest? Want daarvan lijkt hij over de rooie te gaan.

De verslaggever praatte verder terwijl er een foto verscheen van een armoedige man met een eng gezicht en eng haar. Ik werd er helemaal naar van toen ik hem zag.

“Deze man, Graham William Walker wordt verdacht van betrokkenheid bij de verdwijning van het meisje. Hij werd verhoord op dit politiebureau toen hij aan de autoriteiten wist te ontkomen.”

Daarna schakelden ze over naar een oudere man in een uniform die buiten het bureau stond. Er leken wel een miljoen microfoons op hem gericht. Hij had zijn hoed over zijn voorhoofd getrokken zodat je zijn ogen bijna niet kon zien. Hij leek me niet erg op zijn gemak.

“De verdachte is momenteel voortvluchtig,” zei hij met een stem waarvan ik helemaal warm werd, alsof het iemand van thuis was die ik hoorde praten. En dat was ergens ook zo. “Hij heeft het verhoor vroegtijdig weten te verlaten middels een zijraam.”

“Hebt u hem gearresteerd?” vroeg de verslaggever. Hij was een van de velen die dezelfde vraag stelden.

“Nee, we waren hem slechts enkele vragen aan het stellen toen er een voorval plaatsvond in het bureau waardoor hij even zonder toezicht…”

Hij zei nog meer dingen, maar toen ging het pas echt leven voor mij. Je foto op een poster zien en je afvragen waar je toch vandaan komt is één ding, jezelf op tv zien is iets heel anders.

“Heeft hij u iets verteld, sheriff?” riep de verslaggever. “Denkt u dat hij iets te maken heeft met de verdwijning van dat meisje?”

De sheriff keek de verslaggever strak aan en zei toen: “Het onderzoek loopt nog; daar kan ik nu niets over zeggen.”

De verslaggever met de kraaloogjes was klaar met zijn verhaal. Ik had wel gewild dat hij ook nog met de oma zou praten en met de vrouw die dus mijn moeder moest zijn, maar blijkbaar was daar geen tijd voor. De vrouw met al die make-up kwam in beeld. Ze schudde haar hoofd alsof ze haar oren niet kon geloven en daarna begon ze over de economie en lieten ze de pijl omlaag weer zien en toen wist ik dat mijn verhaal voorbij was.

Ik merkte opeens dat het heel stil was geworden achter me, en toen ik omkeek zag ik dat papa op zijn knieën bij mevrouw Linderman zat. Ze had haar hand voor haar mond geslagen en papa fluisterde iets tegen haar. Toen ik opsprong, leek ze van mij te schrikken. Ze had tranen in haar ogen. Ze keek mij aan met het verdrietigste gezicht dat ik ooit heb gezien en ze stak een hand naar me uit die bijna nog gerimpelder was dan een rozijn. “Kom eens hier, liefje.”

Ze pakte mijn hand en trok me naast haar in de stoel, wat makkelijk kon omdat ze niet veel ruimte in beslag nam. Ze gaf me een stevige knuffel en zoende me op mijn wang. “God heeft jou gebruikt, June Bug. Zo zeker als wij hier zitten.”

Ik keek haar aan, maar wist niet goed wat ik moest zeggen.

“Begrijp je wat er aan de hand is? Wat er daar in dat stadje aan de hand is?”

“Ik denk van wel.”

Papa zat op zijn knieën met zijn duim aan zijn mond; het leek alsof hij erop kauwde.

“Vertel mij eens wat je weet,” vroeg ze.

“Dat papa niet mijn echte vader is. Dat ik uit een stadje in West Virginia kom en dat mijn moeder en misschien ook mijn vader daar wonen.”

Mevrouw Lindermans ogen lichtten op. Het leek wel alsof ze iets anders had verwacht. “En verder?”

“Ze denken dat die man met dat vreemde gezicht mij heeft ontvoerd.”

Ze knikte en trok me dichter naar zich toe. Papa zat met zijn rug naar ons toe en keek uit het raam. Het was even stil, afgezien van het geluid van het nieuws en daarna van een reclame over haaruitval en dat er een nieuw middel was dat de oorspronkelijke conditie herstelde.

“We moeten terug,” zei hij. “Ik moet je terugbrengen.”

Ik ging overeind zitten. “Echt?” zei ik.

Mevrouw Linderman kromp ineen alsof ik haar heup gebroken had en ik besefte dat mijn elleboog in haar zij prikte. Ik zei dat het me speet.

“We gaan morgenochtend vroeg op weg.”

Ik denk dat er iets op mijn gezicht te lezen was, want mevrouw Linderman glimlachte en gaf me nog een knuffel. “Wil je dat? Je familie opzoeken?”

Ik knikte. “Het liefst van alles.” Toen zag ik de blik in papa’s ogen. “Maar ik kan wel bij u blijven, toch? Uw familie woont daar toch?”

Hij keek me alleen maar aan, alsof hij het antwoord niet wist, en er liep een koude rilling over mijn rug die ik probeerde te negeren.

“We moeten er eens vandoor,” zei hij.

Ze tilde haar tas van de rolstoel en rommelde erin. Toen haalde ze er een bundel bankbiljetten uit en stopte die in zijn hand. Hij probeerde ze terug te geven, maar ze gaf hem een standje alsof hij een kind was. “Neem het nou maar. Het is voor jullie allebei.”

“Ik kan niet nog meer geld van u aannemen,” zei hij.

“Ik heb meer dan genoeg. Nou, ervandoor jullie.” Ze pakte zijn hand en keek hem aan alsof het haar eigen zoon was. “Je bent een goede man, John. Ik ben trots op je.” En daarna naar mij: “Zorg je goed voor hem?”

Ik knikte en omhelsde haar zo stevig als ik durfde. Daarna gaf ik papa een hand en liepen we de kamer uit.

We stapten de camper in en reden naar de snelweg. Toen we bij een restaurant kwamen, stopte papa en kocht een milkshake voor me met het geld van mevrouw Linderman. We reden weer verder, ik zat op de passagiersplaats, de horizon tegemoet. Ik was blij dat ik me niet meer hoefde te verstoppen en dat we samen waren, ook al zei hij niets. Ik had wel een miljoen vragen, maar het leek me niet het goede moment om ze te stellen.

“Ben je moe?” vroeg hij toen ik heel hard moest gapen.

“Helemaal niet.”

“Waarom ga je niet lekker in je bed liggen?”

“Hoe ver rijden we?” vroeg ik.

“Totdat ik moe word. We hoeven voorlopig niet te tanken.”

“Bent u dan niet moe?”

“Nee hoor. Ik kan goed denken als ik rijd.”

“Waarover?” vroeg ik.

“Over de volgende stap.”

“En over wat u gaat doen?”

“Ja. En daarom moet ik doorrijden zonder te praten, kletsmajoor.”

Ik giechelde. Zo noemde hij me als ik te veel vragen stelde. Ik deed de riem los en kroop achter hem langs.

Papa gaf me een klopje op mijn rug. “Droom maar lekker. Ik zie je morgen weer.”

Soms steken we onze armen uit en raken we elkaar met onze vingers aan. Papa doet het ‘s-avonds voor ik ga slapen. En soms als ik bang ben en hij in zijn bed ligt, dan strek ik mijn arm uit. Beetje kinderachtig, ik weet het, maar het is heel geruststellend. Je hand uitsteken naar iemand van wie je houdt.

Ik omhelsde hem en gaf hem een zoen op zijn wang. Hij keek een beetje verdrietig en ik wou dat ik daar iets aan kon doen.

“U denkt toch niet dat het uw schuld was van haar zoon, hè?” vroeg ik. “Het was niet uw schuld dat hij doodging. Dat is de schuld van de mensen die hem hebben doodgeschoten.”

Hij knikte. “Met mijn verstand weet ik dat wel. Maar sommige gedachten blijven nou eenmaal in je hoofd zitten en die krijg je er niet uit.”

“Zou u mij uit uw hoofd willen doen?”

Papa keek mij aan en toen hoefde hij niets meer te zeggen. Maar gelukkig deed hij dat toch. “Ik heb van veel dingen spijt, maar nooit van jou. Jij bent het mooiste in mijn leven, June Bug. Al zou ik alles duizend keer over moeten doen, dan nog nam ik je telkens mee.”

Ik omhelsde hem nog een keer en klom toen in mijn bed waar ik eerst zo veel mogelijk kruimels uit probeerde te vegen. Daarna schopte ik mijn schoenen uit en krulde me op in mijn slaapzak. Ik wist nog niet veel, maar wel dat er iemand beneden zat die veel van mij hield. En als je dat weet, dan maakt het niet uit met hoeveel vragen je zit, want dan is het goed.

Het duurde niet lang voordat mijn ogen dichtgingen en ik diep in slaap viel.

∗

We stonden op een heuvel, omringd door steile rotsen, en keken het dal in. Het moest ergens in het westen zijn, want er groeiden alleen wat kale struiken op de rotsbodem en een paar bomen in de verte. Hij had zijn hoed over zijn ogen getrokken, wat hij altijd doet als hij buiten is.

Hier, pak aan.

Wil ik niet.

Je zult er vroeger of later toch aan moeten.

Wil ik niet.

Mijn stem had die zeurderige toon die hij vervelend vindt. Met zeuren, zegt hij altijd en ik probeer dat ook maar soms is het sterker dan ikzelf en dan doe ik het toch. Toen hoorde ik opeens een geluid; het ‘kef, kef’ van een hond. Ik heb waarschijnlijk al wel een miljard keer gevraagd of ik een hond mag, want ik weet wel beter dan om een kat te vragen. Er zijn hondenmensen en kattenmensen, en hij is geen kattenmens.

De pup had een zwarte, zachte vacht en kwam kwispelend naar me toe lopen, zijn oren plat tegen zijn hoofd, zijn ogen zacht en warm. Ik wilde niets liever dan hem knuffelen. Hij snuffelde rond mijn benen, likte aan mijn hand en rende toen de heuvel af. Mijn ogen werden wazig toen ik hem nakeek en ik giechelde, zo lief zag hij eruit en zo blij was ik met hem.

Vroeger of later zul je moeten leren hoe je met zo’n ding schiet, zei hij. Waarom zouden we wachten?

Wapens zijn om te doden en dat haat ik. Ik zou nooit de trekker van een geweer overhalen.

Er kwam een afwezige blik in zijn ogen, zoals altijd wanneer hij zegt dat we ervandoor moeten voor de winter. Waarom is dat? Maar eigenlijk kan het me niet schelen, want het is veel te leuk om samen op reis te gaan.

Hij kijkt voor zich uit zonder iets te zien, en dan zegt hij: Wapens zijn er niet alleen om te doden. Ze kunnen ook beschermen.

Daar zat wat in, maar ik zei dat ik er toch nooit mee zou schieten.

Hij floot in de wind en de hond bleef maar rondjes rennen rond een strook gras. Het was vlak bij het bosje bomen, waar wat hoger gras omheen groeide dat boog in de wind. De pup kon niet kiezen welk geurspoor hij het liefst wilde volgen. Dat zag er zo grappig uit, het leek wel een film.

Het leven bestaat uit keuzes, June Bug. Somsmoet je iets kiezen wat goed is, soms iets wat beter is. Misschien is het goed om te zeggen dat je nooit zal schieten. Maar het is beter om te weten hoe je moet schieten, voor het geval dat nodig is.

Daar begrijp ik niks van. Ik wil niet schieten.

Hij staarde weer voor zich uit. Het was voor het eerst dat ik die harde blik zag. Pak het geweer aan, June Bug. Hij zei het bijna fluisterend, wat me de bibbers gaf. Nu.

Vooruit dan maar, dacht ik en nam het geweer aan. Het was zwaar. Ik kon me niet voorstellen dat ik het omhoog zou kunnen houden, laat staan afvuren. Ik keek naar het einde van de loop waar een uitsteeksel zat en vroeg me af wat ik moest doen.

Hij ondersteunde me met zijn handen. Zorg dat de twee vierkantjes waardoor je kunt kijken één lijn vormen met je doelwit. Nooit ergens op richten waar je niet op wilt schieten.

Ik liet los omdat ik kon zien dat hij precies op het hondje mikte. Neem het geweer terug.

Nee. Omhooghouden.

Ik pakte het geweer op, maar mijn handen trilden en de tranen stonden in mijn ogen. Alstublieft, ik wil niet op hem schieten.

Niet zeuren. Luisteren.

Alstublieft.

Ophouden nou.

Hij duwde het geweer een stukje naar rechts en richtte op het hoge gras bij de bomen. Ik ving een glimp van een vacht op; er was iets in het gras, het kwam langzaam aansluipen. Daar: twee ogen, een lange snuit en spitse oren.

Zie je dat?

Wat is het?

Maakt niet uit. Hij heeft honger en ziet een lekker maaltje.

Hier. Schiet u anders.

Nee. Richt en haal de trekker over.

Alstublieft? Ik wil het niet.

Wil je dat die arme pup in de bek van die coyote terechtkomt?

Nee, maar schiet u dan.

Hij liet het geweer los en de loop zakte naar beneden.

Mijn hart bonkte terwijl ik de pup door het gras zag springen, huppelend alsof hij in een park speelde. Hij loopt er recht op af.

Richt dan en schiet.

Maar als ik de puppy raak?

Richt en schiet, June Bug.

Ik tilde het geweer op, maar kon de coyote nergens meer zien. Toen voelde ik zijn sterke handen om die van mij. Hij stond achter me, zijn adem in mijn nek, zijn gezicht ter hoogte van dat van mij. Ik zag een flits van de vacht van het dier toen het uit het gras tevoorschijn sprong. Zijn vinger kneep in die van mij om de trekker en nog een keer en ik hoorde twee knallen.

Kluiten aarde sprongen tegen de coyote op en hij bleef stokstil staan en keek ons aan. Toen viel hij om, stuiptrekte even en bleef daarna stil liggen. Niet meer dan een stukje bont tussen het gras. De pup blafte naar hem en rende op ons af, stond even stil, keek om en blafte nog eens.

U hebt hem doodgemaakt, zei ik. Ik wilde hem alleen maar wegjagen.

Somsmoet je wel doden. Anders kost het jou je leven.

De pup klauterde over de rotsen op ons af, zijn tong uit zijn bek. Hij klom op mijn schoot en ik gaf hem een stevige knuffel. Papa stond op en liep terug naar de camper. Ik volgde hem met de pup in mijn armen; het beestje piepte en likte en schopte.

Voordat ik hem op de grond zette, keek ik nog even achterom naar het dal, en daar zag ik de coyote. Hij stak zijn kop op, grijnsde en, geloof het of niet, hij zei iets. Zijn gefluister verwaaide over het dorre landschap. Ik spitste mijn oren maar kon de woorden niet verstaan. Daarna legde hij zijn hoofd weer op het gras en voor zover ik weet bewoog hij zich niet meer.

16

Sheriff Hadley Preston zat net thuis achter een maaltijd van gebraden kip, broodjes en sla toen zijn mobieltje ging. Hij had een hekel aan dat ding en had vaak op het punt gestaan om het uit het raam te mikken. Volgens hem was de mobiele telefoon uitgevonden door een vrouw die altijd wilde weten waar haar man uithing.

“Laat gaan,” zei zijn vrouw, Macel. Haar ogen waren twee donkere speldenknopjes in het heldere keukenlicht. De huid eromheen was gerimpeld van ouderdom. “Je werkt te hard. Laat ze maar bellen en eet eerst wat.”

Macel Preston was een fijne vrouw. Klein en stevig gebouwd, nog een paar donkere strengen in haar grijze haar, een rechte, vooruitstekende kin. Ze had een atletische lichaamsbouw en hun leven samen was dan ook één grote probleemmarathon geweest. Problemen met hun dochter, problemen met het werk, problemen met de familie toen hun ouders oud werden. Ze had voorgesteld dat zijn ouders bij hen in kwamen wonen toen hun gezondheid achteruitging. Niet lang na hun overlijden bleek haar moeder Alzheimer te hebben en kwam zij bij hen in huis tot aan haar overlijden, zes jaar later.

Als mensen vroegen hoe ze het zo lang hadden volgehouden samen, gaf Preston altijd alle eer aan zijn vrouw. “Ze is geduldig en vergevingsgezind,” zei hij dan en dat was ook zo. Ze ging daar heel ver in. Iemand had hem ooit verteld dat ze de gemeenteleden in haar kerk had gevraagd om te bidden voor zijn bekering.

Ze was zeker niet zo’n kwezelig type dat altijd met haar neus in de lucht liep en betweterig vond dat iedereen hetzelfde moest geloven als zij omdat ze anders voor eeuwig zouden branden. Het was eerder haar stille vriendelijkheid die zo oorverdovend kon zijn dat hij er soms niet tegen kon. Preken is makkelijk, maar zij kende elke jota en tittel van de Schrift uit haar hoofd en kon iedere Jehova’s Getuige makkelijk klempraten en had toch iedereen lief die er een andere mening op na hield dan zij.

Eens had ze de zorg op zich genomen voor de zoon van een vrouw uit haar gemeente, die had gekozen voor een alternatieve levensstijl. Zijn moeder had in de kerk verteld over zijn bezoekjes aan homobars en zijn promiscue gedrag en om gebed gevraagd. Totdat hij weer thuiskwam, zijn lichaam helemaal verzwakt. Tegen het eind had hij vierentwintig uur per dag verzorging nodig, en ook al wees haar kerk zijn levensstijl af, toch had Macel hem maandenlang verzorgd alsof het haar eigen zoon was. Ze had met hem gesproken over de liefde en de vergeving van God en de open armen van Jezus tot de jongen was gestorven. Op de begrafenis was het onduidelijk wie de moeder was; Macel had haar tranen de vrije loop gelaten. Het was moeilijk om je tegen zo’n geloof te verweren. Moeilijk, maar niet onmogelijk, want Preston nam elke gelegenheid te baat.

Hij knoopte zijn borstzakje open en viste het zilveren apparaat uit, dat op trillen stond, en bekeek het schermpje. Hij had Mike verwacht, maar er verscheen een ander nummer. “Met Preston.”

Niets aan de andere kant. Alleen het geluid van een tv op de achtergrond.

“Hallo?”

Een krakende stem klonk, fluitend en reutelend als van iemand met longemfyseem. Zijn hulpsheriff had met de moeder van Walker gesproken, maar die had niets kunnen vertellen. Geen idee wie dit kon zijn.

“Ik weet waar die jongen is. Waar jullie naar op zoek zijn.”

“Hoe komt u aan dit nummer?”

“Van de hulpsheriff. Wat maakt dat nou uit?”

Preston schudde zijn hoofd. “Oké. Waar is hij?”

“Ik heb hier gisterenavond een auto voorbij horen rijden.”

“Waar is ‘hier’?”

Hij luisterde een moment, graaide naar een pen, maar sloot toen zijn ogen en volgde de richtingaanwijzingen in zijn hoofd. Hij wist precies waar het was. Hij was er vaak geweest toen hij nog kind was.

“Weet u wat ik bedoel?” rochelde de stem.

“Ja, ik heb het.”

“Ik kan u geen adres opgeven, want dat is er niet.”

“Dank u.”

“Is er een beloning voor als u hem vindt?” De beller sprak met een accent dat Preston al zijn hele leven kende.

“Inderdaad. Uw beloning is de wetenschap dat u een goede daad hebt verricht door mij te vertellen waar die lammeling is.”

Hij klapte de telefoon dicht en schoof zijn stoel achteruit met een blik op de kip. Macel maakte hem altijd heel mals, met zelfgemaakte koolsalade erbij en precies genoeg mayonaise zodat het niet over het hele bord uitliep en het broodje sopperig werd.

“Je hoeft niet weg,” zei ze. “Je kunt in ieder geval een stukje van je kip opeten. Of stuur Mike eropaf.”

“Als ik eenmaal begin, kan ik niet meer stoppen. Jouw kip heeft een onverklaarbare uitwerking op een mens.”

Macel lachte toen hij opstond en om de tafel liep. Ze staarde naar haar bord.

Hij legde een hand op haar schouder. “Wil je het warm houden voor me?”

“Ik zet de sla wel in de oven.”

Hij grinnikte en aaide haar over haar rug.

Als ze zich aan hem ergerde, kregen haar grapjes een sarcastisch randje; de enige kier in haar geestelijke wapenrusting. “Ik ben zo terug. Blijf je op voor me?”

Ze zat even heel stil, maar toen hij achter haar bleef treuzelen draaide ze zich om; haar ogen stonden moe en verdrietig. “Ik heb na zitten denken over dat meisje,” zei ze. “Denk je dat deze vent haar iets heeft aangedaan?”

“Ik weet niet meer wat ik moet denken. Ik weet ook niet of het zo belangrijk is. Uiteindelijk komt een lijk altijd boven water en zo is het ook met de waarheid. Op meer reken ik niet.”

“Wanneer hij er echt iets mee te maken heeft gehad, voelt hij zich nu als een kat in het nauw. Dan krijg je hem er niet levend vandaan.”

“Zou hij er daarom vandoor zijn gegaan? Maar hij kan ook gewoon bang zijn geworden. Maak je maar geen zorgen…”

“Dat doe ik wel. Je bent niet meer zo jong als vroeger.”

“Ja, dat krijg je nu eenmaal als je de vijftig bent gepasseerd.”

“Hadley, ik meen het serieus. Je moet om versterking vragen voor je die man gaat inrekenen. En dan kun je erachter komen wat hij haar heeft aangedaan.” Ze draaide zich weer om naar haar bord en friemelde aan het tafelkleed. “Ik wil je niet kwijtraken,” zei ze met een kleinemeisjesstem.

“Je raakt me niet kwijt. Maak je nou maar geen zorgen. Ik ga zo vaak op iets dergelijks af en je hebt er nog nooit moeite mee gehad.”

“Ik heb gedroomd vannacht.”

“Ik moet ervandoor.”

“Het was jouw begrafenis. Iedereen zei tegen me dat je zo’n goede man was.”

“Nou, dat is toch mooi nieuws.” Hij boog zich naar haar over en kuste haar op haar voorhoofd. “Het komt allemaal wel goed. We brengen die man naar het bureau en zoeken uit wat er is gebeurd. Er is iets niet in de haak. Ik ga uitzoeken wat.”

“Waarom kan het niet wachten als je toch niet denkt dat hij schuldig is?”

“Ik heb niet gezegd dat hij onschuldig is, maar dat er iets niet klopt. Hij weet meer dan hij ons vertelt. En hij is gevlucht. Dat kun je niet zomaar opzij schuiven.”

“En als hij gewapend is? Misschien heeft hij wel andere misdrijven op zijn naam staan waar jij niks van afweet.”

“Als dat zo is, dan komen we daar wel achter en krijgt hij zijn loon. Maar nu moet ik…”

“Ik wil je niet kwijtraken vanwege een of andere nul.”

Preston liep naar de deur en opende die. “Jij geloofde toch dat iedereen waardevol is in Gods ogen?”

“Dat is ook zo, maar dat geeft hun nog geen recht mijn man te vermoorden. Dan zijn ze maar waardevol achter de tralies.”

Hij zette zijn hoed op en liep de veranda op. “Houd het eten nou maar warm. Ik ben terug voordat de taart gaar is.”

Preston keek vanuit de wagen toe hoe ze de vouwen in het tafelkleed gladstreek. Toen hij achteruit de oprit afreed, zag hij haar de sla van zijn bord vegen en de kip in de oven zetten.

∗

Sheriff Preston pikte Mike op bij de parkeerplaats van een wegrestaurant langs de Route 60. Mike had honderd vragen toen hij in de wagen klom: wie had er gebeld en wat hadden ze gezegd en waar gingen ze naartoe?

Preston speurde de parkeerplaats en de weg af en negeerde zijn vragen. “Is een van die verslaggevers je gevolgd?”

“Nee, baas, daar heb ik op gelet.”

“Heb je iets tegen iemand gezegd?”

“Nee, baas, zelfs niet tegen mijn vrouw.”

Hij reed zwijgend de nacht in en doorliep het scenario in zijn hoofd, de ramen open. Preston had een hekel aan airconditioning. Hij sloeg een paar maal af om er zeker van te zijn dat ze niet gevolgd werden en reed toen weer de Route 60 op naar het oosten totdat ze Dogwood bereikten. Ze kwamen langs de oude lagere school.

Hij had hier gewoond toen hij klein was tot ze waren verhuisd naar een plaats ten westen van Huntington. Zijn vader had hem als kind vaak meegenomen naar een rood bakstenen gebouw. Zijn vader noemde het altijd de Voederwinkel, ook al stond er Landbouwwerktuigfirma Dogwood op de gevel. Binnen rook je duizenden verschillende geuren: van versgemalen maïs, melasse, hooi, nieuwe machines. Hij kreeg altijd een flesje frisdrank en een chocoladereep uit de automaat. Toen ze langs de plaats reden waar het gebouw vroeger stond – nu was er een rijtje winkels, waaronder een nagelstudio en een wasserette – kon hij de combinatie van fris en zoet bijna weer proeven.

De herinneringen overspoelden hem, alsof er een dam barstte boven het nietsvermoedende stadje. De kleuter die werd overreden op de oversteekplaats bij de lagere school. De hand van het meisje dat hij had losgelaten. Een andere herinnering: mensen rond een huis waar de vlammen uitsloegen en een moeder die schreeuwde dat haar kinderen binnen waren. Hij zag die hond weer van de heuvel afrennen, achter een auto aan die even afremde maar daarna weer gasgaf. Zijn hond, dood, tong uit de bek, midden op straat.

“Denk je dat hij gewapend is?” vroeg Mike.

“Ik verwacht dat hij dronken is, en dat hij schiet op alles wat los en vast zit als hij een wapen heeft. We willen met hem praten, we gaan hem niet bestormen, begrepen?”

“Ja, baas.”

De duisternis viel in; hun gezichten werden beschenen door de lampjes op het dashboard. Toen ze voorbij een wegrestaurant reden, begon Mike in zijn stoel te schuifelen. “Heb je daar weleens gegeten? Volgens mij bakken ze er de lekkerste kip ter wereld en ze hebben megaporties vis, gehaktbrood, garnalen of wat ook maar.”

“Dus zo blijf je zo jong en fit?” vroeg Preston. De jongen was vel over been en moest waarschijnlijk rondspringen onder de douche om nat te worden.

“Als ik eerlijk ben, sheriff, kan ik eten wat ik maar wil en zo veel ik maar wil. Altijd al zo geweest. Mijn vader zegt dat ik de spijsvertering heb van een eekhoorn.”

“Hij zal wel gelijk hebben.”

“Mijn vrouw, die kan echt niks eten zonder er lang over na te denken. Ze staat de hele tijd voor de spiegel te draaien om te controleren of die bananasplit zich al ergens vastgezet heeft.”

“Je vrouw ziet er leuk uit,” zei Preston. “Dat zeg je haar toch weleens?”

Mike fronste zijn wenkbrauwen en leunde achterover. “Ze weet wel dat ik van haar houd.”

“Hoe dan?” Preston minderde vaart en sloeg van de grote weg af en reed een straat in de richting van de heuvels in.

“Ik zeg haar dat ze mooi is en zo. Ze weet wat ik voor haar voel.”

“Mag ik je een tip geven? Je denkt dat zij weet wat er zich in jouw hoofd afspeelt. Maar als je haar dat niet zegt, dan verkeert ze altijd in onzekerheid.”

“Hoe kom je daar nu bij?” vroeg Mike.

“Vraag het haar maar als je straks thuis bent.”

“Wat moet ik vragen?”

Preston remde en week uit naar links toen hij twee herten op de weg af zag komen. Mike wees naar ze met uitgestrekte wijsvinger en maakte een gebaar alsof hij de trekker overhaalde.

“Vraag maar eens aan je vrouw of ze je vaker wil horen zeggen dat je van haar houdt. Benieuwd wat haar antwoord is.”

“Denk je dat ik niet genoeg van haar houd?”

“Dat zei ik niet. Daar gaat het niet om. De vraag is of zij het weet. Als een vrouw niet weet dat je van haar houdt, zal ze daar altijd onzeker over zijn.”

Mike dacht hier even over na toen ze bij een zandweg aankwamen en stopten. “Maar hoe doe je dat dan? Hoe moet je je vrouw vertellen dat je van haar houdt?”

Preston deed de koplampen uit, parkeerde de wagen langs de weg en draaide de sleutel om. De maan piepte tussen de wolken door en baadde de bomen die langs de weg leken te zweven in een wit licht. “Ik zei niet dat ik dat wist. Ik weet alleen dat ze dat nodig heeft.”

Mike lachte en ze luisterden hoe de motor met een tikkend geluid afkoelde. Krekels en miljoenen andere geluiden vulden de nacht en Preston hoorde vlak in de buurt een beekje ruisen.

“Als ik me niet vergis, is die hut een meter of honderd naar rechts. Als jij die beek oversteekt en op die richel daar achter die eik klimt, dan kom je volgens mij precies aan de achterkant uit.”

“Wat ga jij doen?”

“Ik neem die weg en kom dan met zo veel mogelijk herrie naar de voordeur toe, alsof we met een mannetje of vijfhonderd zijn. Als hij dan de achterdeur uit rent, sta jij hem op te wachten.” Preston keek hem aan. “En dat is precies wat ik wil dat je doet, wachten tot hij de benen neemt. Begrepen?”

“En als hij gaat schieten?”

“Tja, dan hebben we een probleem, denk je niet?”

“Waarschijnlijk wel, ja. Moeten we radiostilte in acht nemen?”

Preston knikte. Die jongen deed altijd alsof ze op een of andere militaire missie waren, maar dat was natuurlijk gewoon van de zenuwen. “Ja, doe je radio maar uit. Ik wacht op jou. Wanneer je in positie bent, geef je maar een paar lichtsignalen.”

17

Ik werd wakker van het geluid van remmen en van het fluorescerende licht dat door het dakraam scheen en dus waren we bij een benzinestation. Sommige dingen weet je meteen als je lang op de weg bent, zoals wanneer je over een brug gaat of ‘s-nachts rijd. Trouwens, ik rook ook olie en benzine.

Het eerste waar ik aan dacht toen ik besefte dat we bij een benzinestation waren, was dat ik mijn vader (ook al was hij dat niet) moest vertellen wat ik had gedroomd. Ik kon het niet uit mijn hoofd krijgen, net als die keer dat ik luizen had en we mijn haar moesten afscheren tot vlak bij mijn huid en de hele camper schoonmaken en zelfs mijn matras weggooien. We stonden toen naast een ander gezin en ik ging vaak met hun dochter spelen, hoe ze heette weet ik niet meer. Ze had zo’n leuk keukentje met kleine pannetjes en dan speelden we dat we eten kookten voor onze mannen. Vlak voordat mijn haar eraf moest was ik bij het meisje blijven slapen en waarschijnlijk gingen we daarom daarna weer snel verder.

Een sirene klonk in de verte. Het geluid kwam steeds dichterbij en ik kon zelfs even de rode en blauwe lichten zien flitsen door het dakraam voordat de auto de snelweg op reed en weg sprintte en daarna hoorde ik alleen nog de geluiden van de nacht en het gepraat en gelach van de chauffeurs.

Een benzinestation ‘s-avonds laat moet wel de allereenzaamste plaats zijn op de hele aarde. Je kunt er alle soorten frisdrank krijgen en appelflappen, milkshakes en hotdogs, maar de mensen die er werken hebben allemaal van die droevige ogen en ik vind het er altijd vettig ruiken. Op dit tijdstip ga ik er liever niet naar binnen want dat vind ik eng, maar soms moet je nu eenmaal plassen en dan gaat papa altijd mee.

Vaak zet papa de radio aan als we in het donker rijden en ik naar bed ga. Op een keer was er een soort dokter, een mevrouw, die mensen kunnen bellen als ze vragen hebben en zij zei dat je ouders niet per se de mensen zijn uit wie je geboren bent. Ze zei iets als: “Iedereen kan een zaaddonor worden of een kind baren, maar er is liefde voor nodig om een moeder of vader te worden.” Geen idee wat een zaaddonor is, maar ik begrijp dat ze bedoelde dat het erom gaat dat iemand voor je zorgt en van je houdt. Misschien wil ik daarom wel ‘papa’ blijven zeggen en hem niet iets anders noemen.

Ik schoof naar de rand van het bed en wilde het gordijn opendoen, maar toen hoorde ik opeens een geluid. De deur ging open. Ik dacht dat het mijn vader was, maar ik hoorde een man en een vrouw fluisteren.

“Dit is perfect,” zei de man. “Lekker groot bed achterin.”

“Het is een bende,” zie de vrouw.

“Als we maar wegkomen.”

Ik deed zo zacht mogelijk en probeerde niet te ademen of te bewegen. Papa had een gordijn voor mijn bed opgehangen zodat ik een beetje afzondering heb. Het is maar een lapje stof, maar als ik het dichtdoe voelt het alsof ik in mijn eigen wereldje ben. Ik had het gordijn dichtgetrokken toen ik naar bed ging, maar er was een kier in het midden waardoor ik de twee kon zien. Er scheen licht van buiten de achterkant van de camper in, dus ik kon hun gezichten in de schaduw zien. De man was groot en had een shirt met afgeknipte mouwen en tatoeages op zijn armen. Ik kon niet zien wat voor. Hij had kort haar en een gerafelde broek. De rugzak die hij afdeed en met een bonk tegen de wc-deur zette, zag er behoorlijk zwaar uit. Hij haalde er iets uit.

Het meisje was heel mager, alsof ze de kleinste pup van het nest was geweest. Ze had scherpe jukbeenderen en dunne armpjes. Haar haar was een wilde bos; ik vroeg me af of ze weleens van een haarborstel had gehoord. Ik had een beetje medelijden met haar want ze zou er best leuk uit kunnen zien, dacht ik, als ze eens een bad nam en naar de kapper ging.

Ze sleepte een grote rugzak mee die eruitzag alsof hij even zwaar was als zijzelf. Ze waren allebei zenuwachtig. Hij liep door de camper en deed overal waar dat kon de gordijnen dicht.

“Volgens mij komt hij eraan,” fluisterde het meisje en ze wees naar de voorkant van de camper.

“Kom naar achteren,” zei de man. Aan zijn lijzige, norse stem en de manier waarop ze snel wegkroop kon ik merken dat hij eraan gewend was dat mensen deden wat hij zei.

De deur ging open en de camper helde over toen papa binnenkwam. Er klonk een gebrom toen hij de sleutel in het contact deed en de wagen startte. Zo’n grote motor maakt dan een prachtig geluid, maar misschien vind ik dat omdat het starten zo vaak niet lukte.

De man hurkte in de camper om niet ontdekt te worden. Ik wou wel roepen naar papa, maar ik was bang dat dat misschien niet slim was. Achteraf maakte het weinig uit omdat papa de man zag zitten. Die vent liet zien wat hij in zijn hand had.

“Optrekken en hier wegrijden en dan gebeuren er geen vervelende dingen,” zei de engerd.

Iedereen was stil, papa dacht vast aan mij. Het meisje kwam achter de grote vent staan en ik zal wel bewogen hebben, want ze keek naar boven en schoof het gordijn weg.

“Kijk is wat we hier hebben,” zei ze.

“June Bug?” vroeg papa.

“Niets aan de hand,” riep ik.

De grote vent kwam overeind en ik zag dat hij een pistool had. Toen hoorde ik weer een sirene, die snel dichterbij kwam.

“Als je niet gauw de weg op rijdt, gaat dit meisje eraan.”

Papa zette de camper in zijn versnelling en reed weg, langs een paar grote vrachtwagens die bij het wegrestaurant stonden.

“De snelweg op en dan naar het westen,” zei de man.

“June Bug, kom maar hier zitten,” zei papa.

“Helemaal niet,” zei de vent. Hij pakte me bij mijn arm en trok me zo snel naar beneden dat ik even dacht dat ik in een achtbaan zat. Eén tel later zaten we allemaal op de vloer omdat papa een ruk aan het stuur had gegeven.

De man richtte zijn pistool op mij. “Als je dat nog een keer probeert, betekent dat het einde van June Bug, begrepen?” Het klonk alsof hij het meende. Het zou hem vast geen moeite kosten om de trekker over te halen, want hij zei het alsof iemand had gevraagd of hij liever ketchup of mosterd op zijn hamburger wilde. Hij had heel gemene ogen en enorme tatoeages over zijn hele arm, vanaf zijn hand naar zijn nek. Het leek een soort slang en bovenaan was een doodshoofd.

“Au, je doet me pijn!” Ik keek naar het magere meisje, maar die deed niks om me te helpen.

“Ik maak dit kind zonder problemen af,” zei de man.

“Laat haar hier voorin bij mij zitten en dan brengen we jullie overal naartoe waar je maar heen wilt.”

“Je snapt het nog niet, hè?” siste de vent tussen zijn tanden. Nu wees zijn pistool op papa. “Je rijdt nu weg, anders belandt ze langs de kant van de weg.”

Ik kon net een beetje rechtop zitten zodat ik papa’s ogen in de achteruitkijkspiegel kon zien. Hij zei altijd dat die eigenlijk niet nodig was, omdat je amper iets door de achterruit kunt zien als de gordijnen niet dicht zijn. Maar nu was ik er blij mee.

“Gaat het?” vroeg papa.

Ik knikte en wilde opstaan, maar die vent duwde me weer op de bank en nu kwam het magere meisje naast me zitten en ze sloeg een arm om mijn schouders.

“Rijden,” snauwde de gemenerik.

“Maar daar moeten we niet heen,” zei ik. “Daar komen we juist vandaan.”

De politiewagen die op ons af kwam racen, reed de snelweg op. De jonge vrouw leunde achterover. Volgens mij beefde ze toen hij langsreed.

“Dat is niet erg,” zei papa tegen mij. Soms, wanneer hij met iemand anders praat, lijkt het alsof hij tegelijkertijd iets tegen mij wil zeggen en zo klonk het nu. “We brengen deze twee mensen waar ze naartoe willen en dan reizen wij weer verder.”

De gemene man gniffelde, wat niet erg netjes van hem was, maar ja, wat kun je ook van zulke mensen verwachten? Papa schakelde en reed de weg op. We moesten over een brug om aan de andere kant de snelweg op te kunnen, dus ik deed mijn ogen dicht en begon te zingen.

“Kop dicht,” zei de man.

Ik hield op met zingen en begon te neuriën.

De vrouw trok me naar zich toe. “Wat doe je?”

“Ik ben bang als we over een brug gaan, dus dan zing ik een liedje en dat helpt.”

“Heb je ooit zoiets doms gehoord?” mompelde de vent.

“Waarom ben je bang voor bruggen?” vroeg ze.

“Weet ik niet. Ik ben bang dat we in het water vallen.”

“Deze brug gaat niet over water,” zei de man.

“Maakt niet uit, ik moet altijd zingen.” Ik kon bijna niet meer ademhalen, ik snakte naar lucht. Er zat een dikke knoop in mijn keel zodat ik niet kon ademen.

“Toe maar, zing maar dan,” zei de vrouw.

En dat deed ik.

Op de snelweg onder ons kwam nog een politiewagen voorbij. Papa nam een bocht naar links en reed eindelijk van de brug af. We gingen naar het westen, waar we vandaan kwamen en ik vroeg me af of we ooit in Dogwood zouden aankomen.

En op dat moment rook ik die vreemde geur. Niet alleen van sigaretten; het rook ook alsof het jaren geleden was dat ze zich gewassen hadden. Of er zat een dood beest in die rugzak, maar daar vroeg ik maar niet naar. Je zou denken dat het fijn was dat ze een arm om mijn schouder deed, maar als je niet kan ademen door de paniek en die geur, nou, dan snap je wel hoe ik eraan toe was.

Ik maakte me los en zei: “Ik ga weer naar bed.”

“Blijf zitten waar je zit,” zei de gemenerik. Hij zwaaide zijn pistool mijn kant op alsof ik een hond was en in mijn mand moest.

De man deed de koelkast open, maar daar stonden alleen een paar waterflessen in en blikjes chili con carne. Ik zei dat de generator een tijd uit was geweest en hij gromde wat. Hij pakte een zak chips uit een kastje en begon die te eten.

“Waar gaan jullie heen?” vroeg ik. Ik had bedacht dat het een goed idee was om wat te praten, als ik maar geen verkeerde vragen zou stellen. De blik op zijn gezicht zei dat dit er een was.

“Klep dicht.”

De vrouw keek me aan met ogen waarin allemaal rode lijntjes door het wit liepen. “Wat zit er in de rugzak?” fluisterde ik.

Ze fronste. “Niets wat jou aangaat.” Ze legde haar vinger op haar lippen. “Wees maar stil.”

Ze zeggen dat er een vrede is die alle verstand te boven gaat, voor iedereen die dat wil. Ik geloof in Jezus en ik weet dat Hij in mijn hart woont, maar op dat moment had ik geen vrede want ik dacht dat die man ons zomaar zou kunnen doodschieten. Soms word je er enorm blij van dat Jezus in je hart woont, omdat je weet dat er altijd iemand is die van je houdt, wat er ook gebeurt. Maar nu vond ik het moeilijk om daaraan te denken.

“Rustig aan, autocoureur,” zei de gemene man tegen mijn vader. Hij grinnikte alsof hij de beste grap ter wereld had verteld. “Het is niet de bedoeling dat ze je van de weg halen en ik jullie neer moet schieten.”

Ik probeerde heel hard om aan iets moois te denken en dus dacht ik aan toen ik christen was geworden. We stonden op een camping in Florida, niet ver bij een grote kerk vandaan. Er stonden borden met Vakantiebijbelschool erop. Er waren ook mensen die uitnodigingen ronddeelden. Een van de mannen had een hoed waar zo’n netje aan hing, je weet wel, van een safari in Afrika. Een oudere vrouw zei bh’ en ‘ah’ omdat ik een jurkje van de kleine zeemeermin aanhad en of ik niet aan mijn moeder wilde vragen of ik ook mee mocht doen. Ze wist niet dat ik die niet had, maar dat maakte mij niets uit.

Ik liet de uitnodiging aan mijn vader zien, die er meteen een prop van maakte en die wilde weggooien, maar ik begon te brullen. “Maar we weten niet eens wat voor kerk dit is,” zei hij toen.

“Dat kan me niet schelen,” zei ik. “Ik wil erheen. Het begint morgen al en ze zeiden dat het gratis is.”

Die volgende morgen bracht hij me erheen. Het leek of hij dat moeilijk vond. We waren wel eerder in kleine kerkjes geweest, ergens in de rimboe, maar dit was een grote met hoge ramen en een nieuwe parkeerplaats. De mevrouw bij de ingang had ook een safaripak aan. Het was het thema van de Bijbelweek; ze zeiden dat ze zelfs een keer een echte olifant hadden gehad, maar dat leek me erg sterk. Papa vertelde de vrouw wie ik was en dat we op de camping stonden.

We werden niet weggestuurd omdat we niet zo rijk waren als alle anderen. De mevrouw maakte zelfs een mooi naamplaatje voor me met June erop, en ik kreeg een nieuw T-shirt met een plaatje van een giraffe. Ik trok het over mijn eigen shirt aan, want de airconditioning stond er zo hoog dat het leek of ze de pinguïns op het eten hadden uitgenodigd. Ze speldde het naamplaatje op mijn shirt en zei tegen papa waar ik heen moest, en daarna liep ik met een hele stroom kinderen mee naar de rechterkant van de kerk.

Papa bleef bij de grote deuren staan en de mevrouw pakte me bij de hand en liep met me de hal door. Ik keek achterom en zwaaide naar papa, en toen de les was begonnen zag ik hem door het raam naar de camping teruglopen met zijn hoofd naar beneden. Ik had best medelijden met hem omdat hij drie hele uren alleen was, en ik kon me niet voorstellen wat hij dan zou doen.

Maar toch was het heel leuk want we gingen liedjes leren met gebaren erbij met onze handen en voeten. De volwassenen zagen er heel grappig uit als ze dat deden, want dat verwacht je natuurlijk niet. Ik ken nog een paar van de liedjes. Ik zou ze zo kunnen zingen als iemand dat vroeg, maar niemand doet dat.

Het was aan het einde van de tweede dag, nadat ze van alles hadden verteld over dat God alle dieren had gemaakt en hoe Jezus alles had geschapen en dat Hij daarna echt naar de aarde was gekomen en een goed leven had geleid zodat Hij voor onze zonden gestraft kon worden. Dat begreep ik eerst niet zo, want waarom zou iemand die helemaal goed was, moeten sterven voor iemand anders die dat niet was? Maar hoe langer ik luisterde, hoe meer ik iets naar boven voelde komen – net als bij die biologische pindakaas waar een laagje olie op drijft, en dat smaakt vies als je niet eerst goed roert. Ik had wel eerder Bijbelverhalen gelezen met papa voor ik naar bed ging, maar nu werd het pas echt voor me. Iedereen deed verkeerde dingen, en in plaats van ons te laten barsten en de aarde op te blazen, had God Zijn Zoon gestuurd om het weer goed te maken.

Toen ik dat had gehoord, was ik als eerste gaan staan en had mijn hand opgestoken om met een van de volwassenen te gaan bidden. Het was niet zo’n huiltoestand als je soms op tv ziet, met allemaal mensen die met zakdoeken in hun ogen wrijven. Ik wist gewoon dat ik dit moest doen en ik wilde het ook.

Die middag zei ik tegen papa wat er was gebeurd toen we terugliepen. Ik wist niet wat hij zou gaan zeggen, maar gelukkig lachte hij en kneep in mijn hand. “Geweldig, June Bug. Ik ben trots op je.”

Ook al is hij niet echt mijn vader, toch vond ik het fijn dat hij dat zei. Ik zal het allebei niet vergeten: hoe goed het was toen ik Jezus vroeg in mijn hart te komen en mij te veranderen en toen papa lachte en zei dat het geweldig was.

De laatste dag deden we een opvoering en alle vaders hadden een videocamera bij zich behalve die van mij. Hij was op de achterste rij gaan zitten kijken. Sommige oudere kinderen moesten ook iets opzeggen en de leiders deden hun best om ons in toom te houden, alsof we wilde dieren waren; trouwens, een paar van de jongens mochten ze van mij naar de dierentuin brengen en in een kooi doen. Ze waren net zo druk als wilde dieren, dus de leraar had ook echt gelijk toen hij zei dat we allemaal zondaars zijn en vergeving nodig hebben.

Nou, meer heb ik niet over het geloof geleerd, op een paar kerkdiensten na en de verhalen die papa af en toe vertelde over mannen uit het Oude Testament die handig waren met messen en zwaarden. Zouden ze het in het leger hebben gehad over Ehud, met zijn tweesnijdende zwaard? Zijn ogen gingen altijd glinsteren als hij het over hem had.

Daar dacht ik aan toen de man met het pistool de vrouw had geroepen en achter in de camper iets tegen haar fluisterde. Ik zag papa’s blik in de achteruitkijkspiegel, hij leek me iets te willen zeggen, en maakte een gebaar met zijn arm, maar ik snapte het niet. De gemene man zag het en trok me opzij en gooide me op het bed. Ik gilde omdat hij mijn arm pijn deed, en ik hapte naar adem toen ik op de matras viel.

De akelige man keek uit het raam naar een blauw bord. “Er is een parkeerplaats over vijftien kilometer,” riep hij. Hij wees met zijn pistool naar papa. “Daar stoppen we en dan zal ik zeggen wat je moet doen.”

18

Sheriff Hadley Preston mat zijn passen af terwijl hij over het pad liep en het geluid van de krekels en de glans van de vuurvliegjes in zich opnam. Hij liet zijn ogen wennen aan het maanlicht en de schaduwen van de bomen.

Er bewoog iets in een greppel; er kroop een dier. Een buidelrat sjokte over het pad, hij had zich vast tegoed gedaan aan een kadaver. Zijn staart sleepte over de grond. Deze aaseters riepen altijd een mengeling van afkeer en bewondering bij hem op. Net als een waterschildpad, die zijn scherpe tanden overal in zette, als het maar dood was. Preston had bijna een stok gepakt om naar het dier te gooien om te zien hoe het zich op zijn rug zou rollen en zich met vertrokken bek voor dood zou houden. Zijn verdediging tegen roofdieren was doen alsof hij al dood was, een beetje zoals de regering, dacht hij. Maar hij moest nu geen geluid maken.

Hoe afstotelijk en vies ook, er was tegelijkertijd iets nobels en sympathieks aan een dier dat alles doet om haar jongen te beschermen en te voeden. De buidelrat probeerde zich in leven te houden en dat was toch ook eervol.

Preston hoorde hoe Mike bij de wagen vandaan liep en de beek overstak. Tot zijn ergernis hoorde hij een luide plons, gevolgd door een lelijk woord, maar toch kon Preston een lach niet onderdrukken. Mike klom tegen de heuvel op zonder al te veel moeite en vrijwel geruisloos, waarbij hij werd geholpen door het ontluikende leven in de voorzomerse hitte. De grond was vochtig en verend, niet hard en krakend zoals in de herfst wanneer alles afstierf en neerviel en een boel herrie maakte onder je voeten.

Preston verjoeg een muskiet die in zijn nek prikte, samen met een paar dazen die ook op hem af waren gekomen. Muggen zwermden om hem heen. Hij wapperde met zijn hoed, net als een paard met zijn staart zwiept. De zwerm loste eindelijk op, maar een van de dazen wist het kwetsbare plekje in zijn nek te vinden. Het leven is hard en wreed in de vrije natuur; de een zijn dood is de ander zijn brood en de rest betaalt de prijs.

Preston zag de hut, als dat het juiste woord was, een stukje van het pad vandaan tegen een helling op. Niet meer dan vier muren, een raam aan de voorkant en een kachelpijp uit het dak. Twee deuren, een voor en een achter. De kieren tussen de rottende planken waren groter dan hij zich herinnerde en er staken nog maar een paar glasscherven uit de sponning van het raam. De oeroude dakpannen aan één kant van het dak leken wel te bewegen in het maanlicht.

Preston was hier ooit met zijn vader en moeder geweest, op zoek naar haar broer, een veteraan uit de Koreaanse Oorlog. Die had zo vaak vergetelheid gezocht bij de fles dat zijn lichaam vrijwel was uitgeteerd. Zijn leven verliep volgens vaste patronen: hij hervond het rechte pad, verbleef een poosje in het veteranenziekenhuis in Huntington en pakte zijn werk als betonvlechter weer op. Hij was een van de besten in de wijde omtrek. Zo af en toe bezocht hij dan ook een kerkdienst en bedankte iedereen voor hun gebeden en sprak de hoop uit dat hij nooit meer in die situatie verzeild zou raken. Maar hij raakte altijd weer in verkeerd gezelschap verzeild en op een dag was hij dan verdwenen, weer terug in zijn schulp. Prestons moeder ging dan weer op zoek en vroeg aan iedereen of ze hem hadden gezien. En die ene winter kwam ze hier terecht na een tip van een van zijn drankmaatjes.

Prestons vader stapte uit de auto. Zijn adem vormde wolkjes in de koude lucht terwijl hij zijn blik over het landschap en het kleine gebouwtje liet gaan. “Wacht hier,” had hij gezegd en Preston had nog nooit zo veel zorgrimpels in zijn gezicht gezien.

Zijn moeder en vader liepen samen de heuvel op, over de bevroren grond, probeerden met hun neus tegen het raam naar binnen te kijken. Zijn moeder krabde het ijs van de ruit. Ze deden de deur open en gingen de donkere hut in; Preston vroeg zich af wat ze daar aantroffen. Zijn angst voedde zijn fantasie. Levensangst bestaat voor de helft uit iets niet weten wat je graag wilt weten; dat wel weten, dat is de andere helft.

Preston ademde diep in en uit. Nu stond hij hier als volwassene, terwijl hij de twee in zijn herinnering een zak botten, zijn oom, naar de auto zag dragen. Zijn moeder huilde en struikelde over de rotsbodem, zijn oom zocht vergeefs naar houvast met een voet terwijl zijn vader het meeste gewicht droeg op één arm. Alsof hij een zak torste met een gat erin waar het graan uit stroomde. Preston had het portier opengehouden, maar zijn oom hield plotseling stil, gooide zijn hoofd kokhalzend in zijn nek om ten slotte zijn hele maaginhoud op te geven. Preston kreeg een regen van bruine en rode spetters over zijn schoenen. De man zag doodsbleek.

“Sorry, Hadley,” zei zijn oom alsof hij hem nu pas zag. “Hoe gaat het met je, jongen?”

“Met mij goed.”

Ze stapten allemaal in de auto en lieten het gehucht achter zich. Zijn oom draaide het raampje open zodat hij zijn mond buiten de auto kon houden. Zijn kleren zaten vol vlekken, hij had een baard en stoppels rond zijn gebarsten lippen, zijn huid zag vaal en hing slap; hij was vel over been. Preston was het meest geschrokken van zijn ogen. Hij leek wel een vreemde. Wat hij nu in feite ook was.

Aan het einde van de weg, ongeveer anderhalve kilometer van hun huis vandaan, had zijn vader Preston uit de auto gezet en gezegd dat hij naar huis moest lopen en daar op hen moest wachten.

Dat had hij prima gevonden. Veel liever daar dan in het veteranenziekenhuis met al die zieke, huilende mensen en die vreselijke geur. Preston had nog steeds een afkeer van ziekenhuizen, volgens hem was dat tijdens een van die ritjes begonnen.

In de loop van de tijd was de hut door jongeren beschadigd tot de eigenaar de zaak had afgesloten en er borden met Verboden toegang rondom had geplaatst. Af en toe werd de hut nog gebruikt door een jager, maar niemand zou er graag willen overnachten. Het rook er ongezond muf, alsof het hout zo veel vocht had opgezogen dat er niks meer aan te doen was. Preston voelde het verdriet dat hem met deze plaats verbond; hij hoefde er maar naar te kijken en de oude wonden gingen weer open.

Rechts op de heuvel bewoog iets. Preston zag Mike over de richel naar de hut sluipen. Hij ging snel, zijn wapen getrokken en zijn handen voor zich uit om een eventuele val te breken. Het verbaasde Preston dat het losse zand achter de hut niet al lang geleden naar beneden was gekomen.

Even verderop stond een kleine auto geparkeerd. Iemand had een halfslachtige poging gedaan hem te verbergen onder wat takken en een paar uitgetrokken struiken. Aan de bumper te zien was het een Toyota. Hij scheen even met zijn zaklantaarn en zag een nummerplaat uit West Virginia.

Zodra Mike achter de hut was verdwenen, zag Preston twee korte lichtflitsen tegen de onderkant van de bomen weerkaatsen. Hij beantwoordde het signaal en liep de heuvel op. Er brandde geen licht in de hut en hij kon geen beweging opmerken, op het griezelige weerschijn van de maan op het dak na.

Toen hij op de veranda afliep, schoot er plotseling een wasbeer voor hem langs. Preston viel bijna achterover, maar kon zich vastklampen aan een jong boompje en hij herstelde zijn evenwicht. Hij luisterde even, maar kon niets horen daarbinnen. Misschien was dit allemaal maar een list. Misschien was het Grays auto niet die daar stond. Maar toen hij een voet op de veranda zette en een vloerplank kraakte, hoorde hij iets klikken. Het klonk als een wapen.

“Gray, sheriff Preston hier. Ik wil even met je praten.” Zijn woorden echoden tussen de heuvels. Zijn stem klonk gespannen, het viel zelfs hem op.

Geen reactie.

Hij klikte de sluiting van zijn holster los, trok zijn wapen en deed toen een stap naar links, bij de deur vandaan. Hij dacht niet dat de man werkelijk het lef had om te gaan schieten, behalve wellicht op zichzelf. Maar als hij genoeg gedronken had en bang was om gevangengenomen te worden, wie weet wat er dan kon gebeuren.

“Niemand hoeft gewond te raken, Gray. Kom naar buiten, dan kunnen we praten.”

Preston had geen speciale training gehad om met gijzelaars te onderhandelen of te praten met iemand op een dakrand, maar hij wist dat kalm spreken en geruststellende woorden gebruiken, veel kon uithalen. Hij moest oppassen Walker niet te veel bij zijn naam te noemen, zoals verkopers van tweedehandsauto’s altijd doen. Dat had hij geleerd van die keer in Hurricane waar een middelbare scholier zich had verschanst in het scheikundelokaal. Het was een van die beelden die hij nooit meer kwijtraakte: het joch met zijn pistool onder tegen zijn kin als een bang muisje in de val.

“Ik ben uitgepraat, sheriff,” zei Gray, met een gedempte, schorre stem alsof hij net wakker werd uit zijn winterslaap. “Jullie hebben je mening toch al klaar.”

“Helemaal niet, ik heb nog nergens een mening over. Ik weet niet wat er die nacht is gebeurd. Ik ben op zoek naar antwoorden. Kom nou naar buiten, ik wil alleen maar praten.”

“Ja, ja. Meneer agent wilt altijd alleen maar praten.” Hij zei het op een spottend toontje, alsof hij het van een tv-serie had met zo’n lachband eronder. “En dan hang ik opeens aan de hoogste boom. Ik ben allang veroordeeld, dat weet je best.”

“Niemand hangt jou…”

Gray viel hem in de rede met een luide vloek. Het klonk alsof hij ijsbeerde. “Je had je oordeel al klaar vanaf de minuut dat je me zag. En wat hebben jullie op mijn laptop gevonden?”

“Alleen maar wat foto’s en je hebt al gezegd dat die door een vriend gedownload waren. Kom nou naar buiten en dan mag jij jouw versie vertellen van wat er die nacht is gebeurd.”

“Ik kan het zo ook wel zeggen: ik heb dat meisje niks aangedaan.”

“Ik geloof je,” zei Preston.

Gray mompelde iets wat Preston niet kon horen, terwijl de vloerplanken in de hut bleven kraken.

“Het zal je verbazen, maar ik heb altijd een vermoeden gehad dat jij niet degene bent die we zoeken voor deze zaak.”

“Dan weet je dus dat je achter de verkeerde aan zit.”

“Ja, maar hoe weet ik dat zeker? Je bent ervandoor gegaan, dat maakt je verdacht. Als je nou met ons meekomt, dan zullen we dat opklaren.”

“Als ik met je meega, beland ik in de gevangenis voor de rest van mijn leven.”

“Hoezo, je hebt toch niks gedaan?”

“De gevangenissen zitten vol met onschuldige mensen, dat weet je toch? Ze hebben zelfs mensen terechtgesteld die later niet de daders bleken te zijn.”

Preston wist dat hoe langer hij Gray aan de praat kon houden, hoe groter de kans was dat ze hem konden aanhouden. “Je hebt ons hierheen geleid en daarom wil ik met je praten. Ik wil niet achter de verkeerde persoon aan zitten. Ik geloof dat jij niks met deze zaak te maken hebt, maar ik denk wel dat je er meer van weet. Kom nou maar naar buiten, dan bespreken we het van man tot man.”

“Niks geen van man tot man-gedoe. Weet je wat ze met iemand als ik doen in de gevangenis?”

Allerlei gedachten schoten door Prestons hoofd bij dat ‘iemand als ik’.

“Graham, draaf nou niet zo door. Als je alleen maar over een oude zaak praat, ga je heus niet naar de gevangenis. Ik word hier opgevreten door de muggen en de dazen zijn een frontale aanval begonnen. Kom nou naar buiten, ik beloof je dat we je eerlijk behandelen.”

“Je bent gewoon nijdig omdat ik ervandoor ben gegaan. Je staat voor gek.”

Preston lachte. “Ik geef toe dat ik daar niet erg blij mee ben. Dank zij jou lachen die verslaggevers zich suf en noemen ze me sheriff Sukkel. Maar dat wil ik best accepteren, als we deze zaak maar kunnen ophelderen.”

Een stilte, gevolgd door getinkel van glas. Het klonk alsof Gray zich nog eens inschonk. Hij was niet voorbereid geweest op een lang gesprek; hij had niet gedacht dat de man daartoe in staat zou zijn. Preston hoopte maar dat Mike op zijn post bleef en niets doms zou doen.

“Dat bewijst toch dat ik niet denk dat je schuldig bent,” zei Preston. “Als ik had gedacht dat jij de dader was, zou ik wel een gewapende agent op wacht hebben gezet. Maar ik wilde je alleen maar wat vragen stellen.”

Iets viel om daarbinnen, een fles op tafel, een pistool op de grond; hij kon het niet zeggen. Dit was het moment waarop Preston de vis kon binnenhalen, als hij het goed speelde. En ook het moment waarop het mis kon gaan.

“Dit is mijn voorstel,” ging Preston verder. “Kom met me mee en slaap je roes uit. Dan haal ik morgenochtend een goed ontbijt voor je en dan vertel je mij wat je weet. Meer niet. Wat vind je ervan?”

“Geen honger,” zei Gray. Zijn stem klonk nu iets zachter.

Preston stapte voorzichtig dichter op de deur af, en probeerde geen geluid te maken. “Als we geen verband vinden tussen jou en het meisje, mag je gaan. Eerlijker kan ik niet zijn.”

Grays stem klonk nu bijna jammerend. “Je weet het niet. Je weet het gewoon niet.”

“Wat je ook hebt gedaan, we komen er altijd uit.”

“Het maakt niet uit wat ik wel of niet heb gedaan, je hebt toch al besloten dat ik schuldig ben.”

“Helemaal niet! Gray, ik heb niks besloten.” Preston stond nu vlak naast de deur met zijn neus praktisch tegen het hout aan. “Geloof het of niet, ik wil je helpen. Je denkt niet helder meer. Je bent beneveld en dat is begrijpelijk. Kom nou maar en…”

Een hard gekraak als van versplinterend hout, gevolgd door een explosie. Iemand schreeuwde – het klonk als Mike – en er bonkte iets op de vloer. Preston trapte tegen de deur, maar die was steviger dan hij eruitzag en hij viel achterover. Hij krabbelde overeind en trapte nog een keer, en nu schoot die krakend open. Hij zakte op zijn hurken bij de deuropening, in afwachting van een volgende knal, maar het enige wat te horen was, waren voetstappen achter het huis. Daarna de zware ademhaling van Mike, die op de grond zat.

“Hij kwam naar buiten rennen, sheriff,” zei Mike hijgend.

Het was donker in de kamer. Preston kon alleen het silhouet van zijn hulp zien. De achterdeur zwaaide aan één scharnier heen en weer.

“Het spijt me. Ik wou hem verrassen.”

Preston knipte zijn zaklantaarn aan en verwachtte een rood bloedspoor op het lichaam van de jongen te zien. In plaats daarvan rook hij de weeë geur van iemand die de controle verloren had. Mike leunde tegen een wand, zijn handen voor zijn gezicht. “Gaat het?”

Mike knikte.

“Blijf hier, dan bel ik een ambulance.”

“Ik heb geen ambulance nodig. Ga achter hem aan.”

In het bos startte de Toyota met het vertrouwde klik-klik-broem van die strakke motoren.

Tegen de tijd dat Preston buiten stond, schoot de auto al weg. Gray kon via verschillende paden naar de hoofdweg rijden, en het zou even duren voordat Preston bij zijn wagen was.

Hij keek weer naar Mike, die zat te trillen. Hij mocht van geluk spreken dat hij geen gat in zijn hoofd had.

“Wacht hier,” zei Preston.

19

De magere vrouw zat naast me op het bed en zei dat alles goed zou komen. Ze aaide over mijn armen en zei telkens weer “Sst,” en zo.

Er was iets met haar aan de hand, maar ik wist niet goed wat. Papa zei eens dat God ons allemaal iets heeft gegeven, diep vanbinnen, en hoe het precies heet weet ik niet meer, maar het is zo’n metaalding dat gaat bliepen wanneer je over een oud blikje gaat of als er een lepel onder de grond zit. Wanneer er iets mis is met iets of iemand, dan krijg je een waarschuwing; als je zo’n biepje in je achterhoofd hoort, moet je er snel vandoor.

Toen papa dat vertelde deed ik alsof ik hem begreep, maar dat was niet echt zo. Ik snapte wel dat je iets binnen in je kon voelen, want dat overkomt mij heel vaak. Heel diep vanbinnen ben ik verdrietig als ik aan mama denk. Of omdat we nooit lang ergens blijven staan. Dan heb ik net een nieuw vriendinnetje en moeten we alweer weg. Of omdat ik zó graag een hond wil dat het pijn doet, maar ik weet dat ik die toch nooit krijg. Ik wist alleen niet dat je ook diep vanbinnen kon voelen dat er iets mis was, tot nu bij deze vrouw.

Ik geloof niet dat ik ooit zo bang ben geweest, en het was niet dat pistool waar mijn maag van omdraaide. Het was de blik in haar ogen. Ze keek als zo’n dol beest waar papa het ooit over had. Hij vertelde een keer dat een vriend van hem was gebeten door een dier in het bos. De jongen had er verder niks over gezegd, totdat hij het op een keer tegen papa zei. En die had gezegd dat hij het meteen aan iemand moest gaan vertellen. Want papa wist dat het niet normaal was als een dier in het bos zomaar een mens bijt. Toen de jongen eindelijk naar de dokter ging, was het al te laat. Eng verhaal, hoor. Als er ooit een eekhoorn uit een boom springt en in mijn schouder bijt, ga ik het direct tegen iemand zeggen.

Nou, precies zo’n gevoel als papa bij zijn vriend had, kreeg ik wanneer ik deze vrouw in haar ogen keek. Er zat iets niet goed. Er ontbrak iets, of er was iets wat er niet hoorde te zijn, ik kan het niet goed uitleggen, maar ik schrok ervan alsof ik door een wesp was gestoken. Papa zegt altijd dat mensen met verkeerde vrienden omgaan als ze geen liefde of hoop meer hebben of allebei niet. Misschien ging ze daarom wel met deze man mee, die echt heel fout was. En hij zegt ook dat als je dat gevoel krijgt, dat je niet moet uitzoeken wat er aan de hand is, maar maken dat je wegkomt.

We reden de parkeerplaats op, waar een gebouwtje was en allemaal vrachtwagens en auto’s geparkeerd stonden met slapende mensen erin. Ik dacht weer aan het gebaar dat papa had gemaakt, en toen begreep ik het opeens. Hij bedoelde niet dat ik bij hem voorin moest komen, maar dat ik moest proberen weg te rennen als hij stopte.

“Alles komt goed, wacht maar,” zei de vrouw toen mijn vader om een paar grote trucks heen reed en op een parkeerplaats af ging.

Het rommelde weer in mijn maag en ik wilde haar wel geloven, maar het gevoel zei iets anders tegen me. “Ik moet overgeven,” zei ik.

Papa trapte nogal hard op de rem en de man deed een stap naar voren.

Ik rende naar de deur en sprong naar buiten. “Achter haar aan!” hoorde ik de vent gillen. Ik rende de duisternis in alsof ik een opdracht van God had gekregen, en misschien was dat ook wel zo. De vrouw kwam de camper uit en rende in het rond als een oude vrouw, met kromme benen en haar armen zwaaiend door de lucht. Ik zat naast het wc-hok in het donker verscholen achter een paar grote struiken.

Ik had bijna “Koud!” geroepen want dat spel doen papa en ik soms met Pasen als we eieren zoeken in de camper. Papa verstopt dan iets lekkers voor me en ik moet overal zoeken en dan zegt hij alleen maar ‘warm’ of ‘koud’ tot ik er bijna gek van word en uiteindelijk het pepermuntje of chocolaatje heb gevonden.

Ik kon papa voor in de wagen zien zitten en de enge man tegen hem zien gillen en was even bang dat dit het einde zou zijn, maar toen werden ze gelukkig rustig.

De deur van de camper ging open en de man riep: “Donna, terugkomen.”

Papa zat nog steeds achter het stuur. Hij keek voor zich uit de nacht in en hij wist natuurlijk niet waar ik was, maar hij wilde me iets zeggen. Hij stak één duim ophoog en wees daarna met allebei zijn handen naar beneden. “Blijf hier.” Hij maakte de woorden met zijn mond: “Blijf hier.”

Ik weet zeker dat hij mij niet kon zien, want hij keek voor zich uit als een blinde, niet naar een speciaal punt maar zomaar ergens heen. Dus verstopte ik me weer en keek hoe Donna, de dolle vrouw, met veel geblaas en gepuf naar de camper terugliep. Net de grote, boze wolf. Ze klom naar binnen en het licht ging aan. Ik zag dat papa zijn gordel omdeed en de motor startte.

Nu voelde ik me helemaal misselijk worden want ik begreep dat ze weg gingen rijden en ik wilde hier niet alleen blijven. Ik rende naar ze toe, maar toen ik eenmaal in het licht stond, zag ik het knipperlicht van de camper (alleen het linker doet het) al aan- en uitgaan en toen reden ze de snelweg op. Ik had me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Ik begon te huilen, want ik wist zeker dat ze mijn vader iets gingen aandoen. Het is al erg om te weten dat iemand van wie je houdt in moeilijkheden is, maar dat weten en ook nog eens in je eentje op een verlaten terrein staan, dat is nog veel erger.

Een auto reed het parkeerterrein op met van die felle koplampen die recht in mijn ogen schenen, door mijn tranen heen, dus ik draaide me weer om en ging in de schaduw staan wachten. Er stapte een moeder uit de auto met een meisje dat ongeveer zou oud was als ik. Het waren donkere mensen.

Ik herinner me nog dat ik voor de eeste keer Afro-Amerikanen zag. We waren in Zuid-Florida en ik speelde op het strand en naast ons zat een donker gezin. Ik ging naar papa toe en vroeg hem of ik met ‘het bruine meisje’ mocht spelen. Hij moest heel hard lachen en nam me bij de hand en samen liepen we naar de mensen toe en ze waren zo aardig, ik mocht zelfs een emmertje lenen. Papa en ik maakten een heel mooi zandkasteel. Iedereen die langskwam zei dat.

We bouwden aan het kasteel tot de zon onderging en daarna kregen we hotdogs en bleven we kijken toen het hoogwater werd. Ik moest huilen toen de zee over het zandkasteel spoelde. Papa pakte me stevig vast.

“Elke morgen en elke avond komt het tij op, June Bug,” zei hij. “Dat is nou eenmaal zo. Alle gebouwen worden ooit weer eens afgebroken.”

“Maar dat wil ik niet.”

“Nou, het is ergens ook wel goed. Elke dag krijg je een frisse start. De oceaan spoelt het strand schoon en ‘s-morgens kun je weer opnieuw beginnen. Net als een leeg vel voor een nieuwe tekening.”

Zo had ik het niet gezien, en ik vond het wel een geruststelling dat de aarde voor zichzelf zorgt. Dat het water het vuil wegspoelt en alles nieuw maakt. Gek dat je aan zulke dingen moet denken wanneer je bang bent dat je je vader niet meer levend terugziet.

Ikkeekdemoederenhaardochternatoenzehetgebouwingingen, de vader bleef in de auto bij de andere slapende kinderen. Er stond Pennsylvania op de nummerplaat. Zouden ze daar naartoe gaan?

Toen moest ik weer denken aan een spelletje dat we vaak deden. Papa wijst dan op een nummerbord en zegt uit welke staat die auto komt. Dan bedenken we een heel verhaal over de mensen in de auto met iets speciaals uit die staat. Bijvoorbeeld dat de chauffeur Brutus was, de mascotte van de Buckeyes, het rugbyteam van de staat Ohio. Tijdens een van zijn salto’s viel hij op een cheerleader, die daar nooit meer helemaal overheen gekomen was. Ik moest erg lachen om alle verhalen die hij bedacht over hun kinderen die rondliepen in dezelfde pakjes als hun vader en andere mascottes als vriendjes hadden. Je zou het niet zeggen als je hem ziet, maar papa is heel grappig.

Daarom begon ik nu dingen te bedenken over dit gezin uit Pennsylvania, om de tijd te doden, en als ik eerlijk ben ook omdat ik dan minder bang zou zijn, want ergens anders aan denken helpt daar heel goed tegen.

Ik bedacht dat deze moeder en vader met hun drie kinderen naar Chicago gingen op familiebezoek. Ze reden ‘s-nachts omdat ze haast hadden, want hun oma was ziek en als ze niet snel bij haar waren, zouden ze te laat zijn om afscheid te nemen. Dat was zo’n verdrietige gedachte dat ik moest denken aan mijn eigen vader, die nu bij die twee enge mensen was.

Binnen in het hokje werd de wc doorgetrokken met een gorgelend geluid en al snel kwamen de vrouw en het meisje naar buiten. Het was warm en benauwd en er stond helemaal geen wind, maar de vrouw hield het meisje stevig tegen zich aan. Je zou denken dat het winter was in Minnesota. De moeder hielp het meisje op de achterbank en ze legde haar hoofd op een kussen dat zo zacht leek als een marshmallow. De vader wachtte tot iedereen zijn gordel om had en reed toen weg.

Toen bedacht ik dat het heel anders was. Ze gingen niet bij hun oma op bezoek. Ze hadden zo veel spullen achter in de auto: ze waren aan het verhuizen. Misschien was de vader wel dominee en gingen ze naar een klein kerkje in Iowa met alles wat ze hadden in de auto gepropt. Aanstaande zondag zou hij preken over dat deze wereld niet ons thuis is en dat we allemaal onderweg zijn. Ze waren vast verdrietig dat ze hun vrienden in Pennsylvania niet meer zouden zien.

Op dat moment hoorde ik de deur van een vrachtauto dichtslaan en er kwam een man op het gebouwtje aflopen die zo groot was als een berg. Hij had een overall en een T-shirt aan en een pet die ouder leek dan hijzelf. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes om in het donker te kunnen kijken en ik bedacht dat het vreemd was dat hij hierheen liep, want de mannen-wc was aan de andere kant.

Toen hij dichterbij kwam, zag ik iets grijs rond zijn nek. Het was een baard die alle kanten op groeide. Het leek wel of die baard hem mijn kant op trok, want hij liep naar de rand van het licht en boog zich voorover.

“Wat doe je daar, meisje?” zei de chauffeur. Ik had verwacht dat hij een heel lage, enge stem zou hebben, maar hij praatte heel hoog, bijna als een vrouw. “Ben je aan het zingen?”

En toen merkte ik dat ik Til fly away’ zong zonder dat ik dat wist. Ik zei niets. Hij deed een stapje naar achteren en ik hoopte dat hij weg zou gaan.

“Ik kan je zien, hoor. Kom nu maar tevoorschijn en vertel mij wat er is gebeurd. Heeft iemand gezien dat je wegrende?” Hij keek in het donker en knielde toen in het gras. “Ik heb gezien dat die mevrouw uit de camper je zocht en dat ze toen wegreden. Ik heb alles gezien.”

Toen hij zich omdraaide, scheen het licht in zijn ogen. Het waren heel andere ogen dan de lege ogen van die vrouw. Ik probeerde te luisteren naar wat mijn binnenste zei en of ik hem wel of niet kon vertrouwen.

“Je hebt honger, zeker,” zei de man. “Ik heb een boterham en frisdrank in mijn koelkast.”

Ik keek naar zijn vrachtwagen en zag iets bewegen achter de voorruit. Een hond blafte en de man mompelde iets. “Wacht even, ik ben zo terug.”

Hij rende naar de wagen, als je dat tenminste rennen kunt noemen. Het leek meer op een een golf vet die wegwaggelde. Papa zegt dat je geen grapjes moet maken over dikke mensen, maar dat doe ik niet, zo zag het er echt uit. Papa zegt dat het niet eerlijk is wanneer iemand met mijn spijsvertering anderen uitlacht. Toch vind ik het lastig om iemand niet aan te gapen. Het is net als met een tornado. Die zie je niet zo vaak, dus je moet bijna wel kijken.

Dus: de man rolde naar zijn vrachtwagen en deed de deur open en daar sprong de allerschattigste beagle uit, met bruine flaporen. Hij snuffelde over de grond van het parkeerterrein en kwam toen recht op mij af.

Hij sprong op de stoep, rende naar een boom en tilde een poot op. Ik moest hard lachen omdat het leek alsof hij zo blij was omdat hij mij zag. Tjonge, wat kon die plassen, zeg. De straal hield niet op. Kon papa het maar zien, dan mocht ik vast wel een beagle want hij zegt altijd dat ik een kameel ben, zo lang kan ik het ophouden.

Toen hij klaar was kwam de hond mijn schoenen en benen besnuffelen. Ik was bijna blij dat ik hier was achtergelaten. Ik ging zitten en hij klom op mijn schoot en liet me hem aaien en achter zijn oren krabbelen.

“Hij vindt je leuk,” zei de chauffeur. “Dat mag niet iedereen bij hem doen. Je moet wel bijzonder zijn.”

“Hoe heet hij?” vroeg ik.

“Fred.”

Ik schoot in de lach. “Waarom?”

“Weet ik niet, dat leek me een goede naam voor hem.”

De geluiden van krekels en af en toe een startende auto gaven me een kalm gevoel, maar ik wist niet zeker of ik niet juist bang moest zijn. Papa zegt dat er mannen zijn die kinderen kwaad willen doen, maar deze man leek me niet zo’n type, al weet ik niet hoe die types eruitzien.

“Hoe heet jij?” vroeg hij.

“June Bug.”

Hij grinnikte. “Leuke naam. Bijna net zo leuk als Fred.”

Daar moest ik ook om lachen.

“Wil je me vertellen wat er gebeurd is?” vroeg hij. “Was dat je moeder die je zocht?”

Ik schudde mijn hoofd. “Nee, die vrouw hoorde bij de man met het pistool. Donna heet ze, meer weet ik niet. Ze kwamen de camper binnen toen papa aan het tanken was, en die gemene man hield zijn pistool op papa gericht en zei dat hij hem zou doodschieten als hij niet zou wegrijden. We waren op weg naar West Virginia, maar we moesten keren van hem.”

De man luisterde aandachtig, ik denk dat hij probeerde uit te vinden wat er echt aan de hand was. Soms ben je iets aan het vertellen en dan merk je dat ze je niet horen omdat ze iets anders willen weten dan waar je verhaal over gaat. “Dus je moeder is niet bij jullie?”

“Ik heb geen moeder.”

Hij bromde wat. “Maar de man achter het stuur was je vader?”

Ik knikte want ik kon hem nu niet gaan uitleggen dat het niet mijn vader is.

“En je weet niet waar ze naartoe wilden?”

Ik schudde mijn hoofd.

Hij dacht even na en keek me toen aan met een boze of verontwaardigde blik waar ik een beetje bang van werd. “Oké, laten we naar de wagen gaan. Ik ga de politie bellen.”

Dat leek me een goed idee, dus ik liep achter hem aan terwijl Fred kwispelend vooruit rende. De man deed de deur open en Fred sprong op de passagiersplaats. Het was een hele klim, en terwijl ik het trapje op klauterde, zei de man: “Nee, Fred, naar beneden. We hebben bezoek.”

Ik weet dat honden niet kunnen simpen of lachen, want telkens als ik zeg dat ik een puppy heb zien lachen, zegt papa altijd dat dat niet kan. Toch weet ik zeker dat Fred nijdig naar me keek toen hij de stoel afsprong. Ik ging op zijn kussen zitten.

De man pakte zijn telefoon en draaide een nummer. “Wat is jullie kenteken?”

Ik zei dat ik dat niet wist, en hij vertelde de politie langs welke snelweg we stonden en waar precies en dat twee mensen mijn vader ontvoerd hadden. Hij gaf antwoord op al hun vragen, al wist hij veel dingen niet. Toen drukte hij de telefoon uit en bleef even kauwen op zijn onderlip en de haarslierten daaronder.

“Wat zeiden ze?”

“Ze sturen iemand.” Hij stopte de telefoon weg en zwaaide zijn vinger voor mijn neus. “Het komt echt wel goed met je papa, hoor. Maak je maar geen zorgen. Ik weet zeker dat hij wel voor zichzelf kan zorgen.”

“Hij heeft in het leger gezeten,” zei ik en mijn stem begon te bibberen.

“Dan komt het helemaal goed. En die camper hebben ze zo gevonden op dit tijdstip.”

Fred snuffelde aan mijn hand en likte eraan en ik aaide over zijn kop. Dit was nou niet precies waar ik van had gedroomd: in een grote, oude vrachtwagen een hond te aaien terwijl mijn vader er niet bij was, maar het voelde toch niet verkeerd.

“Hoe heet u eigenlijk?” vroeg ik.

“In het echt heet ik Ronald, maar mijn radiovrienden noemen me Big Mac. Je weet wel, naar Ronald McDonald en zo’n broodje.”

“Van welke radio?”

“Mijn bakkie.” Hij wees een kleine radio aan waar een microfoon aan vastzat. “Hiermee praat ik met mijn vrienden op de weg. Dit is mijn kantoor. Ik rijd al langer op en neer dan jij bestaat.”

“Vindt u dat fijn?”

“Soms ben ik het weleens zat, maar het is een baan met zekerheid. Wat doet jouw vader?”

“O, hij schrijft stukken op zijn computer en die stuurt hij op.” En op dat moment vroeg ik me opeens af of hij dat wel echt deed. Was dat schrijven en opsturen van die stukken gelogen? Of misschien stuurde hij wel wat op, maar kreeg hij er nooit geld voor. Ik begon Fred weer te aaien.

Big Mac rommelde achter zich en viste een zak chips tevoorschijn. Ik had flink honger gekregen, en ze smaakten heerlijk. Ik liet een chipje vallen en dat verdween direct krakend tussen Freds tanden. Big Mac en ik moesten erom lachen.

“Je moet oppassen met hem. Als je niet uitkijkt, eet hij je hele boterham op.”

Big Mac strekte zijn nek en keek uit het raam.

“Ziet u wat? De politie?”

“Nee, ik dacht dat ik iemand zag. Het zal wel een schaduw zijn.”

De ramen waren open voor de frisse lucht. Ik kreeg een blikje cola dat zo koud was dat er druppeltjes langs dropen. Ik krijg dat lipje nooit omhoog, dus ik vroeg of hij het voor me open wilde maken. Er klonk een knalletje en eventjes leek het of ik buiten mijn naam hoorde fluisteren. Eerst dacht ik dat het de stem van God was. Ik heb weleens op de radio horen zeggen dat mensen de stem van God in hun leven moeten volgen, en dat je in de problemen komt als je daar niet naar luistert. Daarom dacht ik dat God mij riep toen ik mijn naam hard hoorde fluisteren. Misschien wilde Hij dat ik een profeet zou worden, of anders vrachtwagenchauffeur.

Maar het bleek God niet te zijn, maar papa. Ik zag hem bij de bosjes in de schaduw staan, en ik begreep niet waarom ik de camper niet had gehoord. Ik deed de deur vliegensvlug open. Fred moest de stem ook hebben gehoord, want hij sprong me blaffend achterna terwijl Big Mac riep dat hij stil moest zijn. De hond rende recht op mijn vader in de bosjes af en blafte, maar ik haalde hem in en pakte hem bij zijn halsband.

Papa omhelsde me en tilde me in zijn armen en kneep me bijna fijn. Ik denk dat hij dacht dat er iets ergs met me was gebeurd. “Ik was zo bang,” zei hij.

“Nou, en ik was bang dat die vent u zou neerschieten.”

Op dat moment kwam de chauffeur op ons af lopen en papa zette me neer.

“Dit is meneer Big Mac,” zei ik. “Hij heet eigenlijk Ronald, maar iedereen noemt hem Big Mac vanwege Ronald McDonald. Hij heeft de politie gebeld en ik mocht Fred aaien. Fred is zijn hond. Hij is lief, hè?”

Iemand riep vanuit een vrachtwagen op de parkeerplaats dat die hond stil moest zijn, maar Big Mac en papa trokken zich daar niets van aan.

Papa gaf Big Mac een hand. “Bedanktdat je voor June Bug hebt gezorgd tijdens mijn afwezigheid.”

“Ze zei dat je ontvoerd was,” zei Big Mac. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en keek opzij, alsof hij daar meer over wilde weten voor hij het verhaal kon geloven.

Papa knikte. “Zo ongeveer, ja. Wat zei de politie?”

Big Mac keek naar de snelweg. “Ze zullen er zo wel zijn.”

Papa pakte mijn hand en trok me mee. “We moeten ervandoor.”

“Wacht eens even,” zei Big Mac. “Wat is er met die ontvoerders gebeurd?”

“Daar heb ik mee afgerekend,” zei papa.

Hij hield me stevig vast en ik zag dat er bloed van zijn voorhoofd over zijn gezicht droop. Ik wees ernaar en hij veegde het weg.

“Ik heb een EHBO-doos in de wagen,” zei Big Mac achter ons.

We liepen verder, maar Big Mac riep ons achterna. “Wacht nou.” Ik dacht dat hij een hartaanval zou krijgen, zo hard hijgde hij. Hij legde een hand op papa’s schouder en probeerde op adem te komen. “Ik ben ook een veteraan. Da Nang, 68-70. Eerste infanteriedivisie.”

Papa knikte alsof hij die uitslag al kende, maar ik had nog nooit van een club gehoord die Da Nang heette.

Big Mac haalde diep adem. “Als je in de problemen zit, wil ik je wel helpen.”

Er klonken sirenes in de verte. Papa keek van de snelweg naar de man en weer terug. Na een poosje zei hij: “De camper is total loss. Ik ben een stukje van de weg geraakt en tegen een paar bomen opgereden.”

“En die twee zijn zeker nergens meer,” zei Big Mac.

“Zoiets. Ik kon de vent zijn pistool ontfutselen en dat heb ik een flink eind weggegooid voor het geval hij achter me aan zou komen. De agenten zullen hen wel vinden met die buit van ze.”

“Waarom wacht je niet op de politie?” vroeg Big Mac. “Waarschijnlijk staat er een prijs op hun hoofd.”

“Ja, zullen we hier blijven?” vroeg ik, terwijl ik naast Fred knielde om hem te aaien. “Dan kunnen we het geld gebruiken om terug te gaan naar West Virginia.”

“Ik denk niet dat we daar ooit aan zullen komen, June Bug.”

“Waarom niet?” vroeg ik. Hij keek me bars aan; volgens mij heet dat zo. Nu zag ik ook de lichten van de politiewagen over de snelweg aankomen.

“We moeten weg,” zei papa, en hij trok me overeind.

Big Mac pakte papa’s arm. “Wacht even, vertel me eerst wat er aan de hand is.”

Papa keek de man lang aan, zoals wanneer hij aan het vissen is en nadenkt over de afstand tussen de haak en de dobber. “Blijf jij maar even bij Fred,” zei hij toen tegen mij.

“Oké.” Ik ging op het asfalt zitten en Fred kroop tegen mij aan terwijl ik achter zijn oren kietelde. Ik probeerde te horen wat papa zei, maar ik kon maar een paar flarden verstaan.

“…terug naar West Virginia…als klein meisje…altijd onderweg in de camper…een man in hechtenis…”

Ik begreep het niet, maar Big Mac leek elk woord te kunnen volgen. Papa kan heel goed verhalen vertellen, hij maakt het spannend met kleine dingen. Bijvoorbeeld over een forel die hij eens had gevangen met een bepaald soort haak. Volgens mij kan hij het telefoonboek nog leuk voorlezen. Misschien komt het omdat hij niet zo vaak zijn mond opendoet, alleen als hij iets te zeggen heeft.

Toen papa klaar was, maakte de politiewagen net een U-bocht op de snelweg. Ik begreep niet echt waarom we niet met de politie mochten praten, want papa houdt zich altijd aan de wet. Hij rijdt nooit te hard, want dat kan de camper niet.

“Kruipen jullie maar in mijn slaapcabine. Daar kun je je verstoppen,” zei Big Mac.

“Goed. We rekenen op je,” zei papa.

We kropen in het slaapgedeelte, dat zo krap was dat Big Mac er amper in paste, en we maakten ons klein. Er hing een mannenlucht, maar het bed was lekker zacht. Papa had een zak nacho-chips gevonden, en nam een grote hand. Ik wou dat Fred hier ook was, maar die was nog buiten. Ik gaf de rest van mijn cola aan papa, die het blikje in één slok leegdronk.

“Dus we kunnen niet terug naar de camper?” vroeg ik.

“Helaas niet.”

“En onze spullen dan?”

“Welke spullen?”

“Mijn kleren. Mijn schrijfblokken.”

Hij zuchtte. “Die zullen we wel terug kunnen krijgen van de politie als ze hem hebben weggesleept.”

“Wanneer dan?”

“Zachtjes praten.”

“Maar wanneer kunnen we ze dan halen?”

“Weet ik niet. Stil zijn, nu.”

“Waar bent u bang voor? U hebt toch niets verkeerd gedaan. Die mensen zijn onze camper in gekomen en ze hebben een pistool op u gericht.”

“Jawel, maar dat is niet alles.”

“Hoezo, niet alles, wat bedoelt u?”

“Dat is lastig uit te leggen. Ga nou maar liggen.”

Ik fluisterde nu. “Wat hebt u tegen Big Mac gezegd? Waarom wil hij ons helpen?”

Papa keek me weer bars aan, maar toen werd hij wat vriendelijker. “Sommige dingen kan ik je niet vertellen. Je hebt er recht op het te weten, en je krijgt het ook te horen, maar nu nog niet.”

“Zeg het dan gewoon.”

“Zo makkelijk gaat dat niet.”

“Maar u zegt altijd dat als ik ergens mee zit, dat ik dat gewoon moet zeggen.”

“Jij moet later maar advocaat worden.”

“Zeg het dan.”

Hij keek bezorgd, of kwaad, maar tegelijkertijd leek hij wat te ontdooien. “Je komt er snel genoeg achter. Maar nu heb ik andere dingen aan mijn hoofd. Eerst moeten we terug zien te gaan naar West Virginia. Ik heb die kist met spullen van mevrouw Onderman nodig. En dan moet ik een paar dingen ophelderen en dan…”

“Wat dan?”

“Weet ik niet. Dan kunnen we weer verder.”

“Wat betekent dat?”

“Praat nou zachtjes.”

“Wat betekent dat: verder kunnen?”

“Verder met ons leven,” zei hij. “Het verleden achter ons laten. Alles wat er in de camper zat kunnen we nieuw kopen en…”

“Maar mijn dagboeken niet!”

Hij legde zijn hand op mijn mond, niet hard of gemeen, maar alleen omdat ik anders zou gaan gillen. Hij keek heel serieus; een beetje moeilijk en een beetje lief tegelijkertijd. Het is grappig dat je zo veel in iemands ogen kunt zien.

“June Bug, luister even. De politie moet ons nu echt niet vinden. Zodra we in West Virginia zijn koop ik een vrachtwagen vol schrijfblokken voor je en een nieuwe camper. En ik zal proberen al je schriften terug te krijgen. Maar ik kan je niet iets beloven waar ik niet zeker van ben, snap je?”

Ik knikte en toen haalde hij zijn hand weg, maar ik kon de tranen niet meer binnenhouden. Ik voelde dat mijn onderlip begon te bibberen en dat is een akelig gevoel. Wat je ook doet om te stoppen met bibberen, niks helpt.

“Niet huilen. Ik beloof je dat het allemaal goed komt.” Ik geloofde hem niet helemaal. Er ging vast iets vervelends gebeuren. Ik wist zeker dat ik iets kwijt zou raken en niet alleen de camper en de spullen. Ik kon het gevoel niet goed verklaren, maar ik werd er zenuwachtiger van dan wanneer iemand een pistool op mijn vader richt.

20

Mae schommelde heen en weer terwijl ze in de duisternis zat te bidden. Zelfs met de ventilator aan en alle ramen open was het in de achterkamer snikheet. Haar nachtpon was kletsnat geworden van het zweet. En dan lag Leason nog hard snurkend met zijn warme lijf naast haar. Ze was uiteindelijk maar naar de veranda gegaan om in haar schommelstoel te proberen haar hoofd leeg te maken.

Elke nacht sinds de verdwijning van Natalie bad ze hetzelfde gebed, telkens weer. Breng haar terug, God. Breng haar veilig weer terug. En wilt U Dana naar U toe trekken, Heer. Laat haar niet zo vergaan dat ze niet meer kan terugkeren.

Terwijl de schommelstoel kraakte op de vloerplanken, dacht ze na over de Bijbeltekst die altijd bovenkwam als ze aan haar kleindochter dacht; Romeinen 8:28: “En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede.”

Hoe vaak ze die tekst ook las, ze kon die woorden nooit rijmen met wat er met Natalie was gebeurd.

God, U weet dat ik van U houd. Dat ik Uw wil probeer te doen, al zo lang ik me kan herinneren. Toch kan ik maar niet begrijpen hoe hier ooit iets goeds uit kan voortkomen, voor wie dan ook. Ik zie niet in wat hier de bedoeling van kan zijn. U bent mij geen uitleg verschuldigd. U bent God, ik weet het, en Uw wegen zijn niet mijn wegen, maar ik snap niet waarom wij in het duister moeten tasten over haar lot. Het zuigt alle levenskracht uit me weg, en U bent toch gekomen om ons het leven te geven? Ik wil niet ondankbaar zijn, want U hebt zo veel voor ons gedaan, maar als ik eerlijk ben, is dit niet wat ik onder overvloed versta. Ik snap het gewoon niet.

Er bewoog iets in de voortuin. Ze tuurde die richting uit, maar ze kon geen dier onderscheiden. Ze leunde weer achterover en begon weer te schommelen op de krakende planken.

Mae beschouwde haar bidden als een eenzijdige conversatie, zo ongeveer als die met Leason. Zij sprak en hij luisterde. Af en toe gromde hij of mompelde iets, rolde met zijn ogen of schudde zijn hoofd, maar meestal luisterde hij gewoon. Hun gesprek van een paar dagen geleden, dat was meer dan ze in jaren uit hem had gekregen, en eerlijk gezegd had ze het liever dat hij zweeg. Ze vroeg zich af wat ze zou doen als God ooit echt tot haar zou spreken als ze bad. Sommige vrienden, vooral die uit Point Pleasant, spoorden haar aan om zich te laten vallen in de Geest, alsof daardoor haar verhouding met God zou veranderen. Ze was al vaker onderuitgegaan dan ze nodig vond.

Als jong meisje was ze eens mee geweest naar de kerk van een vriendin die in een gehucht achteraf woonde. De mannen hadden juten zakken uit een achterkamertje de kerk in gedragen, en iedereen was gaan staan en klapte. Ze was naar voren gelopen om alles beter te kunnen zien, en ze stond net op een van de banken toen iemand een zak vol slangen omkeerde. De mensen dansten en stampten op de vloer, springend en juichend en toen had iemand er een opgepakt en danste daarmee in het rond. Een van de mannen hield een gifslang zo dicht bij zijn gezicht dat Mae haar ogen moest afwenden. Op dat moment had ze besloten dat als christen-zijn inhield dat je vriendschap met slangen moest sluiten, dat ze er dan niets mee te maken wou hebben.

Ze gaf de voorkeur aan een zwijgende God, die alleen maar luisterde en haar hielp de zin van het leven in te zien door in te stemmen met alles wat zij zei. Behalve op deze momenten, als het leven als een tornado over haar heen raasde en ze antwoorden wilde hebben. Ze wilde dat God haar zou zeggen waar het meisje was. Zelfs als dat betekende dat haar lichaam gevonden werd.

Breng haar terug, God. Breng haar veilig weer terug.

Mae kon ook niet slapen vanwege de dromen. Vaak was het eenzelfde droom: een groep mannen kamde het bos af, hun honden snuffelden blaffend over de grond. Het was herfst; de mannen droegen jassen en de bomen waren kaal. Ze liepen in een rij over de heuvel en ontweken omgevallen bomen en stronken. Plotseling riep er iemand, en alle mannen en honden renden op een ondiep graf af waar een klein, half ontbonden handje uit het gebladerte stak. Die droom had ze meestal.

Maar er was nog een andere droom. Ze was onkruid aan het wieden in de tuin, en plotseling trok ze iets naar boven wat op een meiknol leek. Maar het bleek een baby te zijn, Natalie. En telkens weer was ze van streek.

Misschien hield dat haar uit de slaap; de angst voor haar dromen. Misschien ook was dit hoe God tegen haar sprak; bereidde Hij haar zo voor op wat ging komen, zodat ze klaar was als het ondiepe graf ontdekt werd. Ook daarom ging haar voorkeur uit naar een zwijgende God, die alleen leek te luisteren. Ze stelde zich liever voor dat zij de touwtjes in handen had, niet Hij. Want als het waar was dat Hij toeliet wat er allemaal in de wereld gebeurde, dan wist ze niet zeker of ze voldoende geloof bezat.

Er floot een trein in de verte. Twee keer lang, één keer kort en nog een keer lang, wat betekende dat de trein de overgang bij Dogwood naderde. Haar vader hield van treinen en ze kende alle fluitsignalen. Als ze druk was in haar hoofd en haar lichaam vermoeid, kon ze zich zomaar verliezen in het verleden. Dan zag ze hem weer bezig bij het water achter het schamele huis van haar jeugd. Ze waren heel arm vroeger, maar ze genoten van het weinige dat ze hadden.

Mae herinnerde zich de brede grijns van haar broer en zag hem weer naakt uit de beek klimmen. Geen van allen konden ze zwemmen, maar de beek was niet diep genoeg om in te verdrinken.

Op deze momenten, diep in de nacht met als enig houvast haar geloof en de verweerde armleuningen van de schommelstoel, vond ze het makkelijker om in het verre verleden te leven dan in het heden met alle verdriet. Ze had zich vaak afgevraagd hoe het voor haar moeder moest zijn geweest om hen te zien opgroeien en hun weg zien te vinden – of niet. Ze vroeg zich af wat ze van Dana zou zeggen. Zou ze menen dat er iets gedaan kon worden? Ze wist in ieder geval wat haar vader zou hebben gezegd: dat ze een flink pak rammel moest krijgen tot ze tot inkeer zou komen.

Ze strekte haar nek om op de keukenklok te kunnen kijken. Wat maakte het ook uit hoe laat het was, ze zou toch amper meer een oog dichtdoen. Haar ogen waren zwaar, haar benen en haar rug deden pijn en haar gezicht voelde zo heet aan dat ze bang was dat het zou smelten.

Mae pakte een oude krant van tafel en wuifde zich koelte toe, wat weer een herinnering opriep. Meer had ze niet, tegenwoordig. Dana had weer eens oorontsteking. Ze had het altijd zwaar te pakken als ze ziek was, dat kind. Mae probeerde haar dan in slaap te wiegen door voor haar te zingen. Op een avond wiegde ze Dana terwijl ze ‘Het ruwhouten kruis’ zong.

Ze was bij het laatste couplet aangekomen:

Help mij, Heer, aan dat kruis

trouw te zijn tot de dood,

ook als hier smaad en spot is mijn loon;

want dat kruis droeg mijn straf,

nam de schuld van mij af;

‘t werd de toegang voor mij tot Gods troon.

Dana had haar met haar grote ogen aangekeken, ze kon de pijn op haar gezichtje zien. “Mama, waarom zing je altijd over het kruis?”

Ze overwoog even een theologisch antwoord te geven, iets over de plaatsvervangende verzoening in kindertermen, maar bedacht zich. “Dan zing ik over iemand van wie ik houd,” zei Mae.

“Net als ‘Tom Dooley’?”

“Niet helemaal. Dat is een droevig liedje over iemand die zijn geliefde kwijt is. ‘Het ruwhouten kruis’ is een overwinningslied omdat de liefde heeft gewonnen.”

“Wilt u iets anders zingen? Ik wil ‘Tom Dooley’ horen.”

Dat was de eerste keer dat Mae had gemerkt dat Dana het geloof afwees; het was klein begonnen, maar steeds erger geworden. Er kwam verwijdering tussen hen, bij vlagen, vooral toen ze naar de middelbare school ging. Mae had een baan bij de bank gekregen, en ze had zich altijd afgevraagd of de problemen waren begonnen omdat zij er niet was als Dana van school kwam, of dat het sowieso onvermijdelijk was dat ze haar eigen gang zou gaan.

Mae had zichzelf uiteraard schuldig gevoeld toen Dana met jongens ging afspreken; elk weekeinde met een andere, leek het wel. Vaak was ze van vrijdag tot zondagavond van huis. Mae had weleens op het punt gestaan om de politie te bellen, maar uiteindelijk kwam ze altijd weer thuis, meestal halfdronken. Leason had mopperend en zuchtend door het huis gelopen en had gezegd dat ze een sloerie was, maar verder deed hij er niets aan.

Het vrat dagelijks aan Mae. Hoe grilliger Dana zich gedroeg—ze ging van school af en trok bij een jongen in Barker’s Ridge in – hoe meer Mae naar God toe trok. Ze voelde de afkeurende blikken van de kerkmensen; ze begrepen het niet. Hoe kon het ook? Het ergste dat hun kinderen uithaalden, was toiletpapier in de bomen van de voortuinen gooien. Afgezien van die man van Hatfield die de jongens op een morgen achterna was gerend, waren het allemaal brave burgers. Maar in plaats van toegeven aan de druk om afstand van haar dochter te nemen, probeerde Mae haar juist zo veel mogelijk liefde te geven. Ze wist niet of dat een goede beslissing was, maar achteraf bezien geloofde ze dat het juist was geweest om altijd de deur open te houden.

Pas toen Dana voor de deur stond met een dikke buik, werd alles anders. Ze had een aantal vriendjes gehad en woonde nu in Huntington met een ‘flatgenoot’. Ze zei dat ze weer naar school wilde, maar dat degene die haar rekeningen betaalde haar eruit gezet had toen ze geen abortus wilde. Ze was naar huis gekomen om hulp te vragen. Te smeken om hulp, zelfs. Voor Mae was het een tweede kans en een verhoring van haar gebeden.

Het leven in de heuvels waar zij was opgegroeid, kende een ritme, een cadans. Leven, sterven en weer herleven; op de vreemdste plaatsen groeide leven. Bomen groeiden soms horizontaal tussen de rotsen en planten piepten uit de kieren in het beton tevoorschijn. Sommige dingen kon je gewoon niet asfalteren, het leven brak er altijd doorheen. Dat haar dochter een kind verwachtte was een teken voor Mae dat God bestond en Zijn belofte hield, net als in ‘Het ruwhouten kruis’. De zonde wist je niet alleen te vinden; sterker nog, hij zou je altijd kleinkrijgen. Maar de vrucht van deze zonde werd afgeleverd in een wiegje en was zo lief dat het Mae de adem benam.

Mae had de zijkamer voor Dana ingericht, met schone lakens en zachte kussens op het bed. Ze was zo vriendelijk en liefdevol tegen haar dat de meest verstokte misdadiger nog berouw zou krijgen, maar in plaats van dankbaar te zijn, had Dana Mae bijna afgestraft. Ze lachte haar uit. Leason vroeg Mae waarom ze dat accepteerde. “God heeft een heleboel van mij gepikt,” had ze hoofdschuddend geantwoord. “Dan kan ik ook wel wat van haar verdragen.”

Ze hadden adoptie overwogen en er was zelfs sprake van geweest dat de baby naar een rijk stel in een andere staat zou gaan, maar zodra het schattige roodharige meisje was geboren, wist Mae dat dat vast niet zou gebeuren. Dana zou toch zeker wel tot bezinning komen en een goede moeder worden?

Mae nam de zorg voor het kind op zich; ze was meer dan een moeder voor haar en liet Dana haar eigen gang gaan. Mae kon zich niet herinneren dat Dana ooit een luier had verschoond. Ze liet het kind gewoon in haar vuil zitten. Mae besefte dat ze een monster had opgevoed – althans bijna—maar telkens als ze dat kleine hummeltje, haar eigen Natalie, in de ogen keek, vergat ze al het verkeerde en wist ze dat God het kwade had omgebogen tot iets goeds. Natalie was het levende bewijs dat Romeinen 8:28 waar was. Mae had haar zelfs Roma genoemd, naar die Bijbeltekst, maar nu smaakte die naam bitter en zinloos in haar mond. Al die liefde en wat was ervan terechtgekomen?

In het heldere licht van de bijna vollemaan zag ze een auto de bocht om komen. Een van de koplampen brandde niet. De auto minderde vaart toen hij de heuvel afkwam en kwam tot stilstand naast de rozenstruiken naast de oprit naar hun huis. De weg was vroeger niet meer dan een karrenspoor in het zand geweest, maar hij was onlangs geasfalteerd. Nu stormden de auto’s voorbij; volgens Mae zou het niet lang duren voor er een ongeluk gebeurde.

De auto reed nog een stukje vooruit en draaide daarna hun oprit op. Het grind knerpte onder de banden en de motor sloeg af. Jammer dat ze de lamp aan het eind van de oprit had uitgezet, anders kon ze zien wie het was. De chauffeur bleef even in de auto zitten.

Het was niet de wagen van de sheriff; die herkende ze aan de motor. Ze koesterde hoop en vrees tegelijk dat de sheriff Graham Walker te pakken zou krijgen en dat hij zou zeggen waar hij Natalie begraven had. Ze tuurde in het duister en vroeg zich af of het Walker zelf niet zou kunnen zijn, die het goed kwam maken.

Ze kwam overeind, haar badjas plakte op haar rug. Ze twijfelde tussen naar binnen gaan en de geladen .22 halen die Leason naast de vuilnisbak bij de achterdeur had staan (hij had het voortdurend aan de stok met een bosmarmot) en gewoon blijven wachten. Ze schuifelde in het maanlicht naar de hordeur en deed die open. Als het die pezige vent van het nieuws was, dan zou ze keihard gaan schreeuwen. Niet dat Leason er wakker door zou worden met die ventilator, maar het zou Walker af kunnen schrikken.

Het portier ging open en er stapte een vrouw uit met steil haar en een scherpe neus.

Mae kneep haar ogen tot spleetjes. “Dana?”

Het meisje slenterde de oprit op alsof ze elke dag even langskwam. Ze liep met zwaaiende armen recht op de veranda af en keek Mae strak aan.

Mae wilde haar omhelzen, maar de reactie was zo stijfjes dat ze begreep dat de liefde van één kant kwam.

“Ik ben hier een paar keer langsgereden om te kijken of er licht brandde,” zei Dana.

“Jij bent langsgereden? Waarom?”

Dana keek naar de grond. “Even kijken of er iemand thuis is. Of er iemand is die het wat kan schelen.”

Mae liep achteruit. “Ik slaap slecht de laatste tijd. Ik ben hier gaan zitten omdat het zo heet is. Het moet een uur of twee ‘s-nachts zijn.”

“Halfvier,” zei Dana. Ze was broodmager en zag er slecht uit.

“Zal ik een boterham voor je smeren? Je ziet eruit alsof je honger hebt.”

“Dat zegt u altijd, mama.” Ze lachte smalend. Daarna plofte ze in de schommelstoel en zette haar voeten op de balustrade.

“Van wie is die auto?” vroeg Mae.

“Van mij. Van Delbert gekregen.”

“Wie is Delbert?”

Dana rolde met haar ogen. “Dat zeg ik niet. Je keurt hem toch maar af.”

Mae dacht zwijgend na en ging op het verandatrapje zitten, waar net voldoende plaats voor haar was. Ze kon hier iets slechts of iets goeds in zien. Misschien gaf God haar en haar dochter wel een nieuwe kans.

“Ik zat net te denken aan vroeger toen je klein was. Weet je nog dat je altijd zo’n oorpijn had?”

“Dat viel best mee.”

“Viel mee?” Mae leunde tegen de voordeur. Die Dana een paar jaar geleden met een klap achter zich dichtgetrokken had. Met de scharnieren was het nooit helemaal goed gekomen. “Je riep altijd huilend dat iemand dat mes uit je oor moest halen. Het was vreselijk.”

“Dat verzint u.”

“Ik wou dat dat zo was. Ik vond het altijd vreselijk om aan te zien dat je zo’n pijn had als je weer een ontsteking kreeg. Ik had het zo van je over willen nemen als dat kon.”

Dana beet op de nagel van haar duim. Het scheelde niet veel of er was niets van over. Mae keek naar haar holle ogen. Er zat meer achter dit bezoekje dan oud zeer.

“Ik heb wat geld nodig, mama.”

“Hebben we dat niet allemaal?”

“Ik meen het. Ik ga ervandoor. Waarschijnlijk kom ik niet meer terug. Er zijn mij hier te veel herinneringen.”

“En Delbert?”

Ze haalde haar schouders op. “Hij is niet wat ik zoek.”

“Waarom zo’n haast? Waarom nu opeens?”

“Ik kan niet meer tegen het nieuws en de camera’s. Ik wil niet dat het weer opgerakeld wordt.” Ze duwde haar haar omhoog. Het zag eruit als uitgedroogde spaghetti.

“Waar wou je dan heen? Het nieuws is overal hetzelfde.”

“Weet ik niet. Ergens waar ik opnieuw kan beginnen. Waar niet iedereen zijn oordeel klaar heeft.”

“Nou, als je die plaats gevonden hebt, moet je het mij vertellen. Ik zou daar ook wel naartoe willen.”

“Ik meen het. Ik houd het hier niet uit.”

Het was te donker om de notenboom langs de oprit te zien. In gedachten zag Mae zijn knoestige takken. Het was een volhouder.

Bomen zijn net mensen, dacht ze. Alles hangt van de wortels af. “Hoeveel heb je nodig?”

Dana schudde haar hoofd en haar ogen lichtten even op. “Wat u missen kunt.”

“Wat ik kan missen en wat ik heb zijn verschillende bedragen. Maar ik wil wel zeker weten dat je het geld gebruikt voor een nieuwe start. Niet voor een nieuw shot.”

“Ik beloof het. Dit is de laatste keer dat ik u lastigval. Ik ga ervandoor. Iets van mijn leven maken.”

Mae keek naar de lichtbundels op de snelweg in de verte. Ze had zo veel hoop voor haar dochter gekoesterd, maar er waren ook veel nachten geweest dat ze had gehoopt dat haar dochter nooit was geboren. En ze dacht aan Natalie. Altijd aan Natalie. “Ik zal met je vader praten.”

“U weet toch wel wat hij gaat zeggen.”

“Ik heb wel een vermoeden.”

“Ik heb het geld nu nodig. Ik wil meteen op weg. Laat hem maar slapen en geef me gewoon wat er aan contant geld in huis is. Daar red ik me dan wel mee.”

Mae’s blik ging van haar handen naar haar dochter. “Wat is er aan de hand? Waarom ben je zo van streek?”

“Dat zei ik toch; van het nieuws.” Ze schoot vol alsof ze echt op het punt stond te gaan huilen. “Ik kan er niet meer tegen. Ik heb hulp nodig.”

Mae kon haar tranen niet aanzien. “Goed, Dana. Ik zal je helpen. Maar op één voorwaarde.”

“Voorwaarde?”

“Ik wil iets in ruil voor het geld,” legde Mae uit.

“Ik heb alleen dat oude barrel en een paar kleren die ik heb meegenomen toen ik bij Delbert wegging.”

Mae schudde haar hoofd. “Daar gaat het me niet om. Ik wil de waarheid weten.”

“Waarover?”

“Ik wil weten wat er die nacht echt gebeurd is.”

Dana rolde haar hoofd van schouder naar schouder alsof ze ontspanningsoefeningen deed. “Ik heb gezegd wat er is gebeurd; tegen de politie en wie het verder maar horen wilde.”

“Dat geloof ik niet,” zei Mae met vlakke stem. Haar hele leven probeerde ze al te voorkomen dat haar dochter kwaad werd en ging schreeuwen. Ergens leek dat nu niet meer zo’n goede aanpak. “Zeg me wat er met Natalie gebeurd is.”

Dana klemde haar kaken op elkaar, stak haar handen weer in haar haar en trok eraan. “Zie je wel? Hier draait het altijd weer op uit. Het meisje. U houdt meer van haar dan van wie ook. Zeker meer dan van mij.”

“Hoe kun je dat nou zeggen?”

“Het is toch zo,” schreeuwde ze. “Natalie kreeg veel meer aandacht op één dag dan ik in mijn hele leven.”

“Dana,” zei Mae, “hoe kom je daar nou bij?”

“Het is toch zo? Het was een vergissing, maar u behandelde haar als een prinses.”

Mae was verbijsterd. “Wat heb je gedaan?”

“Ik heb niks gedaan. Ik vraag alleen maar of u één keertje aan mij wilt denken.”

“Wat is er met haar gebeurd? Je weet het al de hele tijd, hè?”

“Ik weet niet wat er is gebeurd,” antwoordde Dana vlug. Ze kruiste haar armen voor haar borst.

“Heeft die Walker er iets mee te maken. Heb je…”

“Heb ik wat?”

“Heb je haar aan hem verkocht? Of geruild voor drugs? Zeg me dat je dat niet gedaan hebt.”

Dana keek Mae aan met een blik waaruit meer minachting bleek dan Mae voor mogelijk hield. “Hoe kunt u dat nou denken?”

Mae zocht steun met een hand. “Ik probeer me voor te stellen wat er gebeurd zou kunnen zijn. Als het niet waar is wat je al die tijd hebt gezegd. Als je gelogen hebt. Zeg het nou maar gewoon.”

“O, mama, u kunt zich het ergste helemaal niet voorstellen. Want dan zou u mij niet in de ogen durven kijken en uzelf niet meer kunnen verdragen.”

“Wat bedoel je daarmee? Waarom zou ik mezelf dan niet kunnen verdragen?”

Dana hield haar hoofd schuin. “Ik heb na zitten denken, vooral toen ze die auto opgetakeld hadden. En weet u wat ik bedacht heb?”

Mae schudde haar hoofd; ze voelde zich weer een klein meisje. De leegte, die opborrelende verlammende angst.

“Het ligt aan u,” zei Dana. “Zonder uw toedoen zou Natalie nog in leven zijn. Dan vierde ze binnenkort haar verjaardag.”

“Je weet dus dat ze dood is?”

Dana liep op Mae af en prikte met een kromme vinger in haar borst. “Dat zei ik niet. Maar het ligt aan u. Al dat doodknuffelen, die haarbanden, de cadeautjes. Door u werd het erger.”

Mae gaf haar een klap in het gezicht. “Hoe durf je zo tegen me te praten. En nu ga je vertellen waar dat meisje is.” Haar stem trilde nu onbeheersbaar, door de adrenaline greep ze Dana bij haar arm. De huid werd wit onder haar vingers. “Je vertelt me de waarheid of je krijgt nooit meer een cent van me.”

Er gleed een ziekelijke glimlach over Dana’s gezicht. Ze trok zich los. “Kijk maar eens in de spiegel, mama. Wilt u weten waarom ze verdwenen is, pak dan maar een spiegel.”

“Waar is ze?!” gilde Mae en ze wilde haar weer beetpakken, maar ze was de hordeur al door, die terugzwiepte en Mae hard in het gezicht raakte.

“Zorg dat het geld klaarligt als ik weer terugkom,” riep Dana over haar schouder.

Mae liet zich in de schommelstoel vallen toen de auto de oprit afreed. De zwakke achterlichten leken ogen die haar aanstaarden.

De deur ging achter haar open. “Wat was dat voor geschreeuw?”

“Niks,” zei Mae. “Ga maar weer slapen.”

21

Sheriff Hadley Preston werd wakker van het geluid van spek dat siste in de pan. Hij schrok toen hij de zon door het gordijn zag schijnen. Hij had maar een paar uurtjes willen slapen, maar na een blik op de wekker sprong hij op, nog steeds in zijn kleren. Hij had alleen zijn holster en schoenen uitgetrokken en was zo in bed gerold. Hij had een zwaar gevoel in zijn maag; ongetwijfeld van de kip die hij midden in de nacht nog had gegeten.

Hij kleedde zich snel uit en stapte onder de douche nu hij de kans nog had. Na gisteravond was het duidelijk dat dit een lange dag ging worden.

Macel zette een bord met eieren en brood voor hem neer, terwijl het water van zijn haar in zijn gesteven kraag drupte.

“Laat geworden?” vroeg ze.

“Dank je dat je de kip warm gehouden hebt.”

“Hoe laat was je thuis?”

Hij zei het haar.

“Heb je hem te pakken gekregen?”

“Nee, er ging iets mis.”

“Wat?”

“Walker had een pistool. Hij is ervandoor gegaan.”

Ze liet de pan met ragout bijna uit haar handen vallen. “Wat is er gebeurd?”

Preston deed verslag zonder haar al te veel te laten schrikken. Het laatste wat hij wilde was haar van streek maken terwijl ze nog maar aan het ontbijt zaten. “Niemand is gewond geraakt, dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat hij is ontsnapt.”

“Je had er wel aan kunnen gaan,” zei Macel.

Hij sneed een broodje doormidden. De stoom kwam ervan af. Hij smeerde honing op de beide helften en schepte wat ragout op het andere broodje. “Misschien wel, maar alleen als ik zo dom was geweest om de hut binnen te stormen. Volgens mij stond hij op het punt vrijwillig naar buiten te komen als Mike had gewacht, zoals ik hem gevraagd had.”

Zijn vrouw staarde naar het tafelkleed. Ze was een ondoorgrondelijke vrouw. Ze kon evenveel hebben als ieder ander, maar als ze ergens mee zat kon je haar maar het beste met rust laten tot ze er zelf uit was. Hij goot wat chilisaus over zijn ei en prikte in de gesmolten kaas. Zo maakte ze de afgelopen jaren het ontbijt.

Na een poos begon Macel te praten. “Je weet niet wat je hebt tot je het bijna bent verloren.”

“Wat bedoel je daarmee?”

“Gewoon, dat ik je zou missen als je niet thuis zou zijn gekomen. Ik heb de hele nacht gebeden.”

“Niet de hele nacht,” zei hij met een glimlach.

“Zo lang als ik mijn ogen open kon houden. En daarna nog een poos.”

“Nou, ik heb het gemerkt.”

Ze hield haar hoofd schuin. “Echt waar?”

“Verwacht nou maar geen wonderen voor mijn zielenheil. Maar ja, soms merk ik dat er iets meer is; iets wat mij beschermt. Sommigen hebben het over wit licht of over positief denken, anderen noemen het God, Jezus of de Geest. Ik weet het niet precies, maar ik denk dat het meer is dan vaag geklets.”

“Nou, het begin is er, denk ik,” zei ze.

Vanuit de slaapkamer klonk het geluid van zijn mobieltje en voor hij overeind kon komen, had zij het al gehaald. Ze hield het schermpje voor zijn ogen. Hij moest zijn hoofd achterover kantelen als een of ander insect om te kunnen zien wat er stond.

Hij nam op, liep naar de woonkamer en keek uit over de tuin. Hij moest vandaag of morgen nodig het gras maaien, anders vroeg ze dat joch van Reynolds om het te doen. Die rekende twintig dollar, wat Preston belachelijk vond.

“Wie was dat?” vroeg ze toen hij de keuken weer in kwam.

“De vrouw van Mike. Hij blijft thuis vandaag.”

“Ik geef hem geen ongelijk. Het scheelde niet veel, gisteren; hij zou psychische hulp moeten hebben. Voor posttraumatische stress.”

Preston had bijna gezegd dat als er iemand een behandeling voor een PTSS nodig had, hijzelf dat dan was. Hij zei maar niets, want ze zou het met hem eens zijn geweest. Hij griste zijn holster van de kapstok terwijl zij haar koffie dronk.

“Je hebt je ontbijt nog niet op.” Het broodje met ragout lag nog op zijn bord.

“Ik heb genoeg gegeten om het tot de middag uit te houden. Het zal wel een lange dag worden, na gisteravond.” Zijn mobieltje ging weer en hij keek op het scherm. Hij nam niet op.

“Wanneer het laat wordt, ga ik misschien wel bij Brud eten,” zei ze. “Leslie vroeg of ik een keer kwam als je eens moest overwerken. Of ben je voor het avondeten thuis?”

“Nee, prima. Ga jij maar. Als het meevalt, kom ik wel bij je op bezoek.”

“Op bezoek?”

“Ja, zoals vroeger. Je broer zag me niet zo zitten, toen.”

“Hij wist dat het jou alleen om mijn schitterende lichaam te doen was.” Ze imiteerde een acteur uit een soapserie van lang geleden, en ze schoten beiden in de lach. Zo was het nu tussen hen. Ze waren al zo lang samen: af en toe een blik, een woord of een grapje dat iemand een tijd geleden had verteld, en ze wisten weer dat het goed zat. Zo gaat dat op den duur, meestal tenminste.

Hij boog zich om haar een zoen op haar kruin te geven en zij gaf een klopje op zijn hand.

Ze riep hem na toen hij de deur uitliep. “Ik zal voor je bidden.”

Hij knikte en liet de deur achter zich dichtvallen. Ze hadden het goed, samen. Het was geen perfect huwelijk, maar bestond dat wel?

Onderweg belde hij naar het bureau. Zijn secretaresse nam op. “We hebben een paar telefoontjes gekregen van mensen die Walkers auto menen te hebben gezien. Wil je er nu achteraan?”

“Hebben ze hem voor of na middernacht gezien?”

“Ervoor,” zei Mindy.

“Bewaar ze dan maar voor me. En verder?”

Ze noemde een hele lijst politiemensen die hadden gevraagd of ze konden helpen bij het onderzoek. De levensgrote vraag op de achtergrond, waar ze beiden over zwegen, was wat er de vorige avond gebeurd was. Hij wist dat Mindy en Mike het goed konden vinden samen, iets te goed misschien, en alles wat zij erover wist maakte haar een gevaar in de omgang met de pers. Hij hoorde dat ze opschreef wat hij zei.

“Ik vertel je op het bureau wel wat er gebeurd is,” zei hij.

“Prima, sheriff. O, en ik heb nog een telefoontje gekregen. Een vrouw uit Colorado wilde praten met degene die de leiding had.”

“Waarover?”

“Over de zaak van het vermiste meisje. Ze zei dat ze iets wist.”

Preston schudde zijn hoofd. Vast weer zo’n helderziende. Hij had er veel aan de lijn gehad. Na het nieuwsitem beweerden ze in een visioen te hebben gezien waar het meisje begraven lag. Op de gekste plaatsen: in de kofferbak van een oude Buick, in een vuilcontainer en zelfs in stukken gehakt en verspreid over de snelweg door de Appalachen. En allemaal vol overtuiging dat hun dode spoor het juiste was. “Wat was ze aan het doen toen ze belde, tarotkaarten leggen of koffiedik kijken?”

“Die indruk had ik niet. Ze klonk wel aangeslagen. Volgens mij is ze niet zo’n zweverig type.”

Mindy had mensenkennis. “Mag ik haar nummer?”

Mindy noemde het nummer, dat hij op de rand van een koffiebekertje schreef. Hij draaide het nummer terwijl hij de McDrive binnen reed. Hij kreeg een antwoordapparaat. Hij was halverwege het inspreken van zijn boodschap toen er werd opgenomen.

“Sheriff Preston?” vroeg ze.

“Daar spreekt u mee.”

“Ik heb u op tv gezien. Bedankt dat u terugbelt. Ik stond op het punt om naar mijn werk te gaan.”

“Als u liever hebt dat ik terugbel…”

“Nee, nu komt het goed uit.”

Hij pakte zijn verse koffie aan van het meisje achter de balie. Toen hij haar twee dollar wilde geven, zwaaide de oudere dame achter haar dat dat niet nodig was.

“Mag ik vragen waar dit over gaat,” vroeg hij.

Ze haalde diep adem; het klonk alsof ze moeite moest doen om niet te gaan huilen. “Het gaat over dat meisje, Natalie. Het vermiste kind.”

“En?”

Preston verwachtte half-en-half dat ze zou beginnen over een droom en of hij misschien wist waar ergens twee bomen met elkaar vergroeid waren omdat het meisje er vlakbij was begraven onder een struik in de vorm van de moeder van Elvis. Of zoiets.

“Ik denk dat ze bij mij heeft gewoond.”

Hij verslikte zich bijna in zijn koffie. Hij hoestte en wendde de telefoon even af terwijl hij een parkeerplaats op reed. “Waarom denkt u dat?”

“Ze was op reis met haar vader. Tenminste, ik dacht dat hij haar vader was. Ze stonden met hun camper op onze parkeerplaats te wachten op een onderdeel.”

“Pech?”

“Ja. Ik werk bij de Walmart. En dit schattige meisje…” Ze schoot vol.

Hij nam een slokje koffie. Alweer een nieuwswagen die de afslag naar Dogwood nam. “Hoe oud was het meisje volgens u?”

“Een jaar of negen. Als het klopt, wordt ze tien op de twintigste.”

“En hoe weet u dat?”

“Dat staat op die poster met het vermiste meisje die in onze supermarkt hangt. Ze lijkt sprekend op die Natalie.”

Ze leek oprecht te zijn, maar Preston was nog niet overtuigd. Hij had Mae altijd ontmoedigd om met die opsporingsmensen in zee te gaan, juist om deze reden. Als iedereen op de uitkijk staat, zien ze altijd wel iemand die wat op de vermiste persoon lijkt, met een heleboel meldingen en teleurstellingen als resultaat. Als jaren later dan het lichaam werd gevonden, bleek alles slechts valse hoop te zijn geweest.

“Hebt u de chauffeur van de camper goed kunnen zien?”

“Meer dan dat. Hij heeft hier gelogeerd.”

Ze legde kort uit wat er gebeurd was. Preston vroeg zijn naam, waar hij een aantekening van maakte. Ergens kwam die hem bekend voor, maar hij kon er niet de vinger op leggen.

“En een kenteken van de camper?”

Dat had ze opgeschreven; ze liep naar de telefoon in de andere kamer om het briefje te vinden.

“Is er nog een andere reden waarom u denkt dat dit het meisje van Edwards is?” vroeg Preston.

“Ja. Vanwege wat hij zei toen ze belden, uit Arkansas. Hij zei toen dat ze niet zijn eigen dochter is.”

“Dat heeft Johnson u verteld? Waarom belde hij?”

“Het meisje zou eigenlijk bij mij blijven, maar ze was met hem meegegaan. Hij moest in Arkansas zijn, ik weet niet waarom. Hij belde om me te vertellen dat ze zich in de camper had verstopt en hij dat aanvankelijk niet wist.”

“En u geloofde hem niet.”

“Ik weet niet meer wat ik moet geloven. Maar terwijl hij belde, begon ik wat puzzelstukjes in elkaar te passen.”

Preston maakte nog meer aantekeningen.

“Sheriff, het is geen slechte man, echt waar. Hij heeft goed voor dat meisje gezorgd, ook al is hij haar vader niet.”

“Voor zover u kunt nagaan.”

“Inderdaad.”

Hij dacht even na. “Waarom belt u nu pas?”

Ze was even stil en hij kon haar horen huilen. “Ik wilde van het positieve uitgaan. Ergens diep vanbinnen hoopte ik dat het allemaal goed zou komen. Ik zou het meisje graag hebben geadopteerd. Ze is ontzettend slim en ze kan beter lezen dan de meeste volwassenen; er is geen sprake van een leerachterstand. Maar ik kon die familie niet uit mijn hoofd zetten. Er staat ergens een leeg bed, waar dat meisje in thuishoort.”

Prestons gedachten gingen uit naar Mae en wat ze allemaal had meegemaakt. Misschien was dit een of andere mafkees of iemand die graag in de spotlights wilde staan, maar hij had de indruk van niet. Zou Mae het al die tijd bij het rechte eind hebben gehad? Misschien bestond dat ondiepe graf helemaal niet. Misschien trok het meisje wel levend en wel rond met die man in die camper. De man die haar had ontvoerd, zoals Dana Edwards had beweerd. En hoe zat het dan met Walker?

Hij probeerde zijn gedachten op een rijtje te krijgen. Dat ging niet lukken op basis van één telefoontje. Als geen ander wist hij dat mensen vaak anders overkwamen dan ze werkelijk waren. En een eenzame vrouw die vreemde mensen oppikte bij de parkeerplaats van een supermarkt, kende vast het hele verhaal niet. Als deze vent onbetamelijk met dit meisje omging, was hij een monster. En monsters moeten gevangen worden en opgesloten of uitgeschakeld.

“Wilt u het me laten weten als u hem gevonden hebt?” vroeg de vrouw. “Ik denk dat ze uw kant opkomen.”

“Waarom denkt u dat?”

“Omdat hij daar vandaan komt. Uit de heuvels. Hij moet daar om een of andere reden heen.”

“We zullen naar hem uitkijken.”

“Wilt u hem alstublieft ontzien, sheriff? Er is iets ergs gebeurd met dat meisje, lang geleden. Hem bestraffen maakt dat toch niet meer ongedaan.”

DEEL 3

22

Ik hield ervan om naast Fred opgekruld op het bed te liggen als Big Mac reed. We waren langs de camper gereden. Er stonden auto’s met zwaailichten bij en Big Mac had gezien dat twee mensen in een politieauto werden geduwd. Ik hoop dat ze hun verdiende loon krijgen. We hoorden iets over een gewapende overval en drugs op de radio, volgens Big Mac hadden deze twee er vast mee te maken.

Toen ik de camper zag, voelde ik me zoals mensen zich moeten voelen als hun huis door een tornado of overstroming is vernield. Ik dacht alleen aan de camper, totdat ik het geplette rek aan de zijkant zag.

Ik greep papa’s arm. “Kunnen we later terug naar Sheila?”

Hij keek uit het raam naar de witte strepen op de weg. “Dat weet ik niet, June Bug.”

“Maar daar staat mijn fiets nog!”

“We zullen zien.”

“Waarom noem je haar eigenlijk June Bug?” vroeg Big Mac. Volgens mij vindt hij het vervelend als ik te hard praat. “Zo heet ze vast niet echt.”

“Zo noemt hij me altijd,” zei ik.

“Kijk maar eens naar haar,” zei papa. “Als je een betere naam kunt bedenken, ga je gang.”

“Geen idee,” zei Big Mac. “Julie misschien, of Carrie of Guinevere. Alles beter dan June Bug.”

Ik moest lachen om dat Guinevere. Papa sloeg een arm om me heen. “De allereerste keer dat ik haar zag, moest ik aan een junikevertje denken.”

“Wanneer was dat?” vroeg Big Mac.

“Lang geleden. Het was juni, uiteraard. Ik houd het maar gewoon bij June Bug.”

Fred zuchtte diep en legde zijn kop op mijn been. Ik vond het fijn dat papa dat zei, maar ook een beetje verdrietig omdat ik wist wat mijn echte naam was. Soms is iets pas fijn als er iets naars gebeurt waar je niet onderuit kunt.

We reden naar het westen, dus de verkeerde kant op, maar Big Mac zei dat we ons geen zorgen moesten maken. Hij kende een chauffeur die ons tegemoet kwam en die had nog wat goed te maken met Big Mac. Hij belde hem op zijn mobieltje en sprak een lange boodschap in. Ik was zeker in slaap gevallen toen hij terugbelde, want opeens maakte papa me wakker en sprong Fred in het rond. Er droop kwijl langs mijn arm.

Big Mac stond naast de vrachtwagen van de andere chauffeur geparkeerd. Het was nog mistig; de zon was nog niet hoog genoeg.

Ik kon Fred nog maar één keer aaien en toen tilde papa me in de andere wagen en zette me op het bed. De man heette Bill, maar zijn radionaam was Coyote. Zal wel omdat hij af en toe jankte als een dier. Hij leek niet echt blij dat wij met hem meereden, maar hij moest het nu eenmaal doen voor Big Mac.

“Ik kan hier problemen mee krijgen, weet je,” zei Bill tegen papa toen we optrokken.

“We zullen het niet verder vertellen,” zei papa.

Bill had geen hond, maar zijn bed rook alsof hij er lang geleden wel een had gehad. Er lagen zo veel kruimels en andere troep dat een heleboel puppy’s er een week van konden eten. Ik was erg moe en deed mijn ogen dicht. Opeens stonden we stil bij een restaurant langs de weg, de zon stond hoog en het was warm, zelfs met de ventilator aan die Bill tussen het gordijn en de cabine had opgehangen.

Papa hielp me uit de wagen en we liepen over het parkeerterrein. Een heel stuk, want die grote vrachtwagens kunnen niet in een gewoon plekje staan.

“Waar zijn we?” vroeg ik.

“Wegrestaurant,” zei Bill en hij grinnikte alsof dat grappig was.

“Kentucky,” zei papa zachtjes. “Niet ver van West Virginia vandaan.”

Ik vroeg papa weer eens naar mijn dagboeken, en hij ging voor me op zijn hurken zitten. “June Bug, luister even goed naar me. We zitten in de knoei. En niet zo’n klein beetje ook. Ik moet eerst ergens langs waar ik heel lang niet ben geweest om iets op te zoeken. En daarna…”

“Daarna wat?” vroeg ik.

Hij keek van me weg, zodat ik zijn ogen niet kon zien. Ik dacht even dat hij naar het restaurant keek, maar toen hij zich weer bewoog zag ik dat zijn ogen vochtig en rood waren. “Daarna gaan we bedenken wat we doen. We gaan nu iets eten en dan weer rijden. Eén ding tegelijk.”

Daarna besloot ik niet meer zo veel vragen te stellen, want ik vind het vreselijk om iemand te zien huilen, vooral mijn vader. We gingen zitten en er kwam een bediende aan. Het was een oudere mevrouw met een rare haarkleur. Ze lachte naar ons, niet met een echte lach, maar met zo’n neplach omdat het moet en je anders geen fooi krijgt.

Ik kreeg sinaasappelsap en van die pannenkoeken met gezichtjes erop met stroop.

Bill keek naar me toen ik zat te eten, terwijl hij een Worstje en zijn broodjes in stukken sneed en grinnikte. “Ze kan flink eten voor zo’n klein ding. Hoelang zijn jullie al onderweg?”

Papa keek even naar mij en ik begreep dat ik beter niets kon zeggen.

“Ik wist niet dat het een geheim was,” zei Bill toen ik geen antwoord gaf. Hij stak nu een heel Worstje in zijn mond, het vet droop over zijn kin. “Mac zei dat jullie naar West Virginia wilden, maar niet precies waarheen.”

“Ongeveer een uur rijden vanaf de staatsgrens,” zei papa.

“Dogwood,” zei ik. “Hebt u daar weleens van gehoord?”

Bill veegde zijn mond af met een servetje. “Volgens mij heb ik die naam pas nog op het nieuws gehoord.”

Papa maakte een prop van zijn servet en gooide die op zijn bord. Toen stond hij op, keek in zijn portemonnee en haalde er een stapel briefjes van twintig uit. Ik zag dat Bill grote ogen kreeg toen hij de bundel geld zag die we van mevrouw Linderman hadden gekregen.

“We moeten ervandoor,” zei papa.

“Wacht eens even,” zei Bill. “Ik ben nog lang niet klaar met eten.”

“Ik maak het wel weer goed tussen de middag,” zei papa. Hij legde het geld op tafel zonder om de rekening te vragen.

“Ik moet naar de wc,” zei ik.

“Dat moet je maar even ophouden,” zei hij.

“Papa, ik moet heel nodig!”

Papa tilde me op en droeg me, zijn stoppelbaard dicht bij mijn gezicht, net als toen ik klein was. Nu ik groter ben doet hij dat nooit meer, dus het verbaasde me. Maar toen zag ik een politiewagen op de parkeerplaats staan.

Bill haalde ons in toen we bij de deur waren, en papa draaide zich naar hem om. “Ga naar de wagen en wacht ons voorbij de benzinepomp op.”

Bill zei iets wat niet erg netjes was; iets over dat hij de baas niet was en dat hij ons ook gewoon hier kon achterlaten. Hij had een zompig broodje in zijn hand en deed nog steeds moeilijk over dat hij zijn ontbijt nog niet op had.

“Je krijgt er geen spijt van,” zei papa en toen hield Bill erover op. Papa liep de deur uit, zette me op de grond en pakte me bij mijn hand. Ik liet hem niet los toen we de weg overstaken en achter in het winkeltje naar de wc gingen. Tjonge, wat was ik blij dat ik niet tot de volgende stop hoefde te wachten. Sinaasappelsap is lekker, maar er moet wel een wc in de buurt zijn.

Toen ik weer naar buiten kwam, stond Bill er. Papa gaf hem een bekertje koffie aan door het autoraam. Blijkbaar om het goed te maken dat hij het restaurant uit moest. We klommen in de wagen en papa rekte zijn nek uit of hij de politiewagen kon zien.

Bill deed de radio aan. Hij bleek van countrymuziek te houden, heel hard, en dat vond ik prima. Ik heb een dominee eens horen zeggen dat de stem het enige muziekinstrument is dat God zelf heeft geschapen, en dat vond ik mooi. Ze zeggen dat engelen ook zingen en harp spelen, maar in ieder geval ben ik blij dat God mensen zo heeft gemaakt dat ze goed kunnen zingen.

We reden de snelweg weer op en moesten meteen over een brug, dus ik deed mijn vingers in mijn oren en begon te zingen. Bill hoorde me zeker, want hij keek me aan en zei weer een paar van die lelijke woorden. Papa probeerde hem uit te leggen dat ik bang was voor bruggen, maar de man wou het niet begrijpen. Ik maakte me zo klein mogelijk, probeerde te denken aan de pannenkoeken en luisterde naar de muziek en voelde de wind door de open ramen. Maar ik kon alleen maar denken aan de tranen in papas ogen.

Ik was zeker moe geweest, want opeens schudde papa me wakker en wees op een bord met Welcome to wild, wonderful West Virginia erop. Ik keek uit het raam en zag dat we net over een grote, oude brug waren gereden. Zie je hoe lief papa is, dat hij me daarna pas wakker heeft gemaakt.

Bill had de muziek uitgezet en luisterde naar zijn bakkie. Ik kende de helft van de woorden die hij zei niet eens. Ik begreep wel dat hij op weg was naar Charleston met een vracht, maar papa zei dat we eerder zouden uitstappen.

Bij de staatsgrens werd het ineens heel heuvelig en er groeiden zo veel bomen en struiken langs de weg dat het wel een tuin leek. Er was heel veel natuur en ik vroeg me af hoe het zou zijn om in zo’n huis te wonen in de heuvels, met pilaren aan de voorkant en met een enorme tuin eromheen. En toen dacht ik weer aan de camper en al mijn spullen en hoe eenzaam het zou zijn om in een supergroot huis te wonen zonder ook maar één dagboek.

“Mijn broer zat hier op school,” zei Bill en hij wees naar een plaatsje in de verte. “Hij heeft rugby gespeeld in het Herds-team.”

Ik wist niet wat Herds waren, maar het was vast belangrijk, anders zou hij het niet zeggen.

“Wat doet hij nu?”

“Zit in de verzekeringen in Columbus. Knieblessure in zijn eerste jaar. Hij loopt nog steeds niet goed. Waggelt nog erger dan onze pa. Ik heb nooit gespeeld, maar ik kan wel lopen, snap je?”

Papa keek uit het raampje alsof hij aan iets terugdacht. Als ik ergens voor de tweede keer kom, moet ik altijd denken aan toen ik er de vorige keer was, dus dat zou bij hem ook wel zo zijn.

“Ben je hier opgegroeid?” vroeg Bill.

Papa knikte. “Ik was nog klein toen dat vliegtuig neerstortte. Dat vergeet ik nooit meer.”

“Ja, dat zette de streek goed op zijn kop. Maar het team heeft het overleefd; nationaal kampioen zelfs.”

“Die spelers hebben het niet overleefd,” zei pap.

“Daar heb je gelijk in,” antwoordde Bill.

We reden onder een brug door en papa wees naar rechts. “Toen ik klein was, was daar een openluchtbioscoop.”

“Wat is dat?” vroeg ik.

Papa legde uit dat je daar vanuit je auto naar een film kon kijken. Dat klonk superleuk.

“Ik ben er nooit heen geweest, maar ik herinner me dat we er langskwamen en van de achterkant naar het scherm keken,” zei pap. “Je zag dan heel grote beelden over de parkeerplaats.”

“Waarom bent u nooit geweest?” zei ik.

Hij haalde zijn schouders op. “Ik denk omdat er niemand mee wilde.”

We reden verder. De zon stond al heel hoog. Dogwood heeft geen afslag, dus we stapten uit bij de afslag daarvoor. Papa vroeg Bill om een restaurant langs de weg uit te zoeken. Bill parkeerde de wagen en papa en ik gingen hamburgers, friet en een grote milkshake voor hem kopen. Papa gaf Bill ook een paar briefjes van twintig dollar en bedankte hem dat hij zo vriendelijk was geweest ons een lift te geven. Ik dacht dat het niet echt vriendelijk van hem was geweest; hij had het alleen gedaan omdat Big Mac het hem vroeg.

Hij stopte het geld in zijn borstzakje en fronste zijn wenkbrauwen. “Volgens mij kun je nog wel wat missen.”

“Ik heb je alles gegeven wat ik heb.”

Bill knikte naar de radio. “Ik hoef alleen maar even wat over de radio te zeggen en iemand belt meneer agent. Wil je dat ze op zoek gaan naar een vreemde vent met een klein meisje?”

Ik wist zeker dat papa al zijn geld niet zou hebben laten zien als hij het over mocht doen, maar hij was blijkbaar bang voor de politie. Ik wilde zeggen dat hij niets meer moest geven, want dat Bill ‘meneer agent’ sowieso kon bellen, wie dat ook was.

Papa haalde nog meer geld uit zijn portemonnee en gaf dat aan Bill. Die keek ernaar, en keek nog eens naar papa’s portemonnee waar ik nog één briefje van twintig in zag zitten, en toen tikte hij aan zijn vieze pet.

“Ik hoop dat jullie je weg vinden,” zei hij. Daarna startte hij de wagen en reed weg.

Stel dat iemand toen voorbij zou rijden en ons daar had zien staan, op dat verlaten parkeerterrein tussen het onkruid, midden in de zon, met bijna geen geld en geen andere kleren dan die we aanhadden, dan zou die zeker medelijden met ons hebben gehad. We leken wel twee zwervers op weg naar nergens.

Tegelijk was ik ook heel vrolijk want we waren nu dichter bij huis dan ooit. Ik hoorde muziek in mijn hoofd, zo hard dat het wel tussen de heuvels leek te galmen. Ik pakte papa’s eeltige hand en kon het niet laten te huppelen. Waarom weet ik niet, maar ik had het gevoel dat we echt zouden vinden waarnaar we op zoek waren.

“Kom, laten we in de schaduw gaan lopen,” zei papa.

We liepen naar een ijstentje. Het was er koel binnen en ik ging zitten terwijl papa slush puppies voor ons ging halen. Ik kreeg er een met limoensmaak, zo koud dat ik bijna naar buiten moest om warm te worden.

“Wat gaan we nu doen?” vroeg ik.

Hij nam een grote slok uit zijn beker en toen hij begon te praten was zijn tong groen en ik schoot in de lach. Hij lachte hoofdschuddend mee en toen wist ik zeker dat het goed zou komen, ook al hadden we geen geld en geen camper meer. Papa heeft eens gezegd dat je niet veel nodig hebt, als er maar iemand van je houdt.

“We moeten op zoek naar vervoer en dan naar het stuwmeer toe,” zei hij.

“Hoe doen we dat zonder geld?”

“Ik heb een idee, maar dat wordt wel een flinke tocht. Heb je daar zin in?”

“Gaan we bergbeklimmen? Joepie!”

“Niet klimmen, maar een heel eind wandelen.” Hij keek nog een keer in zijn portemonnee.

“Hebben we genoeg?” vroeg ik.

“We redden het wel,” zei hij. “Laten we gaan.”

23

Sheriff Hadley Preston schonk koffie in zijn bekertje en keek naar de nieuwswagens. De gieren waren er nog steeds, maar hij wist dat ze niet eindeloos bleven rondcirkelen voor de aanval. Ze hadden het nieuws gebracht van de ontsnapte verdachte, maar nog niet gehoord wat er gisterenavond was voorgevallen, en hij hoopte dat dat nog even zo zou blijven. Hij probeerde de gebeurtenissen van lang geleden in een logische volgorde te plaatsen, maar hoe langer hij naar de foto’s keek van de auto die uit het stuwmeer werd getakeld, hoe minder hij ervan begreep. Het deed hem denken aan een opgebrande kaars waarvan nog een laatste kringel rook vervluchtigt. Misschien zat er iets in het verhaal van die dame uit Colorado. Misschien had Dana de waarheid verteld.

Mindy legde een rapport op zijn bureau. “Dit is van dat kenteken dat ik na moest trekken. En die verslaggever van De Nieuwskoerier is aan de lijn.”

“Je weet dat ik niet met…”

“Ik zou het niet gezegd hebben als hij geen belangrijke informatie zou hebben. Ik denk dat je hem echt even moet spreken.”

“Informatie waarover?”

“Hij zei dat hij het wist van Gray Walker.”

Preston zei iets lelijks.

“Ik heb hem echt niets verteld,” zei Mindy.

“Nee, hij heeft Mike vast gepaaid met een doos kersenbonbons of een sixpack bier.”

Mindy lachte. “Hij zou zijn moeder verkopen voor een Budweiser.”

“Goed dan. Wil je de deur zo dichtdoen?” Preston nam de telefoon op en pakte zijn leesbril.

“Sheriff, Todd Bentley van De Nieuwskoerier. Ik ben toevallig in de buurt. Is het goed als ik even langskom?”

“Dat lijkt me niet zo’n slim idee, mijnheer Bentley. U weet hoe verslaggevers zijn. Als er eentje een microfoon onder mijn neus duwt, krijgen ze jongen waar je bij staat.”

Bentley grinnikte. “In ieder geval denk ik dat u geïnteresseerd zult zijn in wat ik te vertellen heb. Het gaat over Graham Walker.”

“U beseft toch wel dat niet alles wat u een hulpsheriff weet te ontfutselen zaligmakend is?”

“Ik heb dit niet van Mike. Ook al ben ik op de hoogte van het schietincident.”

Sheriff Preston zuchtte, vol bewondering. Deze knul was goed. Een echt bijtertje. Hij zag dit verhaal waarschijnlijk als een kans om hogerop te komen. Misschien een overstap naar een krant in Cincinnati of Lexington. Als hij hier maar weg kwam.

Preston pakte het rapport van Mindy erbij. Het hielp hem altijd om afstand te bewaren als hij zijn aandacht over meer dingen verdeelde. Het kenteken uit West Virginia dat de vrouw uit Colorado had opgegeven, was al jaren geleden verlopen.

“Hoe komt u erbij dat er geschoten is?”

“Dat heeft hij me zelf verteld,” zei Bentley.

“Mijn hulpsheriff heeft dat gezegd?”

“Nee, Graham Walker heeft me verteld dat uw assistent de achterdeur van de hut waar hij verbleef, heeft ingetrapt.”

Preston liet de hoorn bijna uit zijn hand vallen. “Echt waar?”

“Hij vuurde zijn proppenschieter over het hoofd van uw hulpsheriff heen, waarna deze, hoe zal ik het zeggen? De controle verloor. Klopt dat?”

Preston zei niets.

“Walker zei dat hij niet wist wie het was, en dat hij uit een reflex handelde,” ging Bentley verder. “U was met hem in gesprek aan de voorkant, vandaar dat hij schrok. Hij zei dat hij u had geloofd toen u zei dat u alleen was.”

Preston had nooit gezegd dat hij in zijn eentje was. Bentley probeerde hem klem te zetten zodat hij wat zou zeggen. Toch had de verslaggever wel degelijk met Walker gesproken. “Mijnheer Bentley, u begrijpt dat ik u kan betichten van inmenging in een lopend onderzoek.”

“Er is geen sprake van inmenging. Walker belde mij zelf op. Verwacht u dat ik dan een gesprek zou weigeren?”

“U had hem moeten zeggen dat hij zich moest aangeven.”

“Heb ik gedaan. En dat wil hij ook.”

“Dat heeft hij u verteld?”

“Ja. Hij wil zich komen aangeven, maar alleen als hij de garantie krijgt dat hij niet verantwoordelijk wordt gesteld voor uw fout.”

Preston sloeg het blad om. Er volgde een verslag van een voorval in Kentucky, waar de politie enkele kilo’s cocaïne had aangetroffen in een camper met het kenteken uit West Virginia. Twee verdachten werden ter plekke gearresteerd. Ze waren betrokken geweest bij een schietpartij in een pakhuis een paar kilometers daarvandaan, waarbij drie doden waren gevallen. Er werden ook enkele duizenden dollars in de camper aangetroffen. Het voertuig was total loss geraakt en de twee verdachten waren bewusteloos toen de politie arriveerde. Het voertuig was in beslag genomen in Kentucky.

“Mijn fout?” zei Preston. “En dan wilt u er zeker bij zijn wanneer Walker zich aangeeft, mét fotograaf. Niet vanwege het verhaal, uiteraard, maar om er zeker van te zijn dat uw medemens eerlijk behandeld wordt. Klopt dat?”

De mensen in de camper beweerden dat de drugs en het geld niet van hen waren. Een man had met een klein meisje hun vertrouwen gewekt, en had hen daarna onder schot genomen. De man was te voet ontsnapt toen de camper van de weg raakte. Geen woord over waar het meisje zich zou bevinden.

“Ik wil alleen maar dat de onderste steen bovenkomt,” zei Bentley. “Er zijn zo veel mensen die met deze zaak begaan zijn, en als deze man kan helpen om de puzzelstukjes passend te krijgen, dan wil ik erbij zijn.” Zijn stem klonk niet helemaal onoprecht.

“Dat is een overtuigende toespraak, Bentley. Hebt u lang gerepeteerd?”

“Sinds ik Walker aan de telefoon had,” antwoordde Bentley. “Maar zonder gekheid: ik kom telkens weer op de oma terug, Mae. Je kunt het verdriet in haar ogen zien als ze het over haar kleinkind heeft.”

“Hmm.”

“Ik heb ook met haar dochter gesproken, al wist ze niet dat ik journalist was.”

“Met Dana? Wat heeft zij u verteld?”

“Ze was high. Ze probeerde me te versieren.”

“Bedoelt u dat ze dat niet zou hebben gedaan als ze nuchter was geweest?”

“Er kwam voornamelijk onzin uit,” vervolgde Bentley. “Ze vertelde me over de liefdes in haar leven, en dat was een hele reeks. Hoe komt een lieve, oude dame als Mae Edwards aan zo’n dochter?”

“Denkt u dat Mae zo lief is?”

Bentley lachte. “Tja, ze vertoont wat territoriaal gedrag, maar ze heeft vast een goed hart. Ze wil gewoon haar kleinkind terug.”

“Heeft Dana het over haar dochter gehad?”

“Niet uit zichzelf. Ik heb een paar visjes uitgeworpen om te kijken of ze zou bijten, maar ze heeft het diep weggestopt. Ik weet niet of ze het alleen diep weggestopt heeft of dat er ook schuld bij zit. Ik heb ten slotte iets gevraagd als: “Ben je weleens iets kwijtgeraakt wat je graag terug zou willen?” Ze antwoordde met een grapje over haar maagdelijkheid. Ik heb het gesprek nog op kinderen gebracht, en toen zei ze dat ze een dochter had gehad, maar dat die weg was.”

“Wanneer was dat gesprek?” vroeg Preston.

“Nadat ze de auto uit het stuwmeer gevist hadden,” zei Bentley. “Het duurde even voor ik haar opgespoord had.”

“Waarom hebt u er geen verhaal van gemaakt?”

“U zou versteld staan als u wist hoeveel er voor nodig is voordat je iets als waarheid kunt publiceren, sheriff. In uw werk is het vast niet anders. Je weet meer dan je laat merken als je met iemand praat. Zoals die Walker. U moet toch aardig wat vermoedens hebben gehad om na zo veel tijd achter hem aan te gaan.”

“Ja, met Mike samen. Een hele politiemacht.”

“Denkt u dat hij iets weet?”

“Volgens mij weet hij vrij veel.”

“Ik bedoel over de zaak Edwards.”

“U hebt zelf met hem gesproken. Heeft hij er iets over gezegd?”

“Helaas zat hij niet zo op zijn praatstoel. Hij wilde alleen mijn hulp als hij naar de politie zou stappen.”

Sheriff Preston schoof het rapport van zich af en leunde achterover in zijn stoel. De airco maakte altijd zo’n herrie op de hoogste stand, vandaar dat hij op medium stond, zodat er alleen een zacht dreunend geluid klonk en de temperatuur op een graad of dertig uitkwam. Zweetdruppels liepen langs zijn nek en hij voelde de kringen onder zijn armen groter worden.

“Mijnheer Bentley, ik heb u verkeerd beoordeeld. U hebt werkelijk hart voor deze zaak. Het gaat u niet alleen om een nieuwtje.”

“Waar wilt u heen?”

“Helpt u me de man aan te houden. Wanneer u me zegt waar vandaan hij belde, ga ik hem zoeken.”

“Daar is hij juist bang voor, sheriff. Hij denkt dat u hem met een overmacht komt inrekenen omdat hij op een agent geschoten heeft.”

“Eerlijk gezegd ben ik er ook niet blij mee dat hij mijn hulpsheriff onder vuur heeft genomen, maar ik kan u verzekeren dat ik geen overmacht op de been zal brengen.”

“Tja, maar daarom heeft hij mij gebeld. Ik geef alleen maar door wat hij heeft gezegd. Als u mijn hulp wilt, zal ik ook van de partij moeten zijn.”

Mindy stak haar hoofd om de deur. “Ik heb iemand van de Kentucky State Police aan de lijn. Wilt u hem spreken?”

Sheriff Preston knikte. “Oké, Bentley. Wat hebben jullie afgesproken?”

“Hij belt mij, we spreken een rendez-vous af en dan bel ik u.”

“Ik geef u mijn mobiele nummer. Wees maar niet verbaasd als hij helemaal niets meer laat horen.”

“Hoezo?”

“Hij kan zomaar van gedachten veranderen. Die ervaring heb ik. Of hij gaat ervandoor, of hij maakt de klus zelf af.”

“Als in zelfmoord?”

“Wanneer hij geen uitweg ziet en de drank fluistert hem dat in, dan zou dat zomaar kunnen.”

“Ik laat het u weten als ik wat hoor,” zei Bentley.

24

We liepen op een dorp af. De weg was vol kuilen, maar het leek een mooi plaatsje. Er was een begrafenisonderneming, een postkantoor en een schoenenwinkel, maar de meeste winkels stonden leeg.

We liepen hand in hand, waardoor ik kriebels in mijn buik kreeg, alsof er iets fijns ging gebeuren. Misschien gingen we wel naar mijn moeder toe. Wie weet zat ze op mij te wachten en te bidden dat ik zou terugkomen.

We gingen een steeg in en liepen en liepen tot we bij een grote kerk van baksteen kwamen. Ik ben niet in veel kerken geweest, maar door het open raam kon ik de geur van oude houten banken ruiken en ik begon me iets te herinneren.

“Is dit Dogwood?” vroeg ik.

“Nee, Dogwood is een kilometer of vijftien verderop. Hoezo?”

“Volgens mij herinner ik me deze plaats. Zoals die kerk ruikt.”

We liepen over het pasgemaaide gras; langs de kerk groeiden paardenbloemen en wat onkruid. Er was daar schaduw van een groot kruis op het dak. Papa tilde me op bij een van de openstaande ramen met gekleurd glas en toen kwamen de herinneringen weer helemaal terug. Een oudere vrouw hield me lachend in de lucht. Ik deed mijn ogen dicht en zag het vaag voor me.

“Wat is er, June Bug?”

“Iets heel vreemds. Ik herinner me dat een vrouw me in de lucht tilt. Zo rook het precies. En ze noemde een naam.”

“Natalie?” vroeg papa.

Hij hield me omhoog zodat ik nog meer kon ruiken en kijken, ook al hield ik mijn ogen dicht om het gezicht van die oude vrouw voor me te kunnen zien. Toen dat niet lukte, keek ik de kerk in, waar de zon op de lege banken scheen. “Nee, het was iets anders. Ze hield me in de lucht en lachte.”

Aan de ene kant van de kerk was een groot orgel en aan deze kant een piano en ik vroeg me af hoe het zou klinken als iedereen zong en er muziek werd gespeeld. Ik stelde me een swingend koor in lange gewaden voor.

“Waar denk je aan?” vroeg papa.

Ik liet mijn kin op het koele beton van het raam zakken. “Ik weet dat het fijn is om buiten te wonen in een camper en van alles te zien, maar het zou toch ook leuk zijn om een huis te hebben en naar zo’n kerk te gaan? Met een eigen tuin en een schommel? En een hond? Een puppy die ik kan leren stilzitten en achter een bal aan rennen en elke morgen de krant voor u te halen?”

Papa’s gezicht werd een beetje vrolijk, maar hij keek ook verdrietig. Alsof hij wist dat dat allemaal niet zou gaan gebeuren. “Ja, dat zou leuk zijn,” zei hij.

“Kan ik ergens mee helpen?” vroeg iemand achter ons. Soms zeggen mensen dat in een winkel, en dan bedoelen ze eigenlijk: “Ga hier eens weg.” Maar dit klonk alsof de man die het zei, het meende. Hij droeg nette kleren en was iets ouder dan papa.

Papa zette me neer en ik trok mijn rok recht.

“We wilden even naar binnen kijken,” zei papa. “Mooie kerk, dit.”

De man kwam naar ons toe en zei dat hij de dominee was. Ik had allemaal vragen voor hem, maar papa zei dat we een wandeling aan het maken waren.

“Misschien zie ik u aanstaande zondag?” zei de man.

“We zijn op doorreis,” zei papa.

De man tuurde naar ons alsof hij dacht dat er iets niet klopte. Hij keek papa recht in de ogen en vroeg: “Gaat het wel goed met jullie tweeën?” Het klonk alsof iemand hem had gezegd dat hij dat moest vragen. Ik weet niet hoe God dat tegenwoordig doet, maar in de Bijbel staan veel verhalen waarin Hij uit een struik of zo tegen mensen praat. Ik denk dat God wel weet hoe Hij tegen mensen moet praten zodat zij het horen.

“Ja, niks aan de hand,” zei papa.

Mijn hart klopte snel toen de man weg wilde lopen. Dat was toch het domste antwoord ooit, dus ik kon het niet helpen en zei: “Behalve dat onze camper stuk is en die vrachtwagenchauffeur al ons geld gestolen heeft.”

Papa gaf een por tegen mijn schouder, maar de man draaide zich om en bekeek ons van top tot teen. “Arme jullie.”

“Ik heb hier familie wonen, dominee,” zei papa, terwijl hij me achter zich trok. “Daar gaan we naartoe. We hebben alleen een omweg gemaakt om de kerk te bekijken.”

“Hoe heten ze,” vroeg de dominee, “uw familieleden?”

Papa aarzelde. “Johnson. Franklin is de voornaam. Als ik het me goed herinner, woont hij op Third Street.” Hij hield zijn hoofd schuin in de richting van de straat.

De dominee beet op zijn lip en keek naar de grond. Dat leek me geen goed teken. “Jongen, Franklin is overleden. Een jaar of vier, misschien vijf geleden. Hartaanval. Ik heb nooit een vriendelijker man gekend.” Hij knipte met zijn vingers. “Zomaar weg.”

“O ja?” zei papa. Hij zei het heel zachtjes, bijna als een gebed.

“Het huis is verkocht, volgens mij. Mevrouw Johnson is teruggegaan naar Cleveland om dichter bij haar familie te wonen. Ze heeft er een zus, geloof ik.”

Papa knikte. Ik keek hem aan, maar hij staarde naar de kerk alsof er iets interessants te zien was aan die bakstenen. Zou dat zijn vader zijn geweest?

“Franklin had een broer die in Dogwood woonde, toch?” vroeg de dominee.

Papa knikte. “Henry.”

“Zal ik jullie een lift geven?”

“Nee, dank u. We redden ons wel.”

“Weet u het zeker?” vroeg de dominee. “Ik heb airconditioning. Het is vast prettig om even uit de hitte te zijn.”

“Nou,” zei ik. Ik wilde niets liever dan in de auto rijden. Bijna nog liever dan dat ik een hond wilde. Maar niet helemaal. Papa stond daar maar, en ik kwam achter hem vandaan. “Hoeveel mensen gaan er naar deze kerk?”

“Ligt eraan of het Kerst of Pasen is of een gewone zondag,” glimlachte hij. “Als het druk is een paar honderd. En op de woensdagavonden een handjevol.”

“Is het leuk om dominee te zijn?”

“June Bug,” zei papa en dat betekende: zo is het genoeg.

“Nee, dat is een goede vraag,” zei de man. “Ik vind het fijn. Het is prettig om anderen te helpen. En soms ben ik verdrietig als mensen in de problemen raken en de vergeving van God niet willen.”

“Ik ben ook christen,” zei ik.

“Dat zag ik meteen aan je.”

“Echt waar? Kunnen dominees dat zien?”

Hij lachte. “Nou, of alle dominees dat kunnen weet ik niet, maar soms krijg je de indruk dat iemand God kent, vanwege de manier waarop ze kijken, of lachen of praten.”

“Waar gaat u naartoe?”

“June Bug!” zei papa.

De dominee negeerde papa deze keer en keek op zijn horloge. “Ik was op weg naar een eettentje en dan na het middageten naar het ziekenhuis om een gemeentelid te bezoeken.” Hij keek naar papa. “Maar ik heb alle tijd om jullie even weg te brengen. Echt, ik doe het graag.”

Ik keek naar papa. “Alstublieft, mogen we in de auto met airconditioning?”

Achter de huizen klonk het geluid van een sirene, en papa leek ineens op een opgejaagd dier. “Nou, als u toch de tijd hebt, dan zou een lift fijn zijn.”

De dominee lachte breed, alsof zijn dag nu helemaal goed was.

Sommige mensen lachen als ze je geld afpakken, anderen wanneer ze je helpen. Toen moest ik ineens weer aan Sheila denken in Colorado en dat zij ook telkens moest lachen als ik iets nieuws in haar huis ontdekte. Zulke mensen zijn echt zeldzaam. Papa en ik zijn natuurlijk ook best veel van die andere soort tegengekomen.

Ik ging op de achterbank zitten en papa voorin. Zodra de auto startte werd het zo koel dat ik er altijd wel wou blijven. De bank was van leer, en dat was heet toen we instapten, maar ook dat koelde snel af. De dominee draaide zich om en wees me hoe ik de koele lucht de andere kant op kon draaien. Er klonk ook zachte, rustige muziek. Ik kon horen dat het kerkmuziek was. Niet van die harde orgelmuziek, maar van één iemand die zong over het Lam en de Vader en zo. Ik denk dat de dominee de muziek zo zachtjes zette dat we konden praten, en dat deed hij ook, bijna de hele rit lang.

We reden weg en papa zei dat hij voor ons het middageten niet hoefde over te slaan, maar de dominee klopte op zijn buik en zei dat dat niet zo erg was. Hij vertelde dat hij naar het eettentje wilde omdat zijn vrouw hem op een Johannes de Doper-dieet had gezet.

Papa vroeg niks, dus deed ik het, want dat vond ik heel raar.

“Een sprinkhaan als ontbijt, een sprinkhaan als middageten en een gezonde avondmaaltijd,” zei de dominee. Hij schoot zelf in de lach om het grapje, wat hij die zondag in de preek had gebruikt en de hele gemeente had krom gelegen.

Ik lachte, maar ik snapte het niet, want ik weet niet zo veel over Johannes de Doper.

Toen we door de straten reden, wees de dominee de huizen aan waar gemeenteleden woonden. Veel mensen gingen dood of waren ziek, want er was met iedereen wel iets mis. De dominee zei dat een vrouw aan haar gal was geopereerd, een man prostaatkanker had en van een ander gezin was de zoon in Irak omgekomen. Ik was blij toen we het dorp uitreden, want ik werd er verdrietig van. Dominees krijgen vast veel met dat soort dingen te maken.

Onderweg keek papa zijn ogen uit, en volgens mij hij herkende hij van alles, ook al zei hij niet veel. “Zit die markthal nog langs de Route 60?” vroeg hij na een poos.

“Zeker,” antwoordde de dominee. “Ze zijn onlangs nog uitgebreid. Over een paar weken hebben ze weer van die zoete maïs, en die is van topkwaliteit.”

Toen we erlangs reden, minderde de dominee vaart zodat papa goed kon kijken. Ik begreep eerst niet waarom hij ernaar vroeg.

“Ik had een baantje tijdens mijn middelbareschooltijd en ik had meestal geen eten bij me. Op weg naar mijn werk ging ik hier altijd langs, om een frietje of een cakeje te kopen.”

We reden weer verder en de dominee wees het nieuwe postkantoor en de lagere school aan. Daar had papa op gezeten, maar ik kon me niet voorstellen dat papa zo klein is geweest als ik nu.

De dominee knipte met zijn vingers. “Nu weet ik het weer. U bent in het leger gegaan, toch? Bij die speciale eenheid.”

“Inderdaad.”

“Ik herinner me een lovend stuk in de krant.”

“U hebt een heel goed geheugen,” zei papa.

De man lachte. “Ik heb een hoofd voor feiten. Ik kan de opstelling van alle teams in de eredivisie noemen van 68 tot 75. Die aandacht voor details heeft me altijd geholpen als ik Bijbelteksten uit mijn hoofd moest leren of Grieks bestuderen. En de namen en gezichten onthouden die ik elke zondag zie.”

Een politiewagen met zwaailicht kwam ons tegemoet. Ze achtervolgden een gedeukte wagen waar twee mannen in zaten. De dominee klemde zijn lippen op elkaar. “Dat was er een van Meadows achter het stuur. Er wordt al voor dat joch gebeden sinds hij twaalf is. Zijn moeder heeft het straks niet meer.”

We reden verder, terwijl ik een huis probeerde uit te zoeken waar mijn moeder zou kunnen wonen. Bovenaan de lijst stonden die met de witte hekken eromheen, maar er waren ook mooie bakstenen huizen. En sommige woonwagens leken wel paleizen, vergeleken met een camper.

“Als ik me goed herinner, kom je bij Henry via de Virginia Avenue en dan in de richting van de snelweg.”

Papa knikte en keek om zich heen. “Als u het niet erg vindt, mag u ons er hier wel uitzetten?”

“Ik kan u er wel helemaal naartoe brengen, hoor. Geen probleem.”

“Weet ik.” Papa keek weer om zich heen alsof hij bang was dat we iemand tegenkwamen die hij niet wilde zien. “We lopen er liever zelf heen.”

De dominee sloeg links af en bleef gewoon doorrijden. De aders in papa’s nek werden dik. “Ik wil dat u nu stopt!”

De dominee remde zo snel als een eekhoorn in een boom kan klimmen. “U hoeft niet zo te gillen.”

“Het spijt me,” zei papa. Hij stapte uit de auto en deed mijn deur open terwijl ik mijn gordel losdeed.

“Hij bedoelt het niet zo, hoor,” zei ik tegen de dominee. “Volgens mij is hij een beetje zenuwachtig.”

Hij knikte en zocht iets in de ruimte tussen de voorstoelen. Daarna draaide hij zich om en gaf me een klopje op mijn schouder. Hij stopte een papiertje in mijn hand met zijn naam en telefoonnummer erop en het adres van de kerk. “Houd je taai, June Bug. En als er iets is, bel je mij maar, oké?”

Ik knikte en stapte uit. Voordat hij de deur dichtdeed, boog papa zich voorover en zei: “Dank u voor de lift. Het was niet mijn bedoeling u te laten schrikken.”

Ik weet niet wat ze daarna nog zeiden, want ik was te druk met alle beelden, geluiden en geuren in me op te nemen. Aan de overkant van de straat was een paardenstal met een rijtje kleine huisjes ernaast. Sommige zagen er mooi uit, andere oud en vervallen. Langs de weg stonden palen met elektriciteitsdraden die leken te bakken in de zon.

De dominee reed weg, papa nam me bij de hand en we liepen verder. Er kwam een mooie zwarte hond uit een van de huizen de straat op en blafte naar ons. Het klinkt misschien raar dat een blaffende hond je het idee kan geven welkom te zijn, maar zo voelde het. Alsof ik hier thuishoorde.

Papa loopt meestal heel snel als hij ergens naartoe wil, maar dit was de sloomste wandeling die we ooit hebben gemaakt. Bijna alsof hij over een begraafplaats liep, maar dan zonder grafstenen.

Eerst liepen we aan de rechterkant van de straat. Hij bleef staan bij een klein, wit huis en staarde naar de brievenbus. “Hier woonde mijn beste vriend. We gingen altijd samen fietsen.”

“Hoe heette hij?”

“Dale.”

“Wat doet hij nu?”

“Geen idee. Hij is getrouwd, dat weet ik wel. Ik was getuige op zijn bruiloft.”

Een eindje verderop stond hij weer stil bij een huis en ik vroeg wie daar had gewoond.

“Een meisje. Connie. Ze was de slimste van de klas. Toen wij nog leerden lezen, las zij Jane Eyre al.”

“Wie is Jane Eyre?”

“Dat is een beroemd boek. Ik heb het nog steeds niet gelezen.”

“Vond u haar leuk, het meisje dat hier woonde’?”

Hij knikte. “Iedereen vond haar leuk. Ze was wel heel stil. Ik heb me vaak afgevraagd wat er van haar geworden is. Ze kon zo mooi tekenen dat de onderwijzer een keer zei dat ze het wel overgetrokken zou hebben. Ze moest huilen om die beschuldiging.”

Een onderwijzer had mij nog nooit ergens van beschuldigd, want ik had alleen les van papa gehad. Ik werd nieuwsgierig en liep naar de stoep. “Zullen we kijken of ze hier nog woont?”

Hij kneep in mijn hand en we liepen verder naar het einde van de weg. Er stond een bord met Doodlopende weg, maar het leek juist eindeloos door te gaan. Links van ons was een glooiend veld met een beekje erlangs.

“Ik heb voor de boer gewerkt van wie dit veld was; het hooi binnenhalen en naar zijn schuur brengen. Hij betaalde niet veel, maar ik mocht wel op de hooiwagen rijden. Hij had een heel groot huis en telkens als we met een lading hooi aankwamen, kregen we heerlijke limonade van zijn vrouw.”

Ik deed mijn ogen dicht en kon papa bijna voor me zien. Hij was veel jonger dan nu en harkte het hooi bijeen. Misschien zonder hemd aan en met gespierde armen. Ik zag hem met zijn vriend Dale hard werken, zwetend in de zomerzon en daarna limonade drinken. “Hoeveel verdiende u dan?”

“Vijf dollar per dag. Dat was toen niet eens zo weinig.”

Ik dacht dat hij misschien niet zo zou opletten als hij aan vroeger dacht, dus ik vroeg: “Woont mijn moeder hier ergens?”

Hij liep door en keek uit over het veld terwijl het geblaf van de hond steeds zwakker werd. “We gingen altijd vissen in die beek daar beneden en dan fietsten we naar het stuwmeer. We vingen kreeftjes en soms zelfs slangen.”

Ik zei niets en na een poosje keek hij me eindelijk aan. “Ik weet niets over je moeder, June Bug. Ik zei toch dat ik daar geen antwoord op kon geven.”

Het was heet. De stoep hield op en we liepen verder over de zandweg. De vliegen hadden ons ontdekt, waarschijnlijk omdat ze ons zweet konden ruiken. Na een poosje zwermden er ook muggen om ons heen. Ik probeerde ze weg te wapperen, maar ze waren net zo volhoudend als ik met mijn vragen over mijn moeder.

Voorbij het veld links van ons stonden een paar van die grote opleggers, als voor raceauto’s. Er renden giechelende kinderen omheen. Een klein jongetje met lang haar droeg alleen maar een luier, geen hemd of schoenen. Aan het eind van het veld was een hek zodat je niet de snelweg op kon komen en rechts, tegenover de opleggers stond een oud, bruin huis. Het leek of iemand het had willen verven, maar dat was jaren geleden en het dak leek er wel af te zakken. Er zat een barst in de ruit, net een kind met een blauw oog.

Papa had mijn hand losgelaten en was op zijn hurken langs de weg gaan zitten. Hij staarde naar het huis.

“Hebt u hier gewoond?” vroeg ik.

Hij knikte. “Tot ik in het leger ging.”

“Was het altijd zo vervallen?”

“Niet zo erg. Er stond vroeger een vogelbadje in de tuin. Met stenen eromheen en bloemen.”

In de voortuin groeide nu alleen onkruid en distels en paardenbloemen. Misschien was de grasmaaier stuk? Of misschien kon het niemand wat schelen. De oprit liep om het huis heen naar een scheve schuur. Een beetje wind zou hem zo omver kunnen blazen.

“Wie woont hier nu?”

Papa wees naar de roestige brievenbus, waar je nog net Johnson kon lezen. “Mijn vader, denk ik.”

Ik keek naar het huis en mepte de vliegen weg terwijl papa op zijn hurken bleef zitten. Een van de geparkeerde opleggers reed weg en de chauffeur tilde zijn wijsvinger naar ons op en papa zwaaide naar hem. Hij had ten minste zijn hele hand omhoog kunnen steken, dacht ik, maar misschien zeiden ze hier zo gedag.

Ik stak mijn handen in mijn zij en keek papa aan. “Gaan we erheen of blijven we hier wortelschieten?”

Hij beet op zijn wang alsof hij niet in de lach wilde schieten, en keek me door zijn oogharen aan. “Waarom ga jij niet aankloppen. Kijken wat er gebeurt.”

“Wat moet ik dan zeggen?”

“Weet ik niet. Doe maar alsof je van de padvinderij bent en iets wil verkopen.”

Eerlijk gezegd was ik best een beetje bang. “Waarom gaat u niet mee?”

“Ik kom zo.”

Hij zei dat niet heel vaak, maar als hij het deed, kon het van alles betekenen. Zo was over twee minuten, maar soms ook over een uur; dat hing ervan af. Maar omdat het zo warm was en er zo veel muggen waren, stak ik de weg over en klom de kapotte planken van de veranda op. Er stond een tuinstoel waar je volgens mij zo doorheen zou zakken. Daarnaast stond een blik vol sigarettenpeuken.

Ik keek om naar papa, die nog steeds op zijn hurken zat en mij nakeek, zijn handen voor zich op de grond. Ik belde aan, maar ik hoorde niets. Daarom klopte ik tegen de hordeur, waar geen gaas in zat. Het maakte een ratelgeluid, net een boze slang.

De voordeur was van hout, en toen er niemand opendeed, stak ik mijn hand door waar het hor zou moeten zijn en klopte op de voordeur. Het klonk dof alsof de deur vochtig was; helemaal niet als een echte voordeur.

Ik hoorde niks, dus ik wilde weggaan, maar toen bewoog de deurklink en daar stond de akeligste man die ik ooit heb gezien in de deuropening. Zijn gezicht zat onder de stoppels, witte, en er zat iets bruins in één mondhoek vastgekoekt. Zijn haar zat in de war alsof hij had geslapen en er waren vieze kringen onder de mouwen van zijn witte T-shirt. Hij keek me aan zoals je kijkt wanneer er wormen in je sla kruipen.

“Kun je niet lezen?” zei hij, bijna grommend. Hij wees naar een bordje waarop Geen colportage stond.

“Ik weet niet wat dat betekent,” zei ik.

“Dat ik niks van je wil kopen.”

Ik vond het heel vervelend dat hij niks met mij te maken wilde hebben, maar tegelijkertijd deden zijn stem en ogen me aan papa denken. Ik stond hem aan te gapen, zo eng vond ik hem. Ik wilde bijna ‘I’llfly away zingen, maar ik hield me in.

“Wegwezen. Laat me met rust.”

Hij wilde de deur in mijn gezicht dichtdoen, toen ik zei: “Meneer, kent u John Johnson? Hij heeft in het leger gezeten, in Afghanistan.”

Hij deed de deur weer open. Hij kraakte hard aan de onderkant waar hij bijna loshing. “Wat moet je van Johnny? Die woont hier niet meer.”

“Dat weet ik. Maar vroeger toch wel?”

Hij kneep zijn ogen tot spleetjes.

“U bent zijn vader, toch?”

Hij mompelde iets over vervelende buurtkinderen die hem met rust moesten laten en wilde de deur weer dichtdoen. Plotseling keek hij over mij heen, er kwam een schaduw over me heen en ik voelde een hand op mijn schouder.

De man staarde papa aan, verbaasd en boos tegelijk. Toen deed hij zijn mond open en ik zag dat hij alleen gele en bruine tanden had. “Ik dacht dat jij dood was.”

“Verkeerd gedacht,” zei papa.

“Ik dacht dat je er een eind aan had gemaakt. Iedereen dacht dat. Ik dacht dat je wel ergens op een strand zou aanspoelen.”

“Ik ben hier aangespoeld. Mogen we binnenkomen?”

“We?” De oude man keek naar mij. “Is dit je dochter?”

“Dit is June Bug. June Bug, dit is mijn vader.”

Hij mompelde iets over mijn rode haar voordat hij zich omdraaide en rondkeek in huis. Misschien zocht hij iets om vast te pakken.

Mijn vader deed de hordeur open en we gingen naar binnen. Het was er donker, zelfs overdag, omdat alle luiken dichtzaten en alleen de tv licht gaf. Het geluid stond uit, maar ik kon zien dat het over vissen ging. Overal lagen kranten en borden die nodig afgewassen moesten worden. Ik keek of hij een hond had, maar dat was misschien niet zo’n goed idee als de man niet eens voor zichzelf kon zorgen.

De oude man liep mank en in de keuken zag ik allemaal pillenflesjes, van die bruine, waar Henry Johnson op stond. De keuken was net zo vies als de voorkamer en de vloerbedekking lag hier en daar los. Het rook vreemd in huis, net als natte sokken die er heel lang over doen voor ze droog zijn. Zou het altijd zo ruiken?

“Wat was uw kamer?” vroeg ik aan papa.

Hij wees de gang in. “Laatste kamer links.”

“Mag ik er gaan kijken?”

Papa keek de oude man aan. “Wel ja. Maar pas op voor de wilde dieren.”

De vloer kraakte bij elke stap die ik zette, en dat is nogal wat, want ik ben niet zo zwaar. Ik dacht dat de twee mannen wel ruzie zouden krijgen, maar het bleef stil. Het tapijt in de gang was zo dun als karton. In de badkamer was een bad met een rand erin die dezelfde kleur had als de tanden van de oude man.

Ik duwde de deur van de achterste kamer aan de linkerkant open. Er stonden een oud bed en een kast waar de laden half uit hingen en overal lag stof. Ik liep naar het boekenrek, niet meer dan een plank op een paar stenen. Er stond een rijtje jongensboeken en nog een paar boeken: De oude man en de zee en Spaar de spotlijster.

Er was ook een klein, rood boekje en dat bleek een bijbeltje te zijn. Ik keek op de eerste bladzijde. Daar stond: “Voor Johnny, van oom Franklin. Wandel met God. December 1982.”

In de kast hing een plastic zak met een uniform erin. Er stonden zwarte laarzen op de bodem, helemaal onder het stof. Ik ging op zoek naar het speelgoed van papa, of anders naar een honkbalhandschoen of zo, maar ik kon nergens wat vinden.

Ik hoorde ze praten op de gang, maar ik wou eerst nog even onder het bed kijken. Ik tilde de sprei op en vond een schoenendoos. Ik haalde hem eronder vandaan en blies het stof eraf. Ik deed het deksel open en kon mijn ogen niet geloven: foto’s van een mager jongetje met dezelfde grijns als mijn vader, het moest hem wel zijn. Er waren nog veel meer foto’s in de doos. Een van een vrouw met heel veel lippenstift die hem een dikke zoen gaf en een met alleen de jongen en de oude man. Ze stonden een meter bij elkaar vandaan en keken in de camera. Ik vond het een droevige foto, maar ik wist niet waarom.

Er waren ook foto’s van papa in zijn honkbalkleren en eentje van een diploma-uitreiking. En een paar waarop hij een soldatenuniform droeg en heel ernstig keek. Ik stopte een paar foto’s in mijn zak en nam de doos mee de gang in.

“En waar is haar moeder?” hoorde ik de man zeggen.

“Daar heb ik geen antwoord op,” zei papa. Het viel me op dat hij hem niet papa, vader of pa of zo noemde.

“Is ze overleden? Weggelopen? Er moet iets met haar gebeurd zijn.”

“Je hebt gelijk. Vast wel, maar ik weet het niet.”

Ik stond stokstil, bang dat ze de vloer hoorden kraken als ik bewoog.

“Wat kom je hier doen?” vroeg de oude man. “Als je geld wilt, dan moet ik je teleurstellen. Ik ben al arbeidsongeschikt sinds jij je snor hebt gedrukt en ik kom zelf amper rond.”

“Ik heb geen geld nodig,” zei papa. “Ik wil een auto lenen.”

De oude man lachte. “Als ik er een had, bleef ik hier niet rondhangen. Ik heb alleen een pick-up, maar vorige maand is de versnellingsbak stukgegaan. Geen geld voor een reparatie. Wat is er met die van jou gebeurd?”

“Total loss. We zijn alles kwijt.”

“Dat dekt de verzekering toch?”

“Ik ben niet verzekerd.”

De man kreunde. “Mijn zoon is een barbaar.” Het was even stil. “Toen je uit dienst kwam, waar ben je toen heen gegaan?”

“Ik moest afscheid nemen van een vriend. Ik ben bij zijn moeder langsgegaan om haar te condoleren.”

“En toen? Iemand zwanger gemaakt?”

“Zo is het niet gegaan.”

“Hoe kom je dan aan dat kind? Uit de kringloopwinkel? Dan ben je mooi bekocht met dat rode haar. Zo lelijk als de nacht.”

“Houd je mond,” zei papa. “Zo mag je niet praten.”

Ze zeiden een poos niks, en ik vroeg me af of ze vroeger ook zo met elkaar omgingen.

“Geen woord meer over haar,” zei papa ten slotte. “Ze is het mooiste in mijn leven en het enige wat me nog op de been houdt.”

Ik kon wel huilen en lachen tegelijk. Ik had nog nooit zoiets gemeens gehoord. Ik vond mezelf altijd wel veel lelijker dan andere meisjes die ik in winkels zag, maar dit was de eerste keer dat papa het voor mij opnam.

Er klonk een geluid alsof de man zijn armen in de lucht stak en met een klap liet vallen. “Nou, naar mijn mening heb je geen reden voor een grote mond. Gaan jullie maar weg, allebei.”

Ik liep naar hen toe en gaf papa de schoenendoos. Hij rommelde door de foto’s. De oude man mompelde dat hij ze eens weg moest doen.

“Hoe komt u aan boodschappen?” vroeg papa.

De oude man leunde achterover. “Ik bel weduwe Perkins. Ze haalt me elke week op en rijdt me naar de supermarkt. Of ik loop naar de winkel vlakbij. Is wel duurder, maar als het niet anders kan ga ik daar heen.”

“Waar woont ze?”

De man schudde zijn hoofd. “Nee, je blijft bij haar uit de buurt. Straks komt ze me niet meer halen volgende week.”

Papa trok me dicht naar hem toe en keek verder naar de foto’s.

Ik wees op een foto van de vrouw en hem. “Is dat uw moeder?”

Hij knikte.

“Zijn moeder zou jou wel aardig hebben gevonden, meisje.”

“Mond houden,” zei papa tegen hem.

De oude man hoestte piepend. “Ze had nou eenmaal een voorkeur voor waardeloze dingen.”

“Ik zei toch: mond houden,” zei papa.

“Dit is mijn huis, vergeet dat niet. Het stelt niet veel voor, maar hier mag ik zeggen wat ik wil. Als je het daar niet mee eens bent, dan ga je er maar vandoor met die lelijkerd.”

Pap sprong zo snel als een bliksemschicht overeind en ging vlak voor hem staan. Papa was een hoofd groter, maar dat kwam omdat de oude man gekrompen was. Ze zullen wel even groot zijn geweest, dat zag je ook op de foto’s.

“Mij maak je niet bang,” gromde de oude man. “Ik heb in een flits de politie gebeld.”

“Er is geen telefoon.”

“Bij de buren wel.”

Papa keek hem strak aan. Na een hele poos zei hij met een piepstem: “Waarom? Waarom heb je zo weinig om ons gegeven? Waaraan heb ik het verdiend dat je zo weinig aandacht voor me had?”

Ik dacht dat de oude man na die uitbarsting vast zou zeggen dat het hem speet of iets zou uitleggen of zijn zoon zelfs omhelzen. Maar hij grijnsde alleen maar zijn bruine tanden bloot. “Ben je daarom teruggekomen? Wil je dat ik sorry zeg? En dat ik ga janken omdat ik zo’n slechte vader ben geweest? Schei toch uit. Word eens een vent, zeg. Het leven is geen feest, als je dat soms dacht.”

Papa pakte mijn hand vast. “Kom, we gaan.”

Ik griste de doos foto’s met mijn andere hand weg en liep met hem mee.

“Die laat je hier,” schreeuwde de oude man. Hij probeerde de doos van me af te pakken, maar ik trok ze weg.

“Dat zijn mijn foto’s,” gilde hij. “Die was ik kwijt. Dat zijn alle herinneringen die ik nog heb.”

Papa nam de doos uit mijn hand en gooide die op tafel. Hij deed de voordeur open, die met een akelig gekras ergens tegenaan kwam en een paar splinters hout lostrok. In plaats van naar de weg te gaan, liep papa achterom, naar de schuur.

De man liep scheldend achter ons aan en riep dat we van zijn terrein af moesten gaan.

Papa pakte een oude, roestige schep uit de schuur en probeerde hem even uit. Hij was blijkbaar tevreden, want hij liep langs de oude man en ging naar de weg. Ik was even bang dat hij hem op zijn hoofd ging slaan, maar toen de man ‘Geef die schep terug’ riep, liep papa gewoon door.

De man klauterde de veranda af en wankelde de tuin in. Het verbaasde me dat hij nog zo snel vooruit kwam. In huis kon hij amper lopen, maar nu waggelde hij zo hard mogelijk, met gebalde vuisten. Hij ging voor mijn vader staan en greep de schep vast. Hij ademde zwaar en zijn gezicht was helemaal wit. “Weet je waarom ik niet voor jou kon zorgen? Waarom dat zo moeilijk voor mij was? Waarom ik je zo vaak alleen liet?”

Papa bekeek hem alsof hij van een andere planeet kwam. Ze hielden allebei de schep beet.

“Omdat ik haar zag, telkens wanneer ik naar jou keek,” zei hij. Zijn stem klonk jammerend, net een hond aan een riem die los wil. “Als ik in jouw ogen keek, zag ik die van haar. En dan wist ik telkens weer dat ze nooit meer terug zou komen.”

“Ik was maar een kind,” zei papa. “Ik had een vader nodig. En jij dacht alleen maar aan jezelf.”

De man trok zich los en zijn stem klonk nu wat gemeen. “Ik zeg dit niet omdat het me spijt. Ik leg alleen maar uit hoe het zat. Ik heb jouw vergeving niet nodig, als je dat soms dacht.”

Ze stonden nog steeds met die schep in hun handen, wat er grappig uitzag, als het niet zo droevig was.

“U zou trots op uw zoon zijn als u wist wat voor man hij nu is,” zei ik. Ze keken naar me alsof ze water zagen branden. De blik in papa’s ogen was super. Ik besefte dat ik iets goeds had gezegd.

Maar die in de ogen van de oude man was niet zo mooi. “Wat weet jij van mannen? Je weet waarschijnlijk niet eens wie je vader is.”

Papa duwde de schep hard tegen hem aan, en de oude man moest hem loslaten en viel achterover. Hij gromde en kreunde, maar volgens mij had hij zich niet echt bezeerd.

“Kom mee, June Bug.” Papa pakte mijn hand weer, en we liepen verder. De schep was het enige wat hij uit het huis had meegenomen.

De oude man riep ons iets na, maar ik kon het niet verstaan.

Toen ik aan papa vroeg wat hij zei, omarmde hij me en zei: “Niet achteromkijken.”

Ik keek even naar zijn gezicht. Er rolden dikke tranen over zijn wangen, die hij snel wegveegde.

25

Dus dit was Dogwood. Het zag er niet uit als een plaats waar verslaggevers graag zouden zijn, maar ze konden natuurlijk niet altijd kiezen waar het nieuws ging gebeuren. Ik liep met papa langs de weg en we moesten telkens in de berm gaan staan omdat er vrachtwagens langsreden, die het gras aan de kant platwaaiden zodat ik bang werd dat we van de heuvel af zouden rollen. Papa liep snel, alsof hij hier niet langer wilde blijven dan echt nodig was.

Aan de linkerkant stond een mooi stenen huis, maar rechts van ons was een woonwagenkamp waar overal onkruid groeide. Er liepen een paar mensen buiten, één man had lang piekhaar en geen hemd aan. Hij rookte en zag er heel ziek uit.

“Waar gaan we naartoe?” vroeg ik.

“Ik ken nog wat mensen van vroeger. Misschien kunnen we een lift krijgen.”

We kwamen langs de achterkant van een winkel, waar een rij blauwe vuilnistonnen stond. Er kropen ratten tussen die ergens aan knaagden, wat ik heel eng vond. Bij een tankstation staken we de weg over. Daar was geen stoep meer, alleen de weg en erven.

Papa liep een laan in waar geen huizen langs stonden, en ik wou dat ik mijn fiets had, dan had ik daar de hele dag gereden. De weg kwam uit bij een gebouw van de brandweer. Papa vertelde dat dat een keer was afgebrand en ik schoot in de lach. Niet dat een brand grappig is, maar dat juist het gebouw van de mensen die je beschermen tegen brand in de fik gaat, is toch leuk. Er is een woord voor zoiets, maar dat weet ik niet meer.

Langs de volgende straat stonden weer wel huizen, met tuinen ernaast waar groene tomaten groeiden langs houten rekken. Papa zei dat hier maïs, komkommer en aardappelen worden gekweekt, en als ze rijp waren, kunnen de mensen die er wonen ze zo uit de tuin halen als ze eten gaan maken. Dat leek me heel handig.

Het was ontzettend heet, en ik probeerde zo veel mogelijk in de schaduw te blijven. Wat ik meestal deed, was voor papa uitrennen naar een schaduwplek en daar op hem wachten.

“Alles is veranderd, zeg,” zei hij. “Hierlangs gingen we naar mijn grootouders, maar vroeger was dit een zandweg.”

“U hebt nooit verteld dat u grootouders had,” zei ik.

“Die heeft iedereen. Alleen zijn ze soms al overleden.”

“Heb ik grootouders?”

De schep schraapte over het asfalt. “Ja, ‘tuurlijk.”

“Waar zijn ze dan?”

Papa liep in de schaduw van een grote boom. “Daar weet ik het antwoord niet op.”

“Ik snap het niet,” zei ik. “Kent u mijn moeder nu wel of niet?”

Hij stond stil bij een klein groen huisje met een schommel op de veranda en een appelboom in de tuin. “Wacht hier even.”

Ik wilde niet nog een gesprek missen, dus ik liep achter hem aan.

Een oudere vrouw deed de deur open en papa vroeg of mevrouw Burris hier woonde.

“Och, nee, die is al jaren weg,” zei de vrouw. Ze had hangwangen die langs haar gezicht slingerden als ze sprak. Onder haar armen had ze dezelfde grote, dikke huidzakken, die heen en weer zwaaiden wanneer ze haar arm optilde om iets aan te wijzen. “Het laatste wat ik van d’r heb gehoord was dat ze naar Florida ging. Daar heb ze een zoon of dochter, in Boca Raton volgens mijn. Of Tampa? Ik ken het niet onthouden. Maar ik ken het een vriendin vragen, die heb nog contact.”

“Nee, hoor, dank u,” zei papa.

De vrouw keek langs hem heen, over haar bril. “En wie hebben we hier?”

“Dit is June Bug,” zei hij. Hij legde zijn arm om mijn schouders en gaf me een klapje.

“Wat een plaatje. Je heb mooi rood haar, hoor, schat. Wat zeggen jullie van wat limonade? Het is zo heet. Jullie zien eruit of jullie bijna gesmolten zijn.”

Mijn wangen gloeiden van de warmte en binnen hoorde ik een airconditioner brommen. Het zag er heerlijk koel uit. Ik kon de limonade al bijna proeven en ik dacht aan hoe ik straks het koude, natte glas tegen mijn voorhoofd zou houden.

Maar er klonk een geluid achter ons, en papa zei: “We moeten weer eens verder, bedankt.”

“Het is niks geen moeite, hoor,” riep de vrouw ons na, maar papa was al bijna bij de weg. “Jullie mogen het ook meenemen.”

Een oude pick-up ronkte voorbij en stopte een eindje verderop bij de kruising. De chauffeur reed terug toen hij papa aan zag komen lopen; er kwam rook uit de achterkant van de piepende wagen.

“Waarom mogen we niet wat limonade drinken,” zie ik en ik begreep dat ik weer zeurde want papa keek me niet aan.

De pick-up was blauw met overal witte vlekken, alsof ze niet zeker wisten welke kleur ze wilden. Er zaten roestgaten aan de onderkant en je kon de uitlaat zien. Papa heeft me geleerd hoe je de banden moet controleren, want een klapband in een camper kan heel gevaarlijk zijn. Dus nadat ik de roest en de gaten had gezien, keek ik naar de banden en die waren zo glad als de vloer in de Walmart. De pick-up stopte; allebei de raampjes stonden open. Ik ging op mijn tenen staan, en zag tot mijn verbazing dat het de oude man was, papa’s vader, die zo gemeen had gedaan.

“Gooi de schep achterin en stap in.” Het klonk eerder als een bevel dan als een vraag.

Papa keek van mij naar de man. Toen deed hij het portier open en ging naast hem zitten op de middelste plaats. Dat vond ik lief want zo hoefde ik niet naast die oude knakker te zitten. Maar ik wilde helemaal niks met hem te maken hebben, dus ik bleef buiten staan.

“Kom nou maar,” zei papa. “We gaan.”

“Het is een gemene man. En hij zei dat zijn wagen kapot was.”

Papa keek hem aan. “Ze heeft een punt.”

“Ik heb niet gelogen, mijn pick-up is stuk. Deze is van de buren. Mag ik lenen in geval van nood.”

“Waarom hebt u dat niet eerder gezegd?” vroeg ik.

“Zeg dat ze instapt, er komt iemand aan,” zei de man.

“U hebt gezegd dat ik lelijk ben.”

“Ik was van streek. Zo lelijk ben je niet.”

Papa stak zijn hand uit, maar ik vouwde mijn armen voor mijn borst en dacht aan de limonade die ik niet kreeg en dat we een lift zouden nemen bij een van de gemeenste mannen van de hele wereld.

“June Bug, een beter aanbod krijgen we niet. Kom nou maar.”

De auto achter ons minderde vaart en reed toen om de pick-up heen. Als dit ons beste aanbod was, dan zaten we nog erger in de problemen dan ik dacht. Ik stapte toch maar in, heel treuzelend, en deed de deur dicht. Dat deed ik te zacht, dus moest papa zich over me heen buigen om hem open en toen weer dicht te doen.

“Oké, waar moet je naartoe?” vroeg de man.

“Stuwmeer,” zei papa.

De man gaf gas, de wagen hoestte een paar keer, rommelde even, en startte toen. De vrouw stond nog steeds op de veranda naar ons te kijken, dus ik zwaaide naar haar, want iemand die zegt dat ik een plaatje ben, die vind ik lief. Ik vroeg me af of ik haar ooit weer zou zien.

Als ik mijn vader was, zou ik hebben geschreeuwd en van alles hebben gevraagd en zijn vader van katoen gegeven, maar dat deed hij niet. Ze zaten daar maar en zeiden geen stom woord. Ik werd er bijna gek van, want ik kon wel raden wat er door zijn hoofd ging. Waarom had die man zo veel moeite gedaan om een pick-up te lenen en ons te gaan zoeken? Dacht hij dat het dan allemaal wel weer goed was? Of was hij van plan om het papa betaald te zetten dat hij hem omvergeduwd had? Ik begreep er geen snars van en kon het wel uitschreeuwen, maar dat hield ik binnen.

“Er is veel veranderd hier,” zei de oude man ten slotte. “Bijna helemaal volgebouwd.”

“Ik heb het gemerkt,” zei papa.

“Er is nu een groothandel iets verderop langs de Route 60. Je hoeft niet meer helemaal naar Cross Lanes tegenwoordig.”

Papa keek door de achterruit, en ik vroeg hem of er wat was. “Hier was een hamburgerrestaurant.” Hij keek naar zijn vader. “Wij zijn er een keer geweest, samen. Ze hadden heel lekkere broodjes.”

“Was ik dat?” vroeg de oude man.

“Oom Frank misschien,” zei papa. Hij keek strak voor zich uit en veegde zijn zweethanden af aan zijn broek. Na een paar minuten deed hij de radio aan. Het stond op een christelijke zender, ik herkende de muziek.

“Zet dat Jezus-gedoe eens uit,” gromde de oude man.

Ik leunde voorover en keek hem recht in zijn gezicht. “Vindt u Jezus soms ook lelijk?”

Hij zei niets meer tot we bij een groot verkeersbord kwamen met het stuwmeer erop en een golfslagbad. Volgens mij was er geen betere plaats te bedenken in de hele staat. Papa zei dat hij zich deze weg niet kon herinneren.

“Ik zei toch dat ze van alles hebben veranderd. Je herkent het vast niet meer.”

Er stonden allemaal auto’s langs de weg geparkeerd. Iedereen was blijkbaar op het idee gekomen om naar het zwembad te gaan. Ik vroeg of wij ook mochten, maar papa schudde zijn hoofd. “Vandaag niet, June Bug.”

Ik dacht dat die oude wagen nooit de heuvel op zou komen, maar het lukte en daarna sloegen we rechts af, van het beloofde land (het zwembad) vandaan en we reden verder het bos in. Op de radio begon het nieuws en ik hoorde de woorden ‘verdachte’ en ‘Dogwood’ en papa zette hem snel harder.

“Sheriff Hadley Preston heeft tijdens een persconferentie vanmiddag verklaard dat een betrokkene wordt gezocht in verband met de verdwijning van Natalie Edwards, zeven jaar geleden. De verdachte heet Graham Walker. Wanneer u informatie hebt over zijn verblijfplaats, verzoeken we u dringend contact op te nemen met het politiebureau. De verdachte is waarschijnlijk gewapend en kan zeer gevaarlijk zijn.”

“Ik hoop dat ze die man oppakken,” zei de oude man. “Iemand die een kind zoiets aandoet, zou opgehangen moeten worden, als je het mij vraagt. Vroeger wisten we daar wel raad mee.”

Papa verstijfde alsof hij buikpijn had.

“Hier rechtsaf,” zei papa toen we bij een kruising kwamen.

“Dat gaat alleen maar naar een groot parkeerterrein,” zei de oude man.

“Doe toch maar.”

We sloegen af en toen had ik een fantastisch uitzicht. Beneden, tussen de bomen door, strekte zich een groot meer uit tussen de heuvels. Overal in de inhammen en bij de beste visplekken dreven bootjes waarin mensen met hoeden op aan hun hengel frutselden.

“Het is helemaal veranderd,” zei papa. “Daar was een haventje en…” Hij viel stil terwijl hij probeerde te bepalen waar we waren.

De oude man stopte de pick-up en deed de radio uit. We stonden zomaar midden op de weg. “Waar nu heen?”

“Rechtuit,” wees papa. “Loopt de weg nog door?”

“Ik zei toch dat er nu een parkeerplaats is.”

We draaiden ronkend een bochtje en reden op de bomen af. Het meer was even weg en toen zag ik het beneden ons. Overal stonden picknicktafels onder de bomen. Het leek alsof de mensen die geen geld hadden voor het golfslagbad hier waren, want er speelden kinderen bij een strandje langs het stuwmeer.

We stonden stil en papa stapte uit. Hij liep een stukje en keek toen om naar het stuwmeer, daarna haalde hij de schep en liep naar de oever. De oude man kwam naast mij staan, maar ik deed een paar stappen opzij.

“Wat zoekt hij?” vroeg de man.

Hij is uw zoon, waarom vraagt u het hem zelf niet? had ik willen vragen, maar dat deed ik niet. “Ik denk dat hij hier iets heeft begraven,” zei ik alleen.

We liepen achter papa aan over de parkeerplaats naar een bosje. Het leek alsof hij ergens naar zocht; hij keek onder struiken en planten; dat waren rododendrons, heb ik later begrepen. De schep kletterde ergens tegenaan en toen ik ging kijken bleek het een grote rots te zijn die met de heuvel mee liep.

“Er was hier ergens een eik…” Hij liep naar het water met grote stappen, alsof hij passen telde. Toen stopte hij bij een picknicktafel met een vuilnisbak die op een betonnen plaat stonden. “Hier moet het geweest zijn. Een grote eik.”

Hij draaide zich om, keek naar de parkeerplaats en hij liet zijn schouders hangen. Hij deed een stap of vijftien, twintig en keek om naar de steen en daarna naar waar de boom had gestaan. Hij stond op de parkeerplaats, precies op een gele streep. Hij zette de schep daar en keek op. “Hier is het.”

“Wat?” vroeg de oude man.

“Iets waardevols.”

“Geld?”

“Niet helemaal.”

De oude man keek het terrein rond. “Jongen, ze hebben vast gevonden wat je hier verstopt hebt toen ze het hier hebben afgegraven. Of ze hebben de grond op die heuvel daar gestort.”

Papa schudde zijn hoofd. “Ik heb het heel diep begraven, want ik wilde niet dat iemand het zou vinden.”

De man staarde naar het asfalt. “In ieder geval kun je met die schep niks beginnen. En als je hier overdag iets probeert, trek je alleen maar aandacht. Bij zonsondergang wordt dit afgesloten, dan breng ik je terug. Ik heb een houweel die je kunt gebruiken.”

We liepen naar de pick-up en reden weg. Ik leunde met mijn gezicht tegen het raampje, en papa moet hebben gemerkt dat ik aan het mokken was, want hij vroeg wat er was.

“Ik wil zo graag naar het zwembad.”

Papa dacht even na. “Is hier een Walmart in de buurt?”

“Snelweg, volgende afslag.”

“Hoeveel geld heb je bij je?”

“Niks,” zei de oude man. “Ik krijg volgende week pas weer gestort.”

“Rijd maar naar de Walmart.”

De man keek mij aan met een grijns. “Dat zwembad is niet goedkoop.”

“Het is zo heet, dit meisje heeft een duik verdiend. Vind je ook niet, June Bug?”

∗

Het badpak kostte 7,96 dollar, en nu hadden we nog maar 7 dollar over. Ik vroeg wat we voor het eten hadden, en papa zei dat ik maar uit het zwembad moest drinken, en dat vond ik grappig. Hij had het besloten: ik moest en zou gaan zwemmen.

We parkeerden de auto en liepen naar het loket waar je kunt betalen. Er klonk gespetter en kinderen gilden en badmeesters floten en riepen dat je niet mocht rennen en dat soort dingen. En het rook heerlijk naar zwembad – naar chloor dus – en ik wilde zo snel mogelijk het bad in.

“Een dagkaart is veertien dollar,” zei het meisje achter het loket.

“Het is al middag,” zei papa. “Krijg je dan korting?”

“Na vier uur is het voor half geld,” zei ze. “Het bad gaat om acht uur dicht.”

Papa keek op zijn horloge. “Het is bijna drie uur. Ik heb nog maar zeven dollar. Mag ze er nu al in?”

“Sorry, dat gaat niet.”

“Dat slaat toch nergens op,” mompelde de oude man. “Wat een af zetter ij.”

Er stonden inmiddels mensen achter ons en papa boog zich dichter naar het loket toe. “Kan ik met iemand anders spreken? De manager bijvoorbeeld?”

“Die is er nu niet. Het spijt me, van mij zou het mogen, maar daar krijg ik problemen mee.”

“Dat snap ik,” zei papa.

Papa stak zijn handen in zijn zakken, en ik zag dat de oude man precies hetzelfde deed. Dat zag er een beetje griezelig uit, alsof er twee dezelfde mannen stonden, een oude en een jonge.

Papa liep naar het hek en keek naar boven. “Kunnen we haar er niet gewoon overheen mikken?”

De oude man lachte. “Ik kan de schep gaan halen, dan graven we een tunnel.”

Er stond nu een hele rij, en wij gingen zitten wachten. Het was net als wanneer je honger had en je kwam langs een groot buffet maar je mocht er nog geen kruimeltje van eten. Ik bekeek de verschillende baden en glijbanen die er waren en bedacht wat ik allemaal zou gaan doen als ik straks naar binnen mocht en mijn badpak aanhad. Ik had nog nooit zo’n groot zwembad met zo veel mensen gezien.

Om halfvier was de rij weg en wenkte het meisje met de kauwgom naar mij. “Ze mag er nu wel in voor zeven dollar.”

Ik rende zo snel naar binnen dat ik bijna uitgleed op de natte vloer. Ik keek achterom naar papa, die grijnsde en naar me zwaaide.

Ik kleedde me om en maakte een bal van mijn kleren en liep snel onder de sproeiers door en toen was ik buiten. Ik liep naar de kant waar papa en zijn vader stonden en legde de kleren daar neer.

“Waar ga je het eerst naartoe?” zei papa.

Ik wees naar de hoge glijbaan waar een lange rij voor stond. En toen was ik al bij de rij voor de trap. Ik kon telkens een stukje vooruit en af en toe keek ik naar papa. Hij glimlachte naar me en toen ik bovenaan was, zag ik dat alle kinderen voor mij een band kregen. Toen ik aan de beurt was, pakte ik de band aan en keek ik naar beneden en dat had ik niet moeten doen.

“Ga maar,” zei het meisje. Ze droeg badkleren en een korte broek en had een zonnebril op. Ze zag eruit alsof ze haar hele leven al in de zon was.

Mijn hart bonsde en ik gaf de band terug. Het had me heel leuk geleken, maar mijn knieën knikten zo en ik kon amper ademhalen, en nu vond ik het dus een stuk minder leuk.

“Schiet eens op,” riep iemand achter me.

Het meisje met de band keek een beetje boos naar me. “Je moet van de glijbaan af.”

Toen keek ik naar beneden en zag papa naar me zwaaien en hij stak zijn duim in de lucht. Zelfs zijn vader stond bij het hek naar mij te kijken. Ik vroeg me even af of God ook zo was. Sommige mensen denken dat je van de glijbaan af moet omdat Hij dat wil. Maar misschien staat Hij wel bij het hek en lacht Hij naar je om je aan te moedigen.

Ik pakte de band weer aan van het meisje, legde die bovenaan op de glijbaan en sprong erin. Het was het allerengste, allergaafste wat ik ooit heb gedaan. Toen ik in het water landde, schoot de band onder me vandaan met een grote boog en ik ging kopjeonder. Het water was warm en fris tegelijk, heerlijk. Ik wist wel dat ik niet bij de glijbaan moest blijven omdat ik dan iemand op mijn kop zou krijgen, dus dook ik naar de bodem. Papa heeft me geleerd hoe ik moet uitademen, door mijn neus. Ik keek omhoog toen ik daar beneden was, en de zon scheen op alle zwemmers boven me, met hun trappende benen en uitslaande armen. Alsof ik in mijn eigen watercapsule was.

Ik liet me naar boven drijven en zwom tussen alle spelende kinderen door en klom uit het bad. Ik was er aan de andere kant uitgekomen, dus ik moest even zoeken bij welk hek mijn vader stond, en toen zag ik hem. Hij lachte nog steeds en stak weer zijn duim omhoog toen ik eraan kwam lopen. Ik bibberde bijna, want ik had het ineens koud terwijl het zo warm was, snap je dat nou? Misschien bibberde ik wel omdat de glijbaan zo geweldig was.

“Hoe was het?” vroeg hij.

Ik kon niet ophouden met ja knikken en lachen.

“Je ging roetsj naar beneden, hè!” zei de oude man met een brede lach op zijn gezicht.

Papa stak zijn hand door het hek en veegde wat water van mijn gezicht dat van mijn haar droop. “Was het eng?”

“Eng en gaaf tegelijk.”

Ik had geen handdoek en we stonden onder een boom en er was een beetje wind zodat ik kippenvel op mijn armen kreeg.

“Ga je er nog een keer van af?” vroeg hij.

Ik knikte en rende naar de trap. Voor mij was een meisje, nog kleiner dan ik. Ze had heel mooi glanzend blond haar, bijna als van een barbiepop. Ze hield de trapleuning met beide handen vast en keek telkens achterom, zodat ze steeds tegen de kinderen voor haar botste.

“Ben je al eens eerder van de glijbaan geweest?” vroeg ik.

Ze keek zo angstig naar me alsof ze bang was dat mijn hoofd open zou barsten en er een monster uit zou springen. “Nog nooit alleen.”

Ze sliste een beetje en het klonk alsof ze uit het zuiden kwam. Ze bleek in Georgia te wonen, en was op bezoek bij haar oma en opa hier in de buurt. Ze heette Melinda en dat vond ik een goede naam voor haar.

We kletsten wat en ze moest lachen toen ik zei dat ik June Bug heette. Toen ze boven aan de trap kwam, keek ze even langs de glijbaan naar beneden en toen werd ze meteen bang, haar gezicht vertrok en haar ogen werden rood. Ik had medelijden met haar, want ik wist precies wat ze voelde. Het meisje met de korte broek zei dat ze de glijbaan af moest, maar Melinda draaide zich om en duwde iedereen aan de kant om bij de trap te komen. Dat ging niet makkelijk, want er kon al amper één iemand tegelijk naar boven.

Ik pakte Melinda’s hand en ging voor haar lopen en riep tegen iedereen dat we naar beneden kwamen en toen gingen de kinderen een beetje opzij.

Haar moeder stond onderaan te wachten en nam Melinda in haar armen. “Was je bang geworden? Joh, dat is niet erg. En je hebt een vriendinnetje gevonden?”

Melinda maakte zich los van haar moeder. “Dit is June Bug,” zei ze en ze keek naar mij. “Wil je mijn vriendinnetje zijn?”

Ik keek naar haar moeder en die zei: “Het is goed, hoor. Wie is er bij je?”

“Mijn vader is daar,” wees ik.

Ze keek om, maar ik denk niet dat ze hem zag. “Nou, gaan jullie maar lekker zwemmen. Maar niet te lang, want we gaan zo eten, bij de picknicktafel.”

“Oké,” riep Melinda en ze was al weg.

Haar grote broer had een vlot dat we mochten gebruiken en daar dreven we op en we spetterden en giechelden. Telkens als er een hoge golf kwam, werden we eraf gegooid en daar moesten we erg om lachen terwijl we er weer op probeerden te klimmen. Het was zo leuk dat ik papa bijna was vergeten, maar toen ik hem zocht stond hij nog steeds naar ons te kijken. Hij lachte een beetje verdrietig en ik dacht dat hij misschien ook wou zwemmen, maar daar hadden we geen geld voor. Daar werd ik een beetje droevig van, maar ik begreep dat hij zou willen dat ik het naar mijn zin had.

Ongeveer een halfuur later kwam Melinda’s moeder ons roepen voor het eten. Ze vroeg of ik ook wat wilde, en ik had een enorme honger. Dat krijg ik altijd van zwemmen. Ik zei dat ik het aan papa moest gaan vragen.

“Ze willen dat ik mee-eet, mag dat?” vroeg ik.

Hij had het heet en zweette, en zijn vader was in de schaduw gaan zitten. “Prima hoor. Heb je het naar je zin?”

“Het is superleuk. Ik wou dat u ook naar binnen kon.”

“Ja, ik ook. Volgende keer misschien.”

Ik rende terug. Ze waren al begonnen met eten. Melindas moeder had boterhammen met smeerkaas en met ham en kaas en er waren chips en toetjes. Ik had zo’n honger dat ik heel snel at. De mevrouw lachte naar me, niet met een vervelende lach, maar juist omdat ze het leuk vond dat ik zo’n goede eter was. Melinda pulkte alleen maar aan de korst van haar boterham en nam maar één of twee hapjes van haar toetje. Haar broer zag er een beetje vreemd uit. Hij had heel veel sproeten en flaporen. Ik denk niet dat hij het zo leuk vond dat ik er was, want hij ging na een paar happen alweer weg.

“Waarom komt je vader niet mee zwemmen?” vroeg de mevrouw.

“We hadden niet genoeg geld voor twee kaartjes. Ik mocht voor half geld naar binnen omdat het al laat was, anders had ik helemaal niet kunnen zwemmen. Hij heeft trouwens niet eens een zwembroek.”

Ze keek van papa naar mij. “Wonen jullie hier in de buurt?”

Ik zei dat dat een heel verhaal was, maar dat we niet hiervandaan kwamen. “Mijn papa is ergens naar op zoek hier en onze camper is stukgegaan in Kentucky.”

Ze gaf me nog een boterham. “Arme meid,” zei ze. “Waar logeren jullie?”

“Dat weet ik nog niet, maar de vader van papa heeft ons hierheen gereden.”

“Dus jullie zijn bij jouw opa.”

Wat moest ik daar nou op antwoorden? “Hij is de vader van mijn papa, maar niet mijn opa.”

Volgens mij vond ze dat net zo ingewikkeld als ik, maar ze vroeg verder niets.

Toen ik zo vol zat dat ik dacht dat ik zou barsten, zei Melindas moeder dat we even moesten gaan rusten en we gingen allebei in ligstoelen zitten en de zon was lekker warm op mijn huid zodat ik bijna in slaap viel. Melindas moeder legde een schone handdoek over me heen en lachte naar me en ik dacht: zo is het dus om een moeder te hebben.

Al snel begon Melinda onrustig te worden. Ze wilde weer gaan zwemmen en ze zeurde net zo lang tot haar moeder zei: “Oké, gaan jullie dan maar.”

Ik bedacht dat dat nooit zou werken bij mijn papa, want dan zei hij: “ophouden!” En als ik dan toch doorzeurde, zou hij zeggen dat ik niet de hele avond kon blijven zwemmen en dan gingen we weg. Ouders zijn blijkbaar niet allemaal zoals papa.

Melindas moeder praatte even met haar man; hij zag er aardig uit en had heel veel haar op zijn borst. Toen hij kwam zeggen dat Melinda uit het water moest komen, had hij een spijkerbroek aangetrokken, en ze begon meteen te huilen en zwom naar het midden van het bad en wou er niet uit, dus ik heb geholpen haar over te halen. Ik zei dat als ze ongehoorzaam was, ze de volgende keer misschien niet meer mee mocht.

“Ben je hier morgen weer?” vroeg Melinda.

“Ik denk het niet. Misschien.” Ik zei dat het fijn was dat we vriendinnen waren geworden en we omhelsden elkaar voor ze wegging. Ik kreeg een handdoek van hen, ik voelde me net een koningin.

Ik werd een beetje verdrietig toen ik ze door de poort zag lopen, maar waarom weet ik niet goed. De zon ging onder en mensen begonnen op te ruimen om weg te gaan. Mijn handen en voeten waren helemaal rimpelig van al die tijd in het water. Ik zocht papa, maar hij stond niet bij het hek. Na een paar minuten ging ik uit het bad en keek weer naar de heuvel, en de oude man stond in dezelfde schaduwplek iets te eten, maar papa was niet bij hem.

En toen hoorde ik plotseling zijn stem achter me, en op het moment dat ik me omdraaide zag ik hem door de lucht springen en daarna volgde de grootste waterbom uit de geschiedenis van het zwembad. Mijn droge handdoek en ikzelf werden helemaal natgespetterd. Hij moest keihard lachen, zeker om de blik op mijn gezicht.

“Kom, spring erin!” riep hij en ik zag dat hij de zwembroek van de vader van Melinda droeg. Zoiets aardigs had ik nog nooit meegemaakt.

Het bad was nog maar een halfuur open, maar dat hebben we goed gebruikt. We zijn samen van de glijbaan gegaan, hebben tegen de hoge golven in gezwommen en een duikwedstrijd gehouden.

Papa kan heel goed zwemmen, dat heeft hij vast in het leger geleerd. Als hij zwemt, glijdt hij door het water; hij maait niet met zijn armen, zoals andere mensen doen. Een paar van de vrouwen die nog in het bad waren, keken naar hem en zeiden iets tegen elkaar. Ik probeerde te bedenken wat precies, maar wat kon het me ook schelen.

Toen de badmeesters gingen fluiten, kwamen we als allerlaatsten uit het water. Ik had wel de hele nacht willen blijven. Op een bord stond dat ze in juli elke zaterdagavond films draaiden die je dan vanuit het zwembad kon bekijken. Ik vond dat een geweldig idee. Ze noemden het een openluchtzwembios, grappig hè.

Ik pakte mijn bundel kleren en kleedde me om en we liepen naar de pick-up. Daar lag een stapel boterhammen die Melinda’s ouders over hadden gehad. Alles bij elkaar bedacht ik dat het wel christenen moesten zijn geweest. Ze hadden zelfs wat geld in de zwembroek gestopt die papa had gekregen zonder hun rekeningnummer of zo achter te laten.

Ik denk dat het zo bij de eerste mensen van Jezus was geweest. Je gaf iets weg omdat iemand anders het nodig had, ook al waren er toen nog geen golfslagbaden volgens mij.

26

Sheriff Hadley Preston speelde met zijn mobieltje en luisterde naar de krakende radio. Hij stond een eindje tegen de heuvel op achter de vuilstort geparkeerd, waar hij de ironie van kon inzien, gezien de aard van zijn werk. Hij kreeg voortdurend te maken met allerlei mensen die hun leven vergooiden in een zinloze jacht op bevrediging, geluk of iets wat ze een moment vergetelheid kon geven. Een paar seconden inhoudsloos genot, gevolgd door een leven lang verdriet voor henzelf en hun naasten. Meer dan eens raakten ze verstrikt in iets wat al hun kansen dwarsboomde. Overspel dat een huwelijk vernielde en eindigde met moord. Een ritje in een gejatte auto die een tiener zijn gezondheid of zijn leven kostte. Domme dingen die mensen vast niet hadden gedaan wanneer ze er ook maar een seconde langer over nagedacht hadden.

Preston wist dat Bentley in een zilverkleurige Honda reed. Hij had die wagen al enkele malen bij het een of andere plaats delict gezien, daarom hield hij de parkeerplaats bij een eettentje een meter of vijfhonderd onder hem in de gaten. Er kwamen een paar verdwaalde auto’s tanken bij de benzinepomp, maar de meesten reden verder, naar waar de benzine vijf cent goedkoper was.

Er klopte iets niet aan deze zaak. Het was duidelijk dat Walker schuldig was omdat hij op zijn hulpsheriff had geschoten en dat hij daarvoor de bak in zou draaien, maar wat de zaak Edwards betrof, wist hij het niet zo. Hij had met de Kentucky State Police gesproken over die in beslag genomen camper. Afgezien van de cocaïne en het geld was dat een dood spoor. Er had ongetwijfeld iemand een poos in die wagen gewoond, maar dat leken niet de twee daders te zijn. Als je die moest geloven – en wat in de camper werd aangetroffen, bevestigde dat – ging het om een man en een meisje. De vrouw uit Colorado had gemeend dat het vermiste meisje in die camper had rondgereden met een man, maar dat was, hoe geloofwaardig ook, toch een schot in het duister.

De zilverkleurige auto gleed de parkeerplaats op en stopte in een vak naast de benzinepomp. Preston had een verrekijker in het handschoenenvak, waarmee hij meestal naar herten keek op een heuvel in de verte, of naar een paar korhoenders in een akker om de tijd te verdrijven. Maar soms kwam het ding van pas bij zijn politiewerk. Er zaten twee mensen in de auto en Bentley, achter het stuur, rekte zijn nek uit om de parkeerplaats en de winkel af te speuren.

De zon was net achter een van de heuvels verdwenen, dus het was nog licht genoeg. Dit was het jaargetijde waarin alles uitbotte en gonsde van het leven. Volgens een vriend beet de vis op het East Lynn Lake al weer en hij zou er heel wat voor over hebben om nu ergens samen in een vissersbootje te zitten, koud biertje erbij en een lijn in het water. Of hij wat ving of niet maakte uiteraard niet uit, het ging om de rust. Daar draait het om bij vissen, maar de meeste mensen snappen dat niet. Je moet kunnen opgaan in het moment, in het water of in je bootje, een met de omgeving, de geluiden, geuren en herinneringen. Iets vangen was een extraatje. Hij wist niet meer wanneer hij voor het laatst een vis gehouden had. Hij liet ze altijd weer los en zag ze dan vrolijk wegzwemmen, blij dat ze een bijdrage hadden geleverd.

Hij wachtte tot de passagier uit de wagen stapte. Hij had iets over zijn schouder hangen, een camera, vermoedde Preston. Als alles volgens plan verliep, was dit morgen voorpaginanieuws. De fotograaf liep de winkel in, uit het zicht, en Bentley stapte uit en ging met de armen voor zijn borst gevouwen naast de auto staan en tuurde de weg af. Waarschijnlijk bang dat een rij politieauto’s zijn nieuwtje kwamen verpesten.

Hoe dan ook kwam het op wachten aan. Zo was het meestal in zijn werk. In het leven ook. Een paar jaar geleden zou Preston waarschijnlijk de hele nacht hebben rondgespeurd naar Walker, mensen uit bed hebben getrommeld en zo. Maar de tijd had hem geleerd dat wachten vaak beter was. Net als bij vissen. Zitten en wachten, een lijn uitgooien met vers aas.

Hij was zich er ook van bewust dat het gevaar dat de vis zou wegglippen het grootst was vlak voor je hem binnenhaalde. Hij kon van de haak glijden, terug het water in en dan kon je die zilveren schoonheid alleen maar nakijken terwijl hij spartelend zijn vrijheid tegemoetging. Dat was hem vaker overkomen dan hem lief was, en hij wilde dat nu voorkomen.

Hij hoorde de wagen aan komen rammelen voor hij hem zag, in westelijke richting over de Route 60. De uitlaat klonk of die half loshing en over de weg sleepte. Hij zag de vonken eronder vandaan springen toen de auto in zicht kwam. Hij minderde vaart langs de dubbele gele streep bij de winkel, terwijl de banden langs de stoeprand schuurden. De auto zat onder de modder en de wieldoppen waren lang geleden verdwenen. De auto kwam tot stilstand, de motor kuchte een paar keer en braakte een wolk zwarte rook uit.

Preston gooide de verrekijker naast zich en liet zich van de heuvel afrollen. Toen hij bij de winkel aankwam, stond Bentley al bij Walker terwijl de fotograaf als een paparazzo om hen heen draaide. Toen ze de politiewagen zagen, stak Walker zijn handen omhoog en ging Bentley voor hem staan, zijn microfoon bij zijn gezicht.

Preston parkeerde achter het barrel en deed met tegenzin zijn koplampen aan. Hij wilde niet al te veel aandacht op hen vestigen, maar hij had weinig keus. Hij voelde of de handboeien aan zijn riem zaten en worstelde zich uit de auto.

Zodra hij buiten stond, begon Walker te gillen. “Ik wilde niemand verwonden, sheriff, ik wist niet wie er door die achterdeur kwam, echt niet.”

“We hebben het er op het bureau over,” zei Preston en hij maakte een kalmerend gebaar. Hij probeerde hem op zijn rechten te wijzen; dat alles wat hij zei tegen hem gebruikt zou kunnen worden in een rechtszaak, maar hij moest het een paar keer zeggen voor hij tot hem doordrong.

“Begrijp je wat ik heb gezegd?” vroeg Preston.

“Ja, ik snap het.”

Hij deed hem de handboeien om en duwde hem naar de politieauto.

Een groepje mensen verdrong zich achter de ruit van de winkel. Enkele passanten minderden vaart en gaapten hen aan. Bentley had zijn notitieboek in de aanslag en vroeg wat de beschuldiging was en of de sheriff een verklaring wilde afleggen.

“Hij heeft op mijn hulpsheriff geschoten,” zei Preston. “Dat wordt hem in de eerste plaats ten laste gelegd.”

“En het meisje van Edwards dan?” vroeg Bentley. “Hebt u reden aan te nemen dat hij daarbij betrokken was?”

“Pas op je hoofd,” zei Preston toen hij Walker op de achterbank duwde. Hij wilde het portier dichtgooien toen Walker hem aankeek en hem met een drankstem aansprak. De deur was nog niet dicht toen Preston de woorden hoorde die alles op z’n kop zetten.

“Ik heb haar niet vermoord,” zei Walker. Een arrestatie maakte vaak allerlei emoties los. Uit opluchting, angst of misschien omdat er geen weg terug meer was. “Ik wist niet eens dat ze in de auto zat. Je kunt toch niet veroordeeld worden voor iets wat je niet wist, toch, sheriff?”

Preston wierp een blik op Bentley, die zijn recorder voor zich uit gestoken hield met een gezicht alsof hij net een schat had opgegraven. Preston graaide de recorder uit zijn hand en probeerde het ding uit te zetten, maar hij kon de knop niet vinden; het apparaat was zo ingewikkeld dat hem dat vast de hele avond gekost zou hebben.

“Dat hebt u niet gehoord,” zei Preston.

“Ik heb gehoord wat ik heb gehoord,” zei Bentley.

Preston gaf hem de recorder terug. “Wanneer u het hele verhaal wilt, hebt u dit niet gehoord. Niet morgen al in de krant, begrepen?”

Bentley pakte het ding aan en knikte.

Preston gooide het portier dicht en boog zich om voorin de ramen dicht te draaien en de airco aan te zetten. Daarna liep hij om de wagen heen en ging achterin naast Walker zitten. “Waar heb je het over?”

Walker leek een bang kind. “Ik wil onschendbaarheid of hoe het ook heet. En dat de beschuldiging van het schieten op de hulpsheriff geschrapt wordt.”

“Gray, je weet dat dat niet kan. Je had bijna een agent gedood.”

“Ja, maar ik wist niet wie het was. Hij kwam binnenstormen.”

“Vertel maar wat je weet over Natalie en ik zal een goede deal voor je regelen.”

Walker staarde hem aan. “Beloofd?”

“Je hebt mijn woord. Op meer kun je hier niet rekenen.”

Walker knikte. “Ik geloof wel dat je eerlijk bent.”

Preston liet die woorden in de lucht hangen. Niets zeggen is altijd het moeilijkste, gewoon stil wachten, en toch deed hij dat.

Walker begon te praten. “Zij heeft me ertoe aangezet, die avond. Ze zei dat het voor het verzekeringsgeld was, zoiets.”

“Zij?”

“Die vrouw. De moeder.”

“Dana?”

“Ja. Heel slank, mooie mond, overal rondingen. Ze zei dat als ik haar auto het stuwmeer in zou rijden dat ze dan…”

“Dat ze dan wat?”

Walker keek hem schuldbewust aan. Net een tiener die op de achterbank wordt betrapt. “Ze beloofde me een afspraakje. Ik zei dat ik niets wilde doen waar ze me achteraf de schuld van zou kunnen geven zodat ik in de gevangenis zou belanden.”

“Van voren af aan,” zei Preston. “Hoe heb je haar ontmoet?”

“Via een vriend. Ik had haar weleens gezien, maar we hadden nooit met elkaar gepraat voor ze me belde. Ze bood me een drankje aan in de Dew Drop. En misschien meer. Dat zei ze. Zomaar. “Misschien meer als je lief voor me bent.””

“En jullie troffen elkaar daar.”

“Ja. Het was half juni. Ze stond te flirten met een paar mannen toen ik aankwam, ik kon haar van buiten zien. Ze lachten en joelden, ze was ze allemaal aan het opjutten. Toen ze mij zag, kwam ze naar buiten en vroeg of ik even wilde wachten, en dat deed ik. Het duurde een hele tijd en toen zei ze dat ze een klusje voor me had. Ik vroeg wat voor.” Hij keek Preston weer aan. “Echt, ik wist niet dat ze achterin zat.”

“Wat gebeurde er verder?”

“Ze zei dat ze wilde dat ik haar auto in het meer zou rijden. En ik vroeg waarom dan. Ze zei voor de verzekering of zo. En dat er een grote beloning zou zijn. Ik weet niet wat er in haar hoofd omging. Die meid spoorde niet. Ze had een strak lijf, maar kronkels in haar hoofd, begrijp je.”

“Dus je reed de auto erheen.”

“Niet meteen. Ik zei dat ik vooraf en na de klus betaald wilde worden. Ze lachte en we gingen naar mijn auto.” Hij keek naar buiten, waar steeds meer mensen stonden, de blik in zijn ogen als van een kind dat betrapt wordt bij het kattenkwaad uithalen. Het leek wel of hij het weer meemaakte, gevangen als hij zat in het verleden.

“Je moet me geloven, sheriff. Dit vreet aan me. Al die jaren heb ik het verborgen gehouden. Ik heb er nooit over gesproken, behalve die paar keer dat ik mijn mond voorbijpraatte. En nu heeft het me dan toch ingehaald.”

“Waarom heb je niets gezegd? Als je nergens schuld aan had, waarom ben je dan niet naar ons toe gekomen?”

Walker vloekte. “Zo iemand als ik? Zou je mij hebben geloofd in plaats van een moeder die alles bij elkaar huilt?” Hij schudde zijn hoofd. “Ik ben er zo snel mogelijk vandoor gegaan. De volgende dag al. Ik ben naar Cleveland gereden. Ik had haar op het nieuws zien huilen en gehoord wat ze zei. Ik kon al die leugens niet verdragen. Ik dacht dat de waarheid wel boven water zou komen en heb de tv uitgezet. Ik kon niet goed denken daarna, alsof er iets stuk was in mijn hoofd.”

Bentley leunde tegen het raam en Preston wilde het liefst wegrijden, maar hij had nu twee vissen tegelijkertijd aan de lijn, die hij voorzichtig binnen moest halen. Hij mocht het nu niet opgeven.

“Dus jullie gingen naar jouw auto. En daarna?”

“Ze zat me ontzettend uit te lokken. Ze leek er heel veel zin in te hebben; ze kuste me en fluisterde en deed van alles. Het wond me op, dat geef ik toe. Geen enkele gezonde man zou niet opgewonden zijn geweest. Maar plotseling hield ze ermee op. Ze zei dat we naar haar auto moesten. Ze vertelde me waar het diepste punt was en hoe ik de auto erin moest rijden. Ze had het duidelijk allemaal van te voren bedacht en vroeg zelfs of ik een van de ramen open wou doen.”

“En dat heb je gedaan? Je bent naar het stuwmeer gereden?”

“Sheriff, ik kon al niet meer helder denken voordat ik bij de Dew Drop aankwam, het verbaast me dat ik sowieso iets kan herinneren. Maar, inderdaad, ik kreeg haar sleutels en ze wees me haar auto aan. Ik reed weg en zij volgde me in mijn auto. We kronkelden de heuvel op, weet u nog hoe smal dat pad was? Nog een wonder dat ik niet van de weg ben geraakt in mijn toestand.”

“En je hebt het meisje niet in het kinderzitje zien zitten? Hoe kan dat nou?”

“Serieus waar, ik heb niet één keer achterom gekeken. Het was donker in de auto want de interieurverlichting deed het niet. Ik kon amper op het dashboard zien hoe hard ik reed. En het kwam niet bij me op dat er iemand in de auto zou zitten, zeker geen klein kind.”

“Dus je bent daarheen gereden…”

Walker haalde diep adem. “Ik reed naar de helling. Die was onverhard. Er was daar een vrij steile afrit bij de oever waar het water behoorlijk diep was, en ik begreep waarom ze die plek had uitgekozen. Daar zouden ze de auto nooit terugvinden, behalve als het hele meer droog zou vallen. Ze had het echt helemaal uitgedacht. Het was een meter of twintig van het water. Ik keek om en zag haar boven op de heuvel staan, ze zwaaide giechelend naar me. Ik liet de voordeur openstaan, zette de auto in de eerste versnelling, haalde de handrem eraf en liet hem wegrollen. Zodra de auto vaart kreeg, viel het portier dicht en toen herinnerde ik me dat van het raam. Ik had vergeten het open te zetten. Dus de auto reed over de oever, landde met de neus in het water, maar stabiliseerde zich toen en bleef een hele tijd drijven. Het leek wel een uur, maar het zal niet meer dan een paar minuten zijn geweest. Daarna kantelde de wagen voorover en zonk.” Walker sloot zijn ogen alsof ze plotseling pijn deden.

“Wat is er?” zei Preston.

“Op de hoedenplank lag zo’n pluchen beest. Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet denk aan wat dat meisje heeft meegemaakt.”

Preston liet alles even bezinken. Hij mocht nu niet geëmotioneerd raken, dus hij vroeg weer verder. “En toen?”

“Ik rende de heuvel op toen de auto bijna gezonken was, en daar stond ze te schreeuwen om haar dochter. Waarom had ik haar niet van de achterbank gehaald? Ik zei dat ik niet wist dat er iemand in de auto was en dat het nu te laat was. Ze jankte en begon me te slaan en schreeuwde dat ik haar vermoord had en dat als ze me te pakken zouden krijgen, dat ik dan levenslang of de doodstraf zou krijgen. Achteraf begrijp ik dat ze alles helemaal voorgekookt had. En ik heb het verhaal van a tot z geslikt, sheriff.”

“Dus je nam de benen.”

“Ik rende naar de auto en keerde. Ik moest de kronkelweg weer op, en toen ik bij de haarspeldbocht kwam, stond ze midden op de weg te zwaaien en ze gilde naar me dat ik de bak in zou draaien en maar beter weg kon blijven. Ik ben hem gesmeerd. Ik begrijp nu dat dat allemaal gespeeld was, en toen ik later op het nieuws hoorde dat ze had gezegd dat een vreemde haar auto had gestolen, had ik de puzzel compleet. Dat kind moest dood. Waarom ze dat wilde, weet ik niet, maar zo zit het.”

Preston zette zijn hoed af en rolde die rond in zijn handen terwijl hij naar de tralies tussen de voor- en achterbank keek.

“Ik wou dat ik de moed had gehad om het iemand te vertellen, sheriff. Echt waar. Misschien was dit dan allemaal niet gebeurd. Dat van uw hulpsheriff, en al die mensen die naar haar op zoek zijn. Maar ik dacht altijd dat dat meisje er niks meer aan zou hebben. Daar werd ze niet meer levend van.”

“Je zou de grootouders een dienst hebben bewezen als ze wisten waar ze was.”

Walker knikte. “Ik zeg niet dat ik er trots op ben, maar het is nooit mijn bedoeling geweest om iemand verdriet te doen.”

Preston moest alles nog eens goed doordenken. Wat hij niet begreep, was wat er dan met het lijkje kon zijn gebeurd. Het water zou het aangetast hebben, maar helemaal oplossen? Dat kan zelfs in zeven jaar niet.

“Wat gebeurt er met mij?” zei Walker. “Wat gaat u nu doen?”

“Het is voorbij,” zei Preston. “Maak je geen zorgen. Je hebt er goed aan gedaan jezelf aan te geven, dat zullen we niet vergeten.”

Walker knikte en leunde achterover. “Je hebt geen idee hoe zwaar het is om met zoiets rond te lopen. Je elke dag schuldig te voelen in de wetenschap dat wat je gedaan hebt, een onschuldig kind het leven heeft gekost.”

Walkers schouders schokten en hij zakte voorover met zijn voorhoofd tegen de tralies. Er droop speeksel uit zijn mondhoeken.

Toen de camera flitste, stapte Preston uit en kroop achter het stuur. De auto van Walker moest in beslag genomen worden, maar dat kon wel wachten. Hij zette de wagen in z’n achteruit en reed daarna naar het bureau.

27

Mae had de hele dag lang lopen piekeren over haar gesprek met Dana. Op de vreemdste momenten waren haar weer flarden te binnen geschoten. Ze had er spijt van dat ze haar geslagen had, maar wist niet helemaal of dat wel zo verkeerd was geweest. Soms moest je duidelijk zijn als je van iemand hield, en ook al werd daar waarschijnlijk geen tik mee bedoeld, ongedaan maken kon ze het toch niet meer. Je moest iets op een gegeven moment achter je laten.

Leason had haar vrijwel de hele dag met rust gelaten. Hij zal wel hebben gedacht dat ze weer een van haar buien had. Hij was met de tractor naar de heuvelrand achter het huis gereden, waar een oud houthakkerspad liep. Af en toe zag ze hem tussen de bomen door, hooi maaien of wat hij ook maar deed als hij daar bij de watertoren rondhing. Hij vond altijd troost in zijn werk. De dag nadat Natalie verdwenen was, had hij de hele dag rondgereden om haar te zoeken, om eenmaal thuisgekomen aan een oude auto te gaan sleutelen. Ze had dat toen onbegrijpelijk gevonden dat hij zoiets kon doen op dat moment, maar nu begreep ze het beter. Het was zijn manier om met de situatie om te gaan.

Toen hij aan het eind van de middag thuiskwam, vulde hij een glas onder de koude kraan en sloeg het toen in één keer achterover en dronk nog een glas. Hij keek uit het raam naar hun paar koeien achter hun huis die de hoger gelegen weide verlieten om te gaan drinken. Hij vroeg wat ze gingen eten zonder haar aan te kijken.

“Hamburgers.”

Ze aten in stilte, de nacht zowel achter hen als voor hen. Ze wilde niet over Dana beginnen, en hij uiteraard ook niet. Ze vroeg zich af of ze in hun ouderdom niet uit elkaar groeiden in plaats van juist naar elkaar toe. Er moest iets gebeuren, anders waren ze als takjes in de beek waarvan de ene tussen het riet bleef hangen en de andere met de stroom werd afgevoerd.

Na het eten ging hij met een schaal popcorn voor de tv zitten om naar een wedstrijd te kijken. Meestal ging ze dan naast hem zitten lezen of dommelen tot ze moe werd. Vanavond kon ze het niet uithouden om weer negen innings van het leven te zien verstrijken. Ze ging op de veranda in de schemering naar de wolken zitten kijken en dacht na over wat haar dochter had gezegd, wat dat te betekenen kon hebben. Misschien wel niets. Misschien kwamen die harde woorden wel gewoon door de cocaïne of de speed of wat Dana maar gebruikte om niets te hoeven voelen. Maar toch, misschien zat er meer achter?

“Komt ze vanavond weer?”

Ze schrok van zijn stem. Leason was achter haar komen staan, ze kon de toeschouwers bij de wedstrijd horen klappen en fluiten in de kamer.

“Ik weet dat ze geld kwam vragen,” zei hij. “Ik heb jullie horen praten.”

Mae wuifde een vlieg weg en veegde haar voorhoofd af met een papieren zakdoekje dat ze al sinds de afwas in haar handen hield. “Ik denk dat we het moeten doen,” zei ze zonder haar blik van de wolken af te wenden. “Ik denk dat dit onze laatste kans is.”

“De laatste kans om haar leven voorgoed te verknoeien, bedoel je. Je weet wat ze met dat geld gaat doen.”

Mae streek haar schort glad. Ze was het vergeten af te doen nadat ze de afwas had gedaan. Trouwens, ze droeg het de hele dag al. “Ik wil er geen ruzie over maken. Ik weet ook wat ze ermee gaat doen. Maar misschien heeft ze nu de bodem bereikt. Misschien wordt dit de ommekeer.”

Leason stond bij de deur, de hor tekende grijze wolken op zijn gezicht. Hij peuterde een stukje popcorn tussen zijn tanden vandaan en keek er even naar voor hij het wegpinkte. “Het is weggegooid geld. Je weet dat ik van haar houd, maar ik kan er niet meer tegen dat ons leven er zo door beheerst wordt. We hebben genoeg betaald. Vind je niet?”

Ze keek hem aan. “Wat is genoeg voor een leven? Houd je op met voor haar te bidden?”

Leasons gezicht vertrok van de pijn alsof de vraag hem gesneden had. Hij schudde zijn hoofd. “Als jij dat wilt, vooruit dan maar.”

“Dat wil ik helemaal niet,” zei Mae. “Ik wil het goede doen. Dit zou weleens onze laatste kans kunnen zijn met haar.”

“Dat heb je al honderd keer gezegd. En van elke cent die we haar geven, koopt ze drugs en drank.”

Ze sloeg haar armen over elkaar. “Nou, ditmaal heb ik gelijk. De laatste kans om tot haar door te dringen.”

Het leek alsof hij nog iets ging zeggen, maar in plaats daarvan liep hij het huis weer in.

Mae kwam overeind en liep de oprit af. Het grind sneed in haar voeten door de zolen van haar slippers. Ze ging op het gras lopen, maar koos toen het grind weer. De pijn kon haar niet meer schelen. Aan het eind van het pad ging ze op de bakstenen kast zitten die Leason voor de brievenbus had gemaakt, zodat de buurtjongens er niet meer met een honkbalknuppel op konden slaan. Ze waren er alleen maar vindingrijker door geworden en hadden er rotjes in gedaan, en toen had Leason het maar opgegeven. Je kon prima zitten op die bak, maar de post beschermen deed hij niet.

Ze ging met haar gezicht naar het huis zitten. Het stond tegen de heuvel alsof het daar zo gegroeid was. Het golvende landschap eromheen was een plaatje, zeker met het zachtroze en oranje strijklicht dat door de bomen scheen. Er bewoog iets boven het huis bij de boomgrens en ze zag een hert de open plek oplopen.

Niet lang daarna volgde er nog een en toen nog eens drie. Ze keken allemaal op toen er een auto om de bocht kwam. Hij passeerde haar en ze zag uit haar ooghoek dat iemand zwaaide en ze groette terug.

In de vallende duisternis volgde ze de dieren die de heuvel afkwamen. Het waren schitterende beesten en ze herinnerde zich weer dat ze vroeger graag een hert had willen zijn. Zorgeloos door de bossen rennen.

Haar rug en benen begonnen pijn te doen. Toen ze overeind kwam, hoorde ze het geratel van een oude auto. Ze draaide zich om en wachtte tot de auto het grindpad opreed en stopte. Mae keek weer naar de herten toen haar dochter uitstapte. Ze liet het portier openstaan en er klonk een radio.

“Ik moest net denken aan al die keren dat we naar Myrtle Beach reden toen je nog klein was,” zei Mae. “Je vond het heerlijk om in het water te spelen.”

“Heb je het geld?”

Mae keek naar Dana en een golf emotie overspoelde haar. Ze zag haar dochter weer als kind, lachend en huppelend in de branding, schelpen verzamelen en in het zand spelen. Wat was ze diep gezonken. Wat had Mae verkeerd gedaan?

“Of heeft hij gezegd dat je geen geld meer moest verspillen?” vroeg Dana.

“Het spijt me dat ik je geslagen heb. Dat had ik niet moeten doen.”

“Pure mishandeling was het,” grinnikte Dana. Daar was die vertrouwde grijns van haar weer, al was het maar een schaduw van haar vrolijke lach als klein meisje. De zon was ondergegaan in haar leven en het zag ernaar uit dat het duister gewonnen had, zonder een kans op een nieuwe zonsopgang.

“Ik was zo gekwetst door wat je zei,” zei Mae.

“Nou niet terugkrabbelen…”

“Nee, dat doe ik helemaal niet.”

“Of het je nou spijtdat je me geslagen hebt, of niet. Je kunt niet opeens zeggen dat je een goede reden had.”

Mae beet in haar wang. “Je zei dat de verdwijning van Natalie mijn schuld was.”

“Vergeet dat maar. Heb je het geld nou of niet?”

“Dana, zeg me alsjeblieft wat er gebeurd is. Wat heb ik gedaan dat zo erg was?”

“Ik ga niet meer in discussie. Geef het nou, dan ben ik weg.”

“Heeft het met die man te maken, die hier langskwam op zoek naar jou? Je zou je dochter toch niets aandoen vanwege een man?”

Dana zuchtte. “Mama, laat zitten. Het is voorbij. Gebeurd.”

“Met Natalie, bedoel je? Weet je dat ze niet meer leeft?” Het klonk als gejammer, Mae hoorde het zelf ook.

“Ik weet niet wat er is gebeurd. Ik weet alleen dat ze weg is. Accepteer dat nou maar. Houd op met zoeken en met posters ophangen en met gesprekken met die opsporingsmensen. Dat levert toch niets op.”

De maan piepte boven de boomtoppen uit en wierp een bleke glans over het maïsveld naast hen. Mae’s benen konden haar niet meer dragen en ze liet zich op de stenen zakken en ondersteunde zich met een hand. Ze wilde nog meer vragen, dieper peilen, maar ze kon het niet meer. Haar leven lang geloofde ze al wat Jezus zei over de waarheid die bevrijdt. Ze begon te geloven dat dat niet altijd opging. Er was ook een waarheid die je verstikte als klimop en langzaam de adem uit je longen perste.

Ze haalde een dikke envelop uit de zak van haar schort. De hele morgen had ze nagedacht over wat ze wilde zeggen en na drie kladjes had ze eindelijk een paar regels op papier gekregen. Toen ze haar de envelop gaf, vroeg ze zich af of Dana het briefje zou lezen of het meteen uit het raam zou gooien.

Haar dochter pakte de envelop aan, maar Mae liet niet los en keek haar recht in de ogen. “Dit is de laatste keer. Hierna krijg je niets meer.”

Dana trok, en Mae liet los.

Mae liep achter Dana aan toen ze in de auto stapte. “Ik houd van je, lieverd. Dat weet je toch?”

De vrouw in de auto was haar dochter niet. Het was iemand anders, met ingevallen wangen, afgeleefd. “Ja, ik weet dat je van me hebt gehouden op jouw manier. En dat stelde niet veel voor.”

“Zul je bellen?” vroeg Mae. “Laat me weten waar je heen gaat. Waar je terechtkomt. Denk je dat je…?”

Maar voordat ze haar zin af kon maken, sloeg het portier dicht en met gierende motor, zonder de gordel om te doen, reed Dana achteruit de straat op en weg was ze.

Mae zag de lichten knipperen bij de bocht en daarna sleepte ze zich naar het huis, over het scherpe grind alsof het pad de Via Dolorosa was. Ze dacht dat ze geen tranen meer over had, maar toen ze de veranda had bereikt, kwam de eerste snik.

28

Ik vroeg papa of ik alsjeblieft met de oude man mee naar zijn huis mocht, en na een poosje gaf hij eindelijk toe. Hij zei dat ik goed op mezelf moest passen, wat waarschijnlijk betekende dat ik uit zijn buurt moest blijven als hij weer gemeen ging doen, en ik zei dat ik me wel zou redden.

We reden terug om de houweel te gaan halen. Dat bleek een roestig ding te zijn met een scherpe punt, die er akelig uitzag. Ik dacht altijd dat papa overal sterk genoeg voor was, maar al die lagen asfalt, daar kom je niet zomaar doorheen.

De oude man zei niet veel onderweg naar huis, en toen we er aankwamen was het bijna donker. Hij ging meteen naar de schuur en rommelde tot hij het ding gevonden had. Ik bleef bij de veranda wachten en keek naar de vuurkevers en ving er een paar. Hij kwam terug, gooide de houweel achter in de pick-up en volgens mij zit er nu een gat in de bodem.

“Wil je een pot?”

“Hoezo?”

“Toen Johnny klein was prikte ik gaten in het deksel van een lege pot zodat hij er van die torren in kon doen. Hij zette de pot altijd in de vensterbank en dat gaf de hele nacht licht.”

Ik vond het bijzonder dat hij iets over zijn zoon vertelde, want ik had niet de indruk dat hij vroeger veel aandacht voor hem had. “Graag,” zei ik.

Hij ging het huis in en kwam terug met een grote pot waar bonen of zo in gezeten hadden. Ik vroeg me af of de torretjes het wel fijn zouden vinden daarbinnen. Toen prikte hij met zijn zakmes een paar gaten in het deksel.

“Weet u waar de familie Edwards woont?” vroeg ik.

Hij keek niet op van de pot. “Een stukje verderop langs de weg.”

“Welke weg?”

Hij wees achter zich. “De volgende straat oversteken, langs de snelweg en dan naar links. Het is het grote huis bij de watertoren. Waarom vraag je dat?”

“Zomaar.”

“Laat die mensen met rust. Die hebben al genoeg last gehad de afgelopen jaren.”

“Ik wil helemaal niet lastig zijn,” zei ik.

“Hier,” zei hij en gaf me de pot. “Bewaar die maar en dan zullen we eens zien hoeveel je er kunt vangen als we terug zijn van het stuwmeer.”

Ik had nagedacht over hoe ik het moest zeggen, en dit was mijn kans. “Ik wil liever niet mee terug. Het is er vast eng ‘s-avonds. Mag ik hier blijven? Als u terugkomt met papa heb ik de hele pot vol met vuurtorretjes.”

“Je vindt het daar eng en dan wil je hier blijven?” vroeg hij en er kwamen rimpels op zijn voorhoofd. “Dit huis spookt hoor, er zijn meer geesten dan in alle andere huizen bij elkaar.”

“Ik geloof niet in spoken en geesten,” zei ik. “Van papa zou ik hier mogen blijven. Hij vindt het echt niet erg als hij weet dat ik graag zelf wilde blijven.”

“Echt waar?”

Ik begon torretjes te vangen en te giechelen en deed overdreven mijn best.

Hij zette zijn pet af en krabde aan zijn hoofd met de klep. “Tja, als jij wilt blijven, mag het wel van mij. Maar niet weglopen en geen herrie maken, oké?”

Ik bleef vuurtorren vangen toen hij wegreed, maar zodra hij de bocht om was hield ik ermee op. Ik ging het huis in en zocht in alles lades in de keuken en de kasten, maar ik vond pas een zaklantaarn toen ik in de gangkast keek. Vuurtorren zijn best, maar ze geven echt niet genoeg licht.

De zaklantaarn was zwaar. Er gebeurde niks toen ik hem aandeed, dus schroefde ik hem open, wat heel lastig was, en er vielen grote batterijen uit waar een soort groen spul op zat. Het duurde een poos voordat ik begreep dat er nergens een voorraad batterijen was zoals in onze camper en dat ik geen geluk had. Alhoewel geluk er niet veel mee te maken heeft, want alles gebeurt met een doel, al wist ik even niet wat het doel was van geen zaklantaarn kunnen vinden.

Ik pakte de pot en liep de achterdeur uit en probeerde een paar meter met de pot voor me uit. De maan scheen en er waren niet zo veel wolken, dus mijn ogen waren snel gewend. De huizen zagen er oud uit en hier en daar stond een schrootauto, als kinderen die de mensen waren vergeten.

Ik zag een gangetje tussen twee huizen in en daarachter was de weg naar het dal. In het ene huis waren mensen aan het praten en lachen, het leek wel een feest, in het andere huis gilden een man en een vrouw tegen elkaar. Hij riep dat ze zo veel uitgaf dat hij het niet meer bij kon houden.

Toen ik aan de voorkant van het huis was, hoorde ik een heel eng geluid. Er gromde iets, en als je weleens in het donker hebt gelopen en dat geluid hebt gehoord, snap je dat ik het bijna in mijn broek deed. Er stond een hond op de veranda, die heel hard blaffend naar mij tegen de hor op sprong. De mensen binnen waren zo erg aan het ruziemaken dat ze niets hoorden. Ik rende van de oprit af, maar stapte verkeerd en struikelde over een steen en de pot kletterde in duizend stukjes op de grond en toen ging de hond helemaal tekeer. Ik had geen tijd om te kijken of ik nog heel was want er ging een lamp aan, dus ik krabbelde overeind en rende de straat uit naar de snelweg, zoals de oude man had gezegd.

Er trok iets aan mijn hart. Waarschijnlijk hebben andere mensen dat ook soms, maar doen ze daar niets mee en blijven ze waar ze zijn. Maar ik heb hier heel lang over nagedacht. Soms moet je de dingen maar laten zitten. Bijvoorbeeld dat ik een hond wil. Ik droom al tijden over een puppy die ik dingen kan leren en die ‘s-nachts bij me mag slapen, maar sommige dingen gebeuren nu eenmaal niet, of nog niet.

Maar er zijn ook dingen die ik wel kan veranderen. En dat ging ik nu doen. De grote vraag in mijn leven, ook al ben ik nog niet zo oud, is de vraag wie mijn moeder is.

En daarom liep ik onder het viaduct over de snelweg door in het maanlicht, zonder zaklantaarn en met mijn pot in duizend stukjes ergens op een oprit. Ik voelde iets plakkerigs aan mijn arm en toen ik het beter bekeek zag ik een snee waar bloed uit kwam. Ik had het niet eens gevoeld, waarschijnlijk omdat die hond zo hard blafte.

Ik stelde me voor dat er een grote magneet aan mij trok, de weg over, want wat kon het anders zijn dat me onder die enge brug over de snelweg door loodste? Er waren overal letters geschilderd, sommige door iemand die Will heette. Het meeste kon ik niet zien in het donker, maar ik weet heus wel wat voor woorden dat zijn.

Ik kwam bij een richel en vandaar liep er een weg naar links. Dat was vast de goede kant op, omdat de oude man had gezegd dat er een watertoren bij het huis van de familie Edwards was. Ik wist niet wat een watertoren was, maar toen ik hem zag moest het hem wel zijn, zo hoog torende het ding overal bovenuit op zijn grote, stalen poten. In het maanlicht zag ik Dogwood op de zijkant staan. Verderop groeiden bomen tegen de heuvel en een huis stond een beetje bij de anderen uit de buurt.

Er kwam een auto aan, dus ik ging zo ver mogelijk van de weg vandaan, en toch was ik bang dat ik overreden zou worden. De auto ging niet eens zachter rijden, en misschien zagen ze me ook wel helemaal niet, want hij scheurde zonder te stoppen de bocht om. Ik ging weer op de weg lopen tot ik bij een oprit kwam met een brievenbus waar Edwards op stond en een kleine stapel stenen wat wel een soort monument leek, maar waarvoor precies weet ik niet.

Mijn hart klopte in mijn keel toen ik naar het donkere huis aan het eind van de oprit keek. Achter een van de ramen flakkerde het licht van een tv, maar verder niets. Ik vroeg me af of de mensen in dat huis familie van me waren. Het is best eng als je denkt dat je weet waar je vandaan komt, en dan opeens beseft dat je helemaal niet weet hoe het zit. Maar soms is weten hoe het zit nog enger dan niets weten.

Sinds ik mijn foto op een poster in de Walmart heb gezien, dacht ik dat ik best weleens een heel grote familie zou kunnen hebben. In plaats van alleen maar een vader, zou ik allemaal broers en zussen en ooms en tantes en neefjes en nichtjes hebben. We zouden gaan picknicken en reünies en feesten houden en iedereen had een hond. Nu zeg je misschien: ach, dat is maar een droom van een klein meisje, maar daar dacht ik aan toen ik tussen de glimmende vuurtorren het knerpende grindpad op liep. Echt waar, ik had zo het veld in willen rennen waar die beek doorheen kronkelt en dan in het gras naar de sterren gaan liggen kijken. Ik kreeg zo’n warm gevoel vanbinnen, en tegelijkertijd wist ik dat nu alles anders zou worden.

Toen ik bij het betonnen pad kwam dat naar het huis liep, stond ik even stil om om me heen te kijken. Er stond een tractor naast het huis met een lang ding eraan vast. Ik kon geen schommel of fietsen zien, dus er zouden wel geen kinderen wonen.

Ik hoorde een geluid, het leek wel een gewond dier en het kwam uit de richting van het huis. Toen hield het op en ging er een lampje branden. Niet in mijn hoofd, zoals wanneer je een idee krijgt, maar een echte lamp aan het eind van de oprit. “Hallo?” vroeg iemand.

Even dacht ik aan wegrennen. Me verstoppen in het veld. Maar toch zei ik met een stem die heel anders klonk dan normaal: “Hoi?”

Er stond iemand op bij de veranda en liep het trapje af en keek mij aan. “Kan ik je ergens mee helpen?”

“Dat weet ik niet,” zei ik. “Woont de familie Edwards hier?”

De persoon kwam een beetje dichterbij en keek goed naar mijn gezicht, maar ik stond voor de lamp en dan zie je eigenlijk alleen maar een kring om iemands hoofd. Het was een oudere vrouw en ze schuifelde heel voorzichtig naar me toe, alsof ze op glad ijs liep. En toen herkende ik haar van de tv: het was de oma. Ze gaf me geen antwoord.

“Wat doe je hier zo laat in je eentje?”

Ik keerde me naar het licht en toen deed ze haar hand voor haar mond. Ik dacht dat ze flauw zou vallen of zo.

“Leason!” gilde ze. “Leason, kom hier!”

Ik wilde bijna wegrennen, want haar gezicht was helemaal vertrokken. Ze kwam naar me toe en pakte me bij mijn schouders en draaide me zo dat ik helemaal in het licht stond.

De hordeur kraakte en er kwam een oude man naar buiten. “Wat is er aan de hand? Wat is er?”

“Natalie?” vroeg de oude vrouw fluisterend.

Ik staarde haar aan. “Bent u mijn oma?”

En toen trok ze me in haar armen en begon zo hard te huilen als ik nog nooit iemand heb horen huilen. Het was de grootste, verdrietigste snik die je je kunt voorstellen, net als wanneer er iets vreselijks is gebeurd en je kunt gewoon niet met woorden zeggen hoe erg.

Papa heeft me eens verteld dat je alleen heel blij kan zijn als je ook heel verdrietig bent geweest, en dat snapte ik nu pas echt. Het klonk alsof de snikken helemaal uit de bodem van de oude vrouw kwamen, net als schepijs dat ze helemaal onder uit een grote ton scheppen. Maar toen ze ophield met snikken, nou ja, bijna, toen kwam er iets anders bij. Ze begon te lachen, zo hard dat ze er helemaal van schudde.

De oude man liep over het pad naar het licht en toen hij mijn gezicht zag, keek hij alsof hij Elvis zelf in Graceland zag rondlopen. Papa en ik waren daar een keer geweest en hij had me verteld over Elvis en dat er mensen waren die dachten dat hij nog leefde en dat zijn overlijden een grap was. Je zou bijna willen dat het waar was, zodat al die mensen zouden ophouden om hem te huilen.

“Ze is het,” zei de vrouw half huilend, half lachend. “Kijk maar naar de moedervlek op haar wang, Leason. Ze is het.”

Toen liet ze me eindelijk los en zag dat er wat bloed op haar hand zat. “Leason, ze is gewond. Ze moet naar binnen. En bel sheriff Preston onmiddellijk. Nu!”

29

Sheriff Preston reed op huis aan. De advocaat van Walker zou morgen ongetwijfeld proberen de schade die zijn cliënt zichzelf had berokkend zo veel mogelijk ongedaan te maken. Toen zijn verslag klaar was en hij waarschijnlijk zijn tiende kop koffie achterover had geslagen, ging hij naar huis, maar bedacht opeens dat Macel niet thuis was. Hij keerde om en passeerde een paar nieuwswagens. Bentley was door Channel 3 geïnterviewd over zijn belevenissen; hij kreeg bijna meer aandacht dan Walker zelf. Morgen zou er wel een flink artikel in De Nieuwskoerier staan.

Hij was nog maar een paar minuten onderweg toen de radio kraakte. Een bezorgde burger had een melding gemaakt van vandalisme op het parkeerterrein bij het stuwmeer. Hij was er vlakbij, maar had geen puf om de microfoon te pakken, en al helemaal niet om achter dat gajes aan te gaan dat vuilnisbakken stukmaakte of met bierflesjes aan het gooien was. Maar toen zei dat vertrouwde instinct hem dat hij de oproep moest beantwoorden.

“Sheriff Preston hier. Ik kom net bij het stuwmeer aan. Over welke parkeerplaats gaat het?”

De agent van de meldcentrale gaf hem de juiste locatie en hij reed de kronkelweg naar het meer op. Hoe en waarom iemand een parkeerplaats zou willen mollen, daar kon hij met zijn verstand niet bij, maar jongeren sneden zich tegenwoordig in hun armen en benen alsof ze een pompoen versierden voor Halloween, dus wat wist hij ervan?

Hij moest even zoeken naar het goede terrein, maar toen hij het gevonden had, beschenen zijn koplampen iemand die in zijn eentje met een of ander werktuig in het asfalt aan het hakken was. De man keek op toen hij de lichten bemerkte, maar ging weer verder alsof hij in een fabriek werkte en de baas net was binnengelopen.

Preston schudde zijn hoofd en parkeerde naast de man. Hij stapte uit de wagen toen die het werktuig met een grote zwaai in het asfalt dreef en het daar liet zitten. Het was een magere man met verward haar. Stevig gebouwd, op het eerste gezicht zou het een ex-militair kunnen zijn. Hij zag eruit als iemand met wie je geen ruzie moest krijgen. Armen zo sterk als staal, rechte rug. Preston voelde even aan zijn holster om te controleren of hij op een eventueel handgemeen was voorbereid.

“Mooie avond,” riep Preston.

“Zeker, sheriff.”

“Volgens mij zijn er plaatsen waar je makkelijker naar wormen kunt zoeken.”

Hij lachte. “Ik wou dat ik wormen zocht om mee te gaan vissen, echt waar.”

Preston liep dichter naar hem toe. Volgens hem waren er drie soorten mannen. De eerste soort, daar ging je voorzichtig op af. De tweede soort benaderde je met getrokken wapen. En de derde helemaal niet. Deze man leek hem het eerste type, maar daar had hij zich weleens vaker in vergist. “Zou je me willen vertellen waar je dan wel naar op zoek bent? En waarom na sluitingstijd?”

De man keek naar de grond en deed een stap bij de houweel vandaan. “Ik wist niet dat het zo’n enorm misdrijf was.”

Nu moest Preston lachen. “Niet echt, maar we hebben nu eenmaal niet zo veel te doen hier.”

“Dat is niet wat ik heb gehoord.”

“Dus, wat ben je aan het doen?” vroeg Preston.

De man keek hem aan alsof hij probeerde in te schatten hoeveel hij kon vertellen. Hij krabde even aan zijn wang en bekeek het gat in het asfalt. “Ik ben hier een paar jaar geleden geweest, voor dit werd geasfalteerd. Ik heb hier iets begraven wat ik terug wil hebben.”

“Begraven? Wat, een lichaam?”

De man grinnikte. “Nee, een stalen kistje. Voor waardevolle spullen.”

“En waarom heb je dat gedaan?”

“Het leek toen een goed idee.”

“Denk je dat het er nog steeds is?”

“Ik heb het heel diep begraven. Ik geloof niet dat iemand het gevonden heeft.”

“Het moet wel belangrijk zijn als je ervoor door vijftien centimeter asfalt wilt hakken.”

De man knikte.

Preston stak zijn hand uit. “Hadley Preston. Ik ben de sheriff van Dogwood County.”

“Johnson,” zei de man. “John Johnson.”

De naam klonk bekend. Waar had hij die eerder gehoord?

“Ik zal de reparatiekosten betalen als ik hiermee klaar ben.”

Preston dacht nog na. Hij had onlangs tientallen telefoontjes gehad en die vrouw uit Colorado schoot hem weer te binnen. “Familie van de Johnsons in Dogwood?”

“Mijn vader woont daar nog steeds. Henry.”

Het kwartje viel bij Preston. “Jij bent degene die die medailles hebt gekregen. Afghanistan; het Paarse Hart.”

“Zit onder andere in het kistje.”

“Aha,” zei Preston. Er gingen toeters en bellen af in zijn hoofd nu de puzzelstukjes op hun plaats vielen. Hij had Johnsons tijd in het leger niet in verband gebracht met het telefoontje van die vrouw. “Hoelang geleden heb je die kist begraven?”

“Zeven jaar geleden.”

Preston keek uit over het meer. Zeven jaar geleden was hier een open plek tussen de bomen waar je kon kamperen. Het was toen nog ongerept hier, je kon de sterren nog zien en de honden mochten zonder lijn loslopen en je bakte de vis die je gevangen had boven een kampvuurtje. “Je gelooft het vast niet, maar ik heb vandaag een telefoontje over je gekregen.”

Johnson gaf geen antwoord.

“Een dame uit Colorado had het nieuws over dat vermiste meisje gezien. Ze zei dat ze wist wie je was. En dat je met dat meisje rondreisde. Jullie hebben bij haar gelogeerd. Klopt dit een beetje?”

Johnson knikte.

“Waar is de camper?”

“We hebben wat problemen gekregen.”

“Wat voor soort problemen?”

“Een paar onverlaten hebben ons gekidnapt. Ze kwamen bij een tankstation de camper binnen met een pistool.”

“Wat is er met ze gebeurd?”

“Laten we zeggen dat ze niet helemaal begrepen hoe belangrijk autogordels zijn.”

Preston lachte. Hij mocht deze man wel. Zijn vragen waren deels bedoeld om te kijken of hij de waarheid zou vertellen, en deels omdat hij nieuwsgierig was. “En het kind?”

Johnson zuchtte en sloeg zijn armen over elkaar. Hij wendde zijn blik af alsof hij verdriet had. Een akelig gevoel bekroop Preston. Zou hij iets hebben gedaan? Misschien haar iets aangedaan?

“Sheriff, ik zou graag die kist opgraven en ervandoor gaan. Dat lijkt me het beste voor ons allebei.”

“Nee, John, ik denk niet dat jij in een positie bent om mij te vertellen wat het beste is, als ik eerlijk ben. We hebben een man in hechtenis, die…”

“Hij heeft het niet gedaan,” viel Johnson hem in de rede.

“Wat niet?”

“Het meisje ontvoerd. Als je hem vanwege haar vasthoudt, heb je de verkeerde man te pakken. Dat is een van de redenen dat ik hier naartoe moest.”

“En hoe weet je dat hij de verkeerde man is?”

“Omdat ik erbij was die nacht. Ik heb alles gezien.”

Preston staarde hem aan. Hij keek niet één keer weg of knipperde met zijn ogen. Hij wendde zijn blik af en wees naar een picknicktafel, waar ze naartoe liepen. Preston zuchtte diep toen hij ging zitten. “Wat je mij vertelt, kan tegen je gebruikt worden. Dat begrijp je toch wel?”

Johnson knikte. “Wat ik tegen jou of wie dan ook wil zeggen, is de waarheid. Dus dan maakt het niet uit of het tegen me gebruikt wordt, lijkt me.”

“Oké. Wat deed je hier die nacht?”

“Mijn begrafenis regelen.”

“Pardon?”

Johnson legde zijn handen op tafel. Sterke handen. Getekende handen, de nagels tot het leven afgebeten. “Op dat moment wilde ik niet meer leven. Ik had mijn beste vriend in de steek gelaten. Hij was overleden. Ik had amper familie. En telkens wanneer ik mijn ogen sloot, kwamen de beelden van de oorlog terug. Posttraumatische stress, misschien, ik weet het niet. In ieder geval wilde ik niet meer verder zo, en ik wilde niet dat de inhoud van die kist bij mijn nabestaanden terecht zou komen.”

“Wat zit erin?”

“Mijn onderscheidingen. Een brief van mijn oom. Een bijbel die ik van een vriend heb gekregen. En een envelop met papieren van de moeder van mijn vriend. Die zijn een boel waard, nu.”

“Maar als je jezelf van het leven wilde beroven, waarom heb je dat dan niet allemaal verbrand?”

“Daar heb ik geen antwoord op. Ik denk dat ik behoorlijk in de war was toen, en dat een gat graven een bezigheid was om mijn hoofd helder te krijgen.”

“Hoe wilde je het gaan doen?”

“Naar zee rijden, erin duiken en net zo lang zwemmen tot ik moe zou worden. Ik kan het een heel eind volhouden, sheriff.”

“Speciale eenheid?”

Johnson knikte.

“En hoe heb je dat meisje gevonden?”

Johnson keek hem doordringend aan. Weer geen aarzeling, geen knipperen. “Ik heb haar niet gevonden, zij heeft mij gevonden. God heeft haar bij mij gebracht, zo zeker als we hier zitten.”

Preston verwerkte die informatie en zweeg zodat Johnson verder zou gaan.

“Ik heb lang gedacht dat ik degene was die haar wat gaf,” zei Johnson. “Ik had haar teruggebracht. Gered. Maar zo zat het niet. Helemaal niet.”

Preston vond het vreselijk, maar hij moest de voor de hand liggende vraag stellen. “Heb je haar ooit pijn gedaan?”

“O, ja. Telkens als ze om een hond vroeg en ik nee zei. Telkens als ze ziek werd en ik haar zelf probeerde beter te maken en niet met haar naar een dokter ging, bang dat ze vragen zouden gaan stellen. En elke keer als ze vrienden maakte op een kampeerterrein en mensen ons te na kwamen. Dan gingen we er snel vandoor.”

Preston bleef hem aankijken.

“Niet zoals jij bedoelt,” zei Johnson ten slotte. “Ik zou dat kind met geen vinger durven aanraken. Ze is mijn redding geweest.”

Het klonk oprecht, maar Preston snapte het nog steeds niet goed. “Als ik mijn gevangene mag geloven, zou dat meisje dood moeten zijn. Liegt hij dan over wat er met die auto is gebeurd? En wat die vrouw heeft gedaan?”

Johnson schudde zijn hoofd. “Ik heb haar bewusteloos uit het water gehaald. Het duurde ongeveer drie minuten voor ze bijkwam; de drie vreselijkste minuten van mijn leven.”

“Wacht even. Vanaf het begin graag.”

Johnson verstrakte. “Ik heb dit nog nooit tegen iemand verteld. Al helemaal niet tegen haar.” Hij liet zijn schouders zakken en haalde zo diep adem als een werper die zijn beste bal gaat gooien. “Ik had een diep gat gegraven, deed de kist erin en schepte de kuil weer vol. Ik vervloekte God dat Hij mijn vriend en mij in Afghanistan in de steek had gelaten. Ik was kwaad op Hem omdat Hij verstek had laten gaan. De moeder van mijn vriend had me een geschenk gegeven, maar ik meende dat ik dat niet waard was.

Ik wilde net wegrijden toen ik een auto hoorde aankomen. Ik liep tussen de bomen vandaan het maanlicht in en zag de wagen bij de oever staan. Boven bij de haarspeldbocht stond nog een wagen, met de koplampen aan. Een man stapte uit de eerste wagen, en ik zag direct dat er iets aan de hand was. Hij liet het portier openstaan, zette de wagen in de versnelling en duwde hem het water in. De deur viel dicht en de auto rolde de oever af en bleef even drijven alsof hij ergens op rustte. En daarna kantelde hij en begon te zinken.

En toen hoorde ik die vrouw bij de andere auto gillen. Ze had toe staan kijken, blijkbaar, en ze riep iets over haar kind. Er zat een kind in de auto. Ze zei nog meer, maar zodra ik dat hoorde, rende ik naar het meer. Ik schopte mijn schoenen uit en trok mijn shirt uit. De man en de vrouw ruzieden en gilden naar elkaar en toen startte de auto. Ik was nog niet helemaal hersteld van mijn verwondingen, dus ik was niet zo snel als normaal. Toen ik eenmaal bij de oever kwam, sprong ik het water in, zwom naar de luchtbellen van de auto en dook naar beneden.

Ik heb altijd een zaklampje bij me, dat is een gewoonte van me, dus ik viste het ding uit mijn zak, stak het aan en hield het al zwemmend tussen mijn tanden. Toen ik de bodem bereikte, zag ik dat alle ramen dichtzaten. En toen…” Johnsons stem brak.

Tot zijn verbazing zag Preston tranen in zijn ogen. “Toen wat?”

“Toen zag ik haar. Het water stroomde door de bodem de auto binnen. Het stond tot haar voeten toen ik aankwam, maar het steeg snel. Ik probeerde haar portier open te trekken, maar dat lukte niet. Het voorportier ook niet. Er was geen beweging in te krijgen, en ik had bijna geen lucht meer. Ik klopte op het raampje om haar te laten weten dat ik weer terug zou komen. Ik zal die blik in haar ogen nooit meer vergeten. Ik zie ze nog voor me.” Johnson wrong zijn handen als een vrouw die verdriet had om een rebels kind.

Preston haalde diep adem. Hij was bijna vergeten adem te halen.

“Ik liet me naar boven drijven en hapte naar lucht,” ging Johnson verder. “Op zo’n moment hoop je dat je op routine verder kunt, maar ik had nog nooit zo’n situatie meegemaakt. Ik had wel eerder doodsangst in iemands ogen gezien, maar ik zeg je, die blik in de ogen van dat kind was bijna te veel voor me. En het ergste was dat ik haar zou moeten laten gaan. Ze moest onder water zodat ik het glas kon inslaan.”

Hij stopte even om tot bedaren te komen terwijl Preston naar de weerschijn van de maan op het wateroppervlak keek. Hij probeerde zich een voorstelling te maken van het kind onder water; de angst en maar één kans op redding.

“Tegen de tijd dat ik weer terug was, worstelde ze om haar hoofdje boven water te houden om te kunnen ademen. Ik wist dat de druk in de auto nu goed zou zijn, dus ik trapte met mijn blote voet tegen het raam, maar dat brak niet. Dus pakte ik mijn mes dat ik sinds Afghanistan bij me heb; van mijn oom gekregen toen ik daarheen ging. Ik drukte de punt in het midden van het raam, net zolang tot dat het barstte en toen kon ik de auto in. Ze zat vastgegespt in het kinderzitje, haar armen dreven naast haar in het water. Haar mond stond open.”

Hij duwde zijn handpalmen in zijn ogen en mompelde iets wat Preston niet kon verstaan. “Ik kreeg de gordel niet los, hoe hard ik ook trok. Dus sneed ik de banden over haar schouders los en toen schoot ik naar boven. Ik begon direct om hulp te schreeuwen, maar de andere auto was weg. Er was niemand meer.

Ik legde haar op de oever en begon haar te reanimeren. Ik had eerste hulp gegeven aan volwassenen, maar bij zo’n klein meisje…” Johnson ademde zwaar terwijl hij sprak.

Preston schudde zijn hoofd. De radio kraakte weer, maar hij kon niet horen wat er gezegd werd en het kon hem ook even niet schelen. Hij deed zijn hoed af en streek door zijn dunner wordende haar.

“Ik geloof niet dat ik ooit zo hard gebeden heb. “God, help alstublieft, God, help, help,” zei ik onophoudelijk. Nog geen tien minuten daarvoor had ik Hem vervloekt omdat Hij me tijdens de oorlog in de steek zou hebben gelaten. Ik vroeg Hem telkens weer of Hij haar wilde laten leven en ik bleef haar borst masseren en haar beademen, maar na een poos dacht ik dat ze weg was.” Hij keek Preston aan. “Ik had het bijna opgegeven. Dat vind ik nog het ergste, dat ik haar bijna had laten gaan.”

“Maar dat deed je niet,” zei Preston.

“Nee. Ze kwam bij. Dat eerste proesten was het mooiste geluid dat ik ooit heb gehoord. Ik legde haar op haar zij zodat ze al het water uit kon spugen. Ik nam haar in mijn armen. Ze was zo koud en nat, en begon te huilen en om haar moeder te roepen. Ik had nog nooit een kind in mijn armen gehad en toen ik haar probeerde te troosten, maakte dat iets los bij mij.”

Preston verwerkte alle informatie. Hij dacht na over de juridische consequenties van wat er daarna moest zijn gebeurd. “Dus je hebt haar gered en toen?”

Johnson keek voor het eerst een beetje angstig. “Ik wist niet wat ik moest doen. Ik nam haar mee naar de camper, wikkelde haar in een deken en ging zitten denken. Gezien de rol van de moeder, samen met die vriend, wilde ik niet dat zij het kind terug zou krijgen. Wanneer ik naar de politie zou gaan, zou dat uiteraard gebeuren. Ik vermoedde dat degene die dit beraamd had, dacht dat de opzet geslaagd was, dat ze dood was. Dus het leek me het beste om haar mee te nemen en een goede plek voor haar te vinden, weg van degenen die haar kwaad wilden doen.”

“Dus je ging ervandoor.”

“Ik reed weg en stopte pas toen we in Pennsylvania waren. Ze sliep de hele nacht door en werd ‘s-morgens kletsnat wakker, dus ik begreep dat ik luiers moest kopen. Zonder de Walmart weet ik niet wat ik zou hebben gedaan.”

“Waarom heb je haar niet bij iemand in een andere staat gebracht?”

Johnson lachte. “Je hebt June Bug nog nooit gezien. Echt, sheriff, één gesprek met haar en je wilt…” Hij wendde zijn blik even af. “En je wilt haar nooit meer kwijt. Ze doet iets met je.”

“Dus als je zo aan haar verknocht bent, waarom ben je dan weer hierheen gekomen? Er moet meer aan de hand zijn dan die kist die je hier begraven hebt.”

Johnson knikte. “Gedeeltelijk vanwege de man die jullie beschuldigen. Ik kon de gedachte niet verdragen dat iemand de gevangenis in gaat voor moord op iemand die nog leeft. Van wat ik gezien heb, wist hij niets van haar af.”

“Hij gaat wel de gevangenis in, maar niet vanwege het meisje.”

“Oké. Een andere reden is het nieuws. Toen ik zag dat jullie de auto gevonden hadden, wist ik dat het niet lang zou duren voor iemand achter de waarheid zou komen. En ik zag die grootmoeder, die zo veel had meegemaakt en nog steeds geloofde dat haar kleindochter in leven was. De laatste druppel was June Bug zelf. Ik kan haar niet meer geven wat ze nodig heeft. Ik weet dat met mijn verstand, maar in mijn hart…in ieder geval: het is tijd geworden.”

Preston dacht goed na over wat hij nu ging zeggen. “Je weet dat ik dit niet zomaar kan laten gaan. Maar als het meisje je verhaal kan bevestigen en de familie er geen probleem mee heeft…” Hij schudde zijn hoofd. “Maar ja, de moeder.”

“Ik wil niet dat ze bij iemand terechtkomt die niet goed voor haar is,” zei Johnson.

“Dat begrijp ik. Je hebt haar het leven gegeven.”

“Ja, en zij heeft het me direct teruggegeven.”

“Het zou vreselijk zijn als je dit allemaal hebt doorstaan en dat haar vervolgens iets zal overkomen. En dan zitten we nog met de pers.”

“Ik zou je baan voor geen goud willen hebben, sheriff.”

De radio kraakte opnieuw en Preston kwam overeind. “Die moet ik even aannemen.”

“Ik hak nog even verder als je dat niet erg vindt.”

Preston haastte zich naar de wagen. “Sheriff Preston, zeg het maar.”

De agent van de meldcentrale klonk opgewonden. “Ik probeer u al een tijd te bereiken, sheriff. Leason Edwards heeft gebeld. Het meisje is terecht. Ze leeft nog. Dat gelooft u toch niet, ze leeft nog!”

Preston keek even naar de man op het parkeerterrein. “Ja hoor, dat geloof ik wel.”

30

De oma kon maar niet ophouden met mij te knuffelen. Het was fijn om te weten dat ik grootouders had. Hij was niet zo knuffelig als de oma, maar hij stond wel vaak lachend naar me te kijken, alsof ik een pop was en van een andere planeet kwam.

De oma verbond mijn arm en spoot iets op mijn benen, die onder de schrammen zaten, en ik was bang dat het pijn zou doen, maar dat viel mee. Toen ging ze iemand bellen en de opa vroeg of ik wat wilde eten en dat wilde ik wel en hij zette een pan op een heel oud fornuis en ging een tosti voor me maken. Maar toen de oma zag wat hij aan het doen was, joeg ze hem weg alsof hij een vlieg was en zij ging verder en bakte de allerlekkerste tosti die ik ooit heb gegeten. Het leek wel of ze haar hele leven had gewacht tot ze voor mij eten mocht koken en dat niemand dat van haar over mocht nemen. De opa glimlachte alsof hij dit wel vaker had meegemaakt.

“Is het lekker,” vroeg ze.

“Heerlijk,” zei ik met volle mond en daar moesten ze erg om lachen.

Toen ging de oma weer huilen. Het ene moment huilde ze en het volgende moment lachte ze weer. Heel vreemd. En de opa ging naar haar toe en legde zijn arm om haar heen en ik wist niet goed wat ik moest doen, behalve dooreten. Volgens papa huilen sommige mensen om wat er is gebeurd en anderen om wat er niet is gebeurd. Het was bij haar van allebei een beetje, denk ik.

“Hoe heb je ons gevonden?” zei ze toen ze haar ogen had drooggedept met een papieren zakdoekje en haar neus had gesnoten.

Ik vertelde over de poster met mijn gezicht in de Walmart. “En toen moest mijn papa op reis en ik dacht dat hij misschien hierheen zou gaan dus ik heb me verstopt in de camper en hij had me pas gevonden toen we al in Kansas of Arkansas waren. Ik weet niet welke van de twee.”

Ze staarden me allebei aan. Na een poos vroeg de oma: “Heb je een vader?”

“Ja, we zijn overal heen geweest, naar het strand en naar het Westen en naar de plaatsen van de Burgeroorlog en zo.”

De opa wreef over zijn nek en draaide zich om.

De oma leunde naar me toe met een serieuze blik. “Heeft je papa je ooit…pijn gedaan?”

“U bedoelt een pak slaag gegeven? Dat doet hij niet, want hij zegt dat hij alleen maar boos hoeft te kijken en dan smelt ik al. Hij heeft één keer naar me geschreeuwd omdat ik zonder te kijken over wilde steken.”

De opa keerde zich weer om. “Waar is je vader nu?”

“Bij het stuwmeer. Hij moest iets opgraven en ik was met zijn vader mee naar zijn huis gegaan.” Ik sprong overeind. “Ik moet hem zeggen waar ik ben.”

“Nee, nee, blijf maar zitten,” zei de oma. “De sheriff komt er zo aan.”

“De sheriff? Hebt u de politie gebeld?”

“Natalie, we moeten weten wat er precies is gebeurd, en wie dit gedaan heeft.”

Het was heel bijzonder dat iemand je echte naam zei, en ook heel vreemd.

“Wat gedaan heeft?” vroeg ik.

“We hebben het er later over. Eerst moeten we zorgen dat je geïnstalleerd bent en onderzocht wordt.”

Daar snapte ik niets van, maar ik voelde me veilig hier, dus ik vroeg maar niets meer.

Ze goot koude melk in een glas en sneed een stuk taart voor me dat bijna groter was dan ikzelf, en we zaten nog wat te praten en de oma keek me de hele tijd aan. Het eten was heerlijk tot er geluiden van buiten klonken en de veranda ineens fel verlicht werd. De opa zei een lelijk woord. Hij keek naar buiten en mompelde iets over de pers.

De oma bracht me naar een slaapkamer aan het eind van de gang en deed mijn schoenen uit en zei dat ik lekker onder de dekens moest kruipen en daar blijven. En toen kreeg ik een prachtige pop met mooi lang krulhaar. Echt supermooi.

Ik luisterde naar het rumoer en na een poosje kwam er een wagen met sirenes aan en zag ik blauw en wit licht op de muur tegenover me dansen. De voordeur ging open en dicht en ik hoorde zachtjes fluisteren. Ik probeerde te luisteren, maar kon niet verstaan wat ze zeiden, behalve dat de oma weer begon te huilen.

De vloer in de gang kraakte en de oma kwam naar binnen. Ze lachte en probeerde haar rode ogen te verbergen. Er kwam een enorme agent achter haar de kamer in. Hij had zijn hoed in zijn hand en keek naar me alsof hij nog nooit iemand met rood haar had gezien. Hij bleef me maar aankijken.

Ik keek van de een naar de ander en vroeg: “Wat?”

Daar moesten ze om lachen.

“Ik vind het gewoon zo geweldig om je te zien,” zei de man. “Ik ben sheriff Preston.”

Ik herkende hem van de tv en ik gaf hem een hand en het viel me op dat die heel sterk was. Papa zegt altijd dat je geen slap handje moet geven.

“Aangenaam kennis te maken,” zei ik.

“Hoe vind je je nieuwe thuis,” vroeg hij.

“Welk nieuwe thuis?”

“Dit huis. Je woont voortaan hier.”

Ik ging overeind zitten in het bed. “Hoe bedoelt u? En mijn vader dan?”

“Die redt zich wel,” zei de sheriff. “Het gaat goed met hem.”

“Weet u waar hij is?” vroeg ik.

“Zeker. Ik heb hem bij het stuwmeer gezien. Aardige man. We zijn nu bezig om alles op een rijtje te zetten.”

Ik kreeg een naar gevoel in mijn maag en sprong uit bed en rende naar de deur, maar de sheriff hield me tegen en zei dat ik niet naar buiten mocht, want de pers was nog niet klaar met wat ze daar aan het doen waren.

“Ik wil naar papa!”

“Rustig nou maar,” zei de oma.

“Ik wil naar papa!”

“Natalie,” zei de oma en ze klonk nu heel streng.

De sheriff hurkte op één knie voor me, en hij kromp ineen en zijn been kraakte. Ik begreep dat dit niet zo’n makkelijke houding voor hem was. Hij keek me in mijn ogen en ik kon zien dat hij medelijden met me had.

“Ik wil naar papa,” zei ik en de kamer werd wazig door de tranen in mijn ogen.

“Weet ik, lieverd. En dat wil hij ook. Het komt allemaal wel goed, oké?”

“Mag hij hier blijven?”

De sheriff keek even opzij en wreef toen met zijn grote hand over zijn kin. Toen keek hij me weer aan, want hij begreep dat ik dat eerlijker vond. “Jij bent June Bug, hè?”

Ik knikte.

“June Bug, ik zeg de dingen altijd recht voor z’n raap. Weet je wat dat betekent?”

“Dat u niet om de dingen heen praat?”

“Juist. Weet je, andere kinderen zou ik waarschijnlijk een aai over hun bol hebben gegeven en gezegd dat ze weer naar bed moesten. Maar jij bent niet zomaar iemand. Je hebt veel meegemaakt. Daarom zal ik je zeggen hoe het zit.”

“Graag.”

“Je papa is een goede vent. Blijkbaar heeft hij jouw leven gered toen je klein was, en hij heeft altijd goed voor je gezorgd. Wist je dat?”

Mijn lip begon te trillen en ik schudde mijn hoofd.

“Nou, als het klopt wat hij zegt, hebben jullie veel plezier gehad samen, op reis. Maar je vader weet dat het tijd is dat je bij je echte familie gaat wonen.” Hij wees naar de oma. “Deze mevrouw heeft zeven jaar op je gewacht en voor je gebeden. Zij heeft de moed nooit opgegeven.”

De ogen van de oma werden weer rood en ze deed haar bril af en wreef ze droog met het papieren zakdoekje. De opa nam haar in zijn armen en aaide over haar rug en toen begon ze helemaal hard te huilen.

Ik kon mijn ogen niet van de sheriff afhouden. Hij leek me zo iemand die veel meer weet dan hij tegen je zegt. “Krijg ik hem wel weer te zien?” vroeg ik, en er rolde één traan over mijn wangen en bleef daar hangen, net een halflege ballon.

Sheriff Preston stak zijn grote hand uit, die helemaal gerimpeld en knoestig was, en veegde de traan met één vinger weg. Ik vond dat heel lief en het verraste me ook.

“Als het mag van je oma, dan regelen we dat. Maar we mogen er niets over zeggen. Als die persmensen buiten iets over je vader te weten komen, dan houdt het op.”

“Wanneer mag ik hem zien?”

“June Bug, kijk me eens goed aan. Ik beloof je dat jullie elkaar weer zullen zien, maar ik kan nu nog niet zeggen wanneer. Maar ik beloof het plechtig, oké?”

Ik knikte terwijl ik hem nog steeds strak aankeek. Toen kwam er nog een traan en het leek alsof mijn gezicht helemaal ging verschrompelen. “Maar hij heeft mij nodig. En ik hem.”

En die stoere, grote sheriff trok me naar zich toe en nam me in zijn armen en ik huilde zijn overhemd nat. Ik zag mijn vader voor me, in zijn eentje bij het stuwmeer die kist opgraven terwijl hij niet wist waar ik was. Hij liep me te zoeken en riep mijn naam. Ik moest weer denken aan Colorado en Sheila en waar we allemaal naartoe waren geweest. En dat ik mocht zwemmen van papa.

“Beloofd?” mompelde ik in het uniform van de sheriff.

Hij aaide me over mijn bol en zijn stem beefde een beetje. “Beloofd, June Bug.”

∗

Ik begon te denken dat de sheriff niet zou doen wat hij beloofd had, want er gingen dagen voorbij zonder dat ik iets van mijn papa hoorde. Op het nieuws lieten ze het huis telkens zien en de sheriff die met verslaggevers stond te praten. Ik mocht er niet naar kijken van de oma, maar ik vond een oude krant in de prullenbak en daar stond het verhaal in.

Er was een man die Graham Walker heette, die op een hulpsheriff had geschoten en iets met mijn verdwijning te maken had gehad. Ik begreep er niet veel van, maar het belangrijkste was dat er niets over mijn vader in het stuk stond. Het was ons geheim en niemand wist er iets van en ik denk dat ze dat gedaan hebben omdat papa anders voor de camera’s zou moeten komen en dat wil hij liever niet. En ik zal mijn mond niet voorbijpraten wat ze ook proberen.

Ik moest naar een dokter om onderzocht te worden en hij vroeg allemaal rare vragen. Maar het was niet zo erg. Na een paar dagen mocht ik buitenspelen in de achtertuin, want de meeste nieuwswagens waren weggegaan. Nog later mocht ik met de opa op de tractor de heuvel op, en ik mocht zelfs even rijden. Dat was superleuk.

We kwamen bij de grote watertoren met Dogwood erop en daar stopten we en de opa zette me op de grond. Er stond een man onder de watertoren en ik herkende hem meteen en rende naar hem toe.

Mijn papa. Ik weet dat hij niet echt mijn vader is, maar hij is mijn papa. Ik begon van opwinding te giechelen, zo blij was ik om hem te zien. Hij kwam naar me toe en ging op een knie zitten en haalde iets achter zijn rug vandaan en zette dat voor me neer. Het was de allerschattigste witte pup die ik ooit heb gezien.

Ik liet me op de grond vallen en de pup kwam naar me toe en likte mijn gezicht en toen rolden we samen door het pasgemaaide gras en ik was zo gelukkig.

Ik sprong overeind en vloog papa om de hals. “Dank u! Dank u! Dank u!” Soms weet je niks anders te zeggen tegen je papa.

“Ik zei toch dat je een hond mocht als het er de tijd voor was,” zei hij. “Nu is het tijd.”

“Ik vind hem lief,” zei ik. “Hoe heet hij?”

“Het is een zij en ze heeft nog geen naam. Wie er het meest van houdt, mag een naam verzinnen. Toe maar.”

De pup was naar de opa gelopen en beet in zijn schoen en we schoten in de lach. Ik bedacht een paar namen, Shep en Witje, maar die klonken niet goed.

“Doe maar rustig aan,” zei papa. “Je hoeft niet meteen te beslissen. Denk er maar even over na.”

Ik keek hem aan. Hij had er altijd een beetje verdrietig uitgezien, maar nu keek hij echt droevig, en heel blij tegelijk. “U moet weer weg, hè?”

Hij knikte.

“Waarom kunt u niet hier blijven? Er is ruimte zat.”

Hij nam me in zijn armen en omhelsde me zo stevig dat ik dacht dat ik zou breken. Toen duwde hij me een stukje van hem af zodat ik zijn ogen kon kijken. “Weet je nog dat ik je vertelde dat ik als klein kind touwtjes aan de pootjes van junikevers bond?”

Ik knikte en begon te huilen.

“Ik wist dat ik het touw eens los zou moeten laten. Ik heb mijn best gedaan, en we hebben veel plezier gehad, samen. Maar het is tijd om je vleugels uit te slaan, meisje. Je familie houdt veel van je en zij gaan voor je zorgen. Hier kun je naar school, en naar pyjamafeestjes met vriendinnetjes…”

“Maar ik wil geen pyjamafeestjes. Ik wil bij u zijn!” Ik begroef mijn gezicht in zijn borst.

Hij aaide me de hele tijd over mijn rug. “Dat weet ik, en ik wil ook bij jou zijn. Je hebt geen idee hoe moeilijk het is. Maar ik ben nooit echt weg, toch? Ik zit in jouw hart. En jij in dat van mij. Voor altijd, June Bug. Zul je dat nooit vergeten?”

Ik probeerde te stoppen met huilen, maar dat lukte niet. Pas toen de pup naar me toekwam en aan mijn blote been begon te likken, moest ik lachen door mijn tranen heen.

We speelden nog even en de opa vroeg hem wat over de sheriff en wat ze voor wettelijke regeling hadden getroffen. En toen was het zover. Papa kwam overeind en gaf de opa een hand.

“Hartelijk dank voor wat u gedaan hebt,” zei hij.

“Dank u dat ik uw kleindochter mocht lenen,” zei papa. “Ze heeft veel meer voor mij gedaan dan ik voor haar.”

“Waar gaat u naartoe?” vroeg ik.

Hij keek naar de snelweg die in de verte door het dal kronkelde. “Weet ik niet. Eerst maar eens naar het Westen.”

Er kwam een brede grijns op zijn gezicht en ik wist aan wie hij dacht. “Waarom mag ik niet mee? Het is niet eerlijk.”

“June Bug, ik begrijp een heleboel dingen in dit leven niet. Waarom de een doodgaat en de ander blijft leven. Waarom mensen onschuldige mensen kwaad doen. Natuurlijk zou ik willen dat je mijn hele leven bij me bleef. Maar diep in mijn hart weet ik dat het goed is zo. Je moet me maar vertrouwen.”

Ik knikte, want diep in mijn hart wist ik dat hij gelijk had. Maar je hart en de rest van je gaan niet altijd dezelfde kant op.

Hij tilde me nog één keer op en zwaaide me in het rond zodat mijn haar alle kanten op zwaaide en de pup begon te blaffen en de hele wereld draaide om me heen. Het voelde alsof ik thuis was.

De opa zette me in de tractor en we reden weg. De pup klom op mijn schoot en de liefste papa ter wereld bleef achter op de heuvel. We reden onder de bomen en ik kon hem niet meer zien, en toen we bij de open plek kwamen, keek ik achterom en toen was hij weg. Zomaar verdwenen.

∗

Ongeveer een week later liep ik met opa naar de brievenbus. Er stond een doos naast met mijn naam erop en we droegen hem naar het huis en deden hem open. Mijn dagboeken zaten erin en nog meer van mijn spullen uit de camper. Alles wat belangrijk was. Er zat ook een foto in van ons samen, lachend op het strand. En er waren een paar medailles. Ik weet niet waarvoor, maar ze waren heel mooi.

Er was ook een brief voor Leason en Mae Edwards. Toen oma die opendeed, sloeg ze haar hand voor haar mond en zei: “Tjonge, jonge!”

“Wat is er?” vroeg ik.

“Het is een brief van John met een cheque erin. Het is voor als je naar de universiteit gaat.”

“Dat is genoeg om een universiteit te kopen”, zei opa en hij schudde lachend zijn hoofd.

Ik pakte de brief en bekeek het handschrift. Het was echt van mijn vader. Ik vroeg me af hoe hij aan al dat geld kwam en of het misschien in de kist had gezeten onder de parkeerplaats bij het stuwmeer.

∗

Eind juli had ik mijn eerste pyjamafeestje, bij Jennifer. Ik moest erg mijn best doen om oma zover te krijgen omdat ze me het liefst altijd dicht in de buurt hield. We roosterden marshmallows boven de vuurkorf en we mochten in de tent bij de achterdeur slapen en buiten naar een film kijken op een tv met een verlengsnoer naar het huis. En toen Jennifer sliep was het helemaal stil en kroop ik de tent uit en keek ik naar de sterren en zocht de Grote Beer. Dat heeft papa me geleerd.

Ze woonden vlak bij de snelweg, en ik hoorde de vrachtwagens voorbijzoeven en de wielen gonzen. Ik deed mijn ogen dicht en dacht terug aan die tijd onderweg. In een huis wonen is warm en gezellig, dat heb je niet in een camper. Toch, als je maar van elkaar houdt, dan maakt het niet uit waar je woont.

Ik heb foto’s gezien van mijn moeder, maar haar nog niet ontmoet. Oma denkt niet dat ze ooit terug zal komen, maar ik hoop van wel. Ik zou haar graag eens zien en heb een heleboel vragen voor haar.

Ik zie papas vader, meneer Johnson, heel af en toe. Hij hoeft geen pick-up meer te lenen, want hij heeft een nieuwe. En opa zei dat zijn hypotheek is afbetaald, daar zou mijn vader vast blij om zijn.

Opa en oma gaan naar die grote bakstenen kerk, en ik mag altijd de Bijbeltekst lezen in de zondagsschool omdat de andere kinderen zo langzaam lezen. De dominee is mijn vriend en hij gaat me dopen als ik zover ben.

∗

Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet aan hem denk. Ik hoef maar een oude pick-up voorbij te zien rijden met een arm uit het raampje of mijn hart gaat sneller kloppen. Of ik zie een oude camper met gladde banden en de gordijnen dicht op een parkeerplaats bij de Walmart staan en ik denk weer terug aan ons leven samen. Soms ben ik met Roma aan het spelen – zo heb ik mijn hond genoemd – en dan kijk ik naar de watertoren en stel me voor dat hij daar staat en lachend naar ons kijkt terwijl ik aan het spelen ben of een touwtje aan een junikever vastbind en er achteraan loop zoals hij dat vroeger deed.

Soms droom ik van hem, maar dat is nooit genoeg. Ik vraag me af of hij tussen de mensen zit als we een uitvoering op school hebben of met Kerst. En ik vraag me af of hij erbij zal zijn als ik ooit een diploma krijg of ga trouwen. Ik denk niet dat ik dat ooit ga doen, maar als het zo is, zou ik willen dat hij me naar het altaar brengt.

En soms als ik in bed lig onder de schone lakens in mijn slaapkamer achter in het huis, doe ik mijn ogen dicht en strek ik mijn hand naar hem uit. En dan vraag ik me af of hij dat ook wel eens doet, naar mij.

Hoe zou het komen dat hij zo’n goede vader was terwijl hij zelf geen kinderen had? En zou hij een nieuw leven met Sheila zijn begonnen? Zou hij me ooit vergeten? Dat denk ik niet, want hij had gezegd van niet. En hij heeft zich altijd aan zijn beloftes gehouden.

∗

Sommige mensen weten allemaal dingen over zichzelf. Ik niet. Hoeft ook niet meer.

EOF

Table of Contents

Chris Fabrie - Dochterlief (NL, 2009)

DEEL 1

1

2

3

4

5

6

7

8

DEEL 2

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

DEEL 3

22

23

24

25

26

27

28

29

30